ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု

ညဉ့်နက်လာပြီး ချင်းမိသားစုဝင်များ ခန်းမဆောင်တွင် ညစာစားရန် စုဝေးကြသည်။ ချင်းဖုန်း ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ထမင်းစားပွဲတွင် သဘာဝကျကျ နေရာယူလိုက်သည်။ အခြားသူများ သူ့ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ချင်းဖုန်း သူတို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယ အမေ မျက်လုံးများ နီရဲနေလျက် ဆိုသည်၊

"သား ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက ငါတို့ မိသားစုလေးယောက် အတူတူထိုင်ပြီး တစ်ခါမှ မစားခဲ့ကြဖူးဘူး။"

ချင်းဖုန်း ပါးစပ်ထောင့် တွန့်သွားသည်။ သူ စားရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ခြင်းသာ၊ သူ မေ့လျော့နေခဲ့သည်မှာ ယခင်ပိုင်ရှင် အိမ်တွင် အမြဲတမ်း ကြိုဆိုခြင်းမခံရဟု ခံစားခဲ့ရသဖြင့် သူ အခြားသူများနှင့်အတူ စားသောက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ အစားအစာများကို အမြဲတမ်း အစေခံမလေး ချင်အာက သူ့အခန်းသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်နေ့တာ လေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ချင်းဖုန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ချင်းမိသားစုမှ လူတိုင်း ဤ အသုံးမကျသော သခင်လေးအပေါ် မည်သည့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု သို့မဟုတ် ဘက်လိုက်မှုမှ မရှိကြပေ။ ထိုအစား သူတို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အထင်အမြင်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်သေးစိတ် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါက ဒုက္ခပေးနေခြင်းပင်။

"ကျွန်တော် အရင်က အရမ်း ရိုးအခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေခြင်းတရားမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်တော် အရာတွေကို အခု အများကြီး ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပါပြီ။ နောင်မှာ ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို ထပ်ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားကြသည်။

ချင်းကျန့်အန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

"ဒီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်က အကျိုးကျေးဇူး မရှိဘဲ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့သား နောက်ဆုံးတော့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ။"

ဒုတိယ အမေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်ရည်စက်လက်နှင့် ဆိုသည်၊

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။"

ချင်းအန်း စကားပြောရန် ချီတုံချတုံဖြစ်နေပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းဆက်စားလိုက်သည်။ သို့သော် ဖုံးကွယ်ထားသော အပြုံးတစ်ခု သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဒီနေ့က နေ့ကောင်းရက်မြတ်ပဲ။ ချင်အာ၊ မီးဖိုချောင်မှာ အသားဟင်းတစ်မျိုး ထပ်ထည့်လိုက်!"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။"

ချင်အာ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ချင်းဖုန်း ထမင်းစားပွဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းရည် အရောင်ဖျော့တစ်ခုနှင့် အသားဟင်း တစ်မျိုး သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးသာ ရှိနေသည်။ ဤ ဝေးလံသော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက်၌ပင် ချင်းမိသားစု သူတို့၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို မတိုးတက်စေခဲ့ပုံရသည်။ ယခင်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှ ချင်းဖုန်း အဘယ်ကြောင့်ကို နားလည်သွားသည်။

ဒုတိယ ညီလေး ချင်းအန်း ထူးကဲသော ပါရမီ ရှိပြီး နတ်ဘုရားသိုင်း လမ်းစဉ်ကို လေ့ကျင့်သည်။ လူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း ဤလမ်းစဉ်၏ ကနဦးအဆင့်သည် အကုန်အကျအများဆုံးဖြစ်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းများနှင့် သွေးချီ အားတိုးဆေးလုံးများ လိုအပ်ရုံသာမက စားသုံးရန် သားရဲအသား အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့မှုလည်း လိုအပ်သည်။ ချင်းမိသားစုအတွက် ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော အသုံးစရိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုတွင် ချင်းဖုန်း အမျိုးမျိုးသော ဂန္ထဝင် စာပေများနှင့် ရှေးဟောင်းစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရန် လိုအပ်သည်။ ဒုတိယ အမေ သူတို့ကို တရားမျှတမှုမရှိစွာ ဆက်ဆံမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမျိုးမျိုးသော စာအုပ်များကို ရှာဖွေရန် ငွေအမြောက်အများ သုံးစွဲခဲ့ပြီး ရှားပါး စာအုပ်များစွာကိုပင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် အရည်အချင်းညံ့သော ယခင်ပိုင်ရှင်မှာမူ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း အဆင့် ကိုး အခြေခံအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤအကြောင်းရင်းများသည် ချင်းမိသားစု၏ ငွေကြေးအခက်အခဲများ၏ အဓိက အကြောင်းအရင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ တကယ့် တရားခံမှာ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ချောမောသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် စီးပွားရေးအတွက် ပါရမီ မရှိသော်လည်း သူ ဤလက်တွေ့ဘဝကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူ နန်းမြို့တော်မှ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို ရောင်းချခဲ့ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကျင်းယန်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ချက်ချင်းပင် သူတို့စုဆောင်းငွေ၏ ထက်ဝက်ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူ မြို့၏ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော "လရောင်ပြခန်း အိမ်တော်" ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့် ၎င်း လစဉ်နှင့် နှစ်စဉ် အရှုံးပေါ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ သူ့ရဲ့ အသုံးအစွဲ လွန်ကဲမှုကို ထိန်းချုပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေနိုင်လောက်သည်။ သို့သော် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်မှု မရှိခဲ့ပေ။

မကြာခဏဆိုသလို သူ အခြားမြို့များတွင် ကုန်သွယ်မှုအတွက် သူ့ကို အစောင့်လိုက်ပို့ရန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ပညာရှင်များကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ မကြာခဏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်ပြီး ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချခြင်းဖြစ်ကာ တစ်ကြိမ်လျှင် ငွေပြား တစ်ရာနီးပါး အရှုံးပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ ထိုသို့သော အသုံးအစွဲ လွန်ကဲမှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

မိသားစု အတူတကွ ညစာစားကြပြီး လေထု ပျော်ရွှင်လာသည်။ စကားပြောဆိုမှုများ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေသည်။ ဒုတိယ အမေ တစ်လုတ်စာငယ် ယူလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊

"ရှင်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှင် မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့ ချီယန်မြို့ကို ဆန်ရောင်းဖို့ သွားခဲ့တုန်းက အမြတ်ငွေ တစ်ခုခု ရခဲ့ရဲ့လား?"

သူ မေးလိုက်သည်နှင့် ချင်းဖုန်းနှင့် ချင်းအန်းတို့လည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချင်းကျန့်အန်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ကာ ဆိုသည်၊

"မိန်းမ၊ ငါ မေ့တော့မလို့။ ချီယန်မြို့က တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာ နေရာတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီက ရှုခင်းတွေက လှပတယ်၊ တောင်တွေ ရေတွေနဲ့၊ ပြီးတော့ တံငါသည်တွေက နေထွက်ချိန်မှာ ငါးမျှားပြီး နေဝင်ချိန်မှာ အနားယူကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ လူနေမှုပုံစံက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အားကျစေတယ်။ စကားမစပ်၊ သူတို့ အဲ့ဒီမှာ အရသာရှိတဲ့ ငါးဟင်းချို လုပ်ကြတယ်။ အခွင့်အရေးရရင် ငါ နင်တို့ကို အဲ့ဒါ မြည်းစမ်းဖို့ ခေါ်သွားရမယ်။" သူ ဆွဲခေါ်လာသော အကြောင်းအရာမှာ အလွန် အတင်းအကျပ်လုပ်ထားသော အရာ ဖြစ်နေသည်။

ချင်းဖုန်း ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ မှန်းဆစရာမလိုဘဲ သူ သိလိုက်သည်မှာ ဤစီးပွားရေး သဘောတူညီချက် အမှန်တကယ် တစ်ဖန် အရှုံးပေါ်ခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ အမေ မုန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊

"ရှင်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီအကြောင်းတွေ မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ဒီခရီးမှာ ရှင် ပိုက်ဆံ တစ်ခုခု ရှာနိုင်ခဲ့ရဲ့လား?"

ချင်းကျန့်အန်း သူ မကြားဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး သူ့တူများကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆက်စားရင်း ဆိုသည်၊

"စားကြရအောင်၊ စားကြရအောင်။ အခု မစားရင် ဒီထမင်းဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။"

"ရှင်!"

ဒုတိယ အမေ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဒေါသထွက်နေသည်။

ချင်းကျန့်အန်း သူ့ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ လူတိုင်း သူ ဤခရီးတွင် ငွေဘယ်လောက် ရှုံးခဲ့သည်ကို ပြောပြတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် သူ လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်ကာ ဆိုလိုက်သည်-

"မိန်းမ၊ ကောင်းကင်မြို့တော် လျိုမိသားစုက မိန်းကလေးကို နင် မှတ်မိသေးလား?" ဒုတိယ အမေ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

"သေချာပေါက်ပေါ့၊ အဲ့ဒီလို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ မိန်းမပျိုကို ကျွန်မ မှတ်မိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ဘာလို့ သူ့အကြောင်း ပြောနေရတာလဲ?"

အံ့ဩစရာပင် သူ အကြောင်းအရာကို အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယ အမေ၊ ဆက်မေးသင့်တာ! ချင်းဖုန်း အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။ သူ ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ လွတ်သွားခဲ့သည်။

"သူ အနန္တ ဓါးဂိုဏ်းကနေ ကောင်းကင်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ၊" ချင်းကျန့်အန်း သူ့တူများကို ချလိုက်ရင်း ဆိုသည်။ ဒုတိယ အမေ ပထမတွင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် သူ့အမူအရာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့နဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေလို့လဲ?" ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် နေထိုင်သော လျိုမိသားစုကို အဘိုးကြီး လျိုက ဦးဆောင်ပြီး သူသည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ မဟာ အစောင့်အရှောက် မြို့စားကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ဘွဲ့သည် ပထမတန်း စစ်သူကြီး တစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်သည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် မဟာချန်အတွက် မှတ်သားလောက်ဖွယ် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကြပြီး ယနေ့ခေတ်တွင်ပင် လျိုမိသားစုသည် မဟာချန်၏ နန်းမြို့တော်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုမျှသာမက လျိုမိသားစုတွင် မှတ်သားလောက်ဖွယ် သမီးတစ်ဦးလည်း ရှိသေးသည်—လျိုကျန့်လီ!

သူ့ရဲ့ အလွန်လှပသော ရုပ်ရည်အပြင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပါရမီမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည်။ သူ အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တွင် အတွင်းအား ငွေ့ရည်ဖွဲ့ခြင်း နယ်ပယ် အဆင့် ခုနစ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အနန္တ ဓါးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ကာ သူ့ကို နောက်ထပ် ကျင့်ကြံမှုအတွက် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်တွင် သူ အဆင့် ခြောက် စွမ်းအား စုစည်းခြင်း နယ်ပယ်သို့ တိုးတက်ခဲ့ပြီး တစ်နှစ်အတွင်းတွင် သူ အဆင့် ငါး စွမ်းအား စုစည်းခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်မှာ ရှေးယခင်က မကြားဖူးပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်!

ကိုယ်ခန္ဓာ ပြုပြင်ခြင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး လက်နက်များကို အရန်အဖြစ် အသုံးပြုသော နတ်ဘုရားသိုင်း လမ်းစဉ်တွင် အသုံးအများဆုံး လက်နက်များမှာ ဓားများနှင့် လှံများ ဖြစ်ကြသည်။ ဓားများမှာ လွှမ်းမိုးပြီး အားပြင်းကြသော်လည်း ဓားမှာမူ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ လည်ချောင်းကို ပိတ်ဆို့သည်။ လျိုကျန့်လီ၏ ဓားလမ်းစဉ်တွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းသဖြင့် အနန္တ ဓါးဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် သူ့ကို ချီးကျူးသည်။ သူ သူမ နောင်အနာဂတ်တွင် ဓားနတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟုပင် ကြေညာခဲ့သည်! သဘာဝကျကျပင် ထိုသို့သော ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့် သမီးပျိုကို ကောင်းကင်မြို့တော်အတွင်းမှ မြောက်မြားစွာသော မြင့်မြတ်သည့် မိသားစုများက အားကျပြီး လိုလားတောင့်တကြသည်။

ဧကရာဇ် မင်တယ်ပင်လျှင် မူးယစ်နေစဉ် လျိုမိသားစု၏ သမီးကို လက်ထပ်နိုင်သူ မည်သူမဆို သူတို့မိသားစုအတွက် နှစ်တစ်ရာတိုင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို သေချာစေလိမ့်မည်ဟု ကြေညာခဲ့ဖူးသည်။ ထို့နောက်တွင် တော်ဝင်နှင့် မြင့်မြတ်သော မိသားစုများ လျိုမိသားစုထံ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် တန်းစီခဲ့ကြသည်။ သီအိုရီအရ ထိုသို့သော မိသားစုနှင့် ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့် သမီးပျိုသည် ကျဆင်းနေသော ချင်းမိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသင့်ပေ။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ထိုသို့သော ပြောင်မြောက်သည့် နောက်ပြောင်မှုများကို ကစားရန် နှစ်သက်ပုံရသည်။ လျိုမိသားစုနှင့် ချင်းမိသားစုတွင် သမိုင်းဝင် မိတ်ဆွေဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ကြပြီး မိသားစုနှစ်ခုလုံး၏ ဘိုးဘေးများသည် ကောင်းကင်မြို့တော်၏ နန်းတွင်းဆရာတော်ကို ဗေဒင်ဟောကြားစေခဲ့သည်။ ရလဒ်များအရ မိသားစုနှစ်ခုလုံးတွင် အကယ်၍ ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေး မျိုးဆက် တစ်ဦးစီ ရှိခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဖန်တီးပေးသော စုံဖက်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ လက်ထပ်ရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ နန်းတွင်းဆရာတော်၏ စကားများကို အဘိုးကြီး နှစ်ဦး သဘာဝကျကျ ယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ ဤထုတ်ပြန်ချက်ကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မည်သူ မျှော်လင့်ထားမည်နည်း၊ မျိုးဆက် ခြောက်ဆက်တိုင် မိသားစုနှစ်ခုလုံး သားယောက်ျားလေးများသာ မွေးဖွားခဲ့ကြသည်။ ဤမျိုးဆက်တွင် ချင်းဖုန်းနှင့်အတူ လျိုမိသားစု နောက်ဆုံးတွင် သမီးတစ်ဦး ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အခါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မိသားစုနှစ်ခုလုံး အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့် သမီးပျိုတစ်ဦး အသုံးမကျသူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန်မှာ မတွေးဝံ့စရာပင်—၎င်းသည် လောက၏ အကြီးမားဆုံးသော ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်! မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို သဘာဝကျကျ စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။

ချင်းဖုန်း သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရှာဖွေကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ချင်းမိသားစု ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လျိုမိသားစု၏ အကြီးဆုံး သခင်မလေး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ဖျက်သိမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ရဲရင့်သော ကြေညာချက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့နိုင်ပေသည်-

"ချမ်းသာ ဆင်းရဲ အမြဲမတည်၊ ဆင်းရဲသော လူငယ်ကို မလှောင်ရယ်နှင့်။" ထိုမှစ၍ သူ ကြီးမြတ်မှုသို့ ပျံတက်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် သူ့အပေါ် အားကိုးမရသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးကို ဖခင်အဖြစ် ပေးအပ်ကာ လှည့်စားခဲ့သည်။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်းဖုန်း ချောမောသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို မကျေမနပ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဘိုးကြီး လျို တစ်ခါက ချင်းမိသားစုကို လာလည်ခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့၊ ပြီးတော့ ကျန့်လီနဲ့ ဖုန်းအာကို လက်ထပ်ပေးဖို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်၊"

ချင်းကျန့်အန်း ဆိုလိုက်ရာ ရှိနေသူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ချင်းဖုန်း ထမင်းတစ်လုတ်ကို ခုမှ စားလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ချောင်းဆိုးတော့သည်။ ဒုတိယ အမေ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ချင်းအန်း ချင်းဖုန်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ငြင်းလိုက်တယ်၊" ချင်းကျန့်အန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"…"

"ဟုတ်တယ်၊ ချင်းမိသားစု ကျဆင်းနေခဲ့ပေမယ့် ငါတို့မျိုးရိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်မှုကြောင့် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့တာ။ နန်းမြို့တော်ကနေ ငါ ထွက်လာခဲ့တာ အရမ်း ဈေးကြီးလို့ပဲလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား?"

သုံးဦးသား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ချင်းကျန့်အန်း၏ မျက်နှာ တွန့်သွားပြီး ချောင်းခြောက်ဆိုးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက အကြောင်းရင်းတစ်ခုပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းက ဒီ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုပဲ။ ကောင်းကင်မြို့တော်အတွင်းကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဆိုမှုတွေ ရောက်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီး လျိုက ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို လိုက်နာပြီး သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ အဘိုးကြီး လျိုက စည်းကမ်းလိုက်နာပြီး သူ့ကတိကို တည်ခဲ့ပေမယ့် ဒါက ချင်းမိသားစုအတွက် အကျိုးမရှိခဲ့ဘူး။"

"သြော် ဒီလိုကိုး၊" ချင်းဖုန်း သူ့ပါးစပ်မှ ထမင်းစေ့များကို သုတ်လိုက်ရင်း စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အခု နားလည်လား?" ချင်းအန်း ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။ မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက အလကားပဲ၊ မင်းမှာ စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင် ရှိနေတာက

ချင်းဖုန်း ဆိုလိုက်သည်။

"အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို တန်ဖိုးထားမိရင် တကယ်ပဲ ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ချင်းမိသားစုရဲ့ စွမ်းအားက လျိုမိသားစုနဲ့ ယှဉ်ဖို့ မလုံလောက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုက ငါတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုသူတွေက လျိုမိသားစုကို အပြစ်မတင်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ သူတို့ ချင်းမိသားစုကို သူတို့ဘေးက ဆူးငြောင့်လို သဘောထားခဲ့ကြတယ်။"

"မှန်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကောင်းကင်မြို့တော်က ချင်းမိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ နေရာတိုင်းမှာ ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရတယ်၊ ဖုန်းအာတောင် မကြာခဏ မတော်တဆမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အသက်ပါ ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်မြို့တော်က ချင်းမိသားစုအတွက် လုံခြုံတဲ့နေရာ မဟုတ်မှန်း ငါ သိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို ရောင်းပြီး ငါတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဒီကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့တာ။"

အားကိုးမရတဲ့ အဘိုးကြီးတောင် သူ့အချိန်အခါနဲ့သူ ရှိသားပဲ၊ ချင်းဖုန်း တွေးလိုက်ပြီး သူ့ဖခင်ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားသော သူ့ကလေးကို ကြည့်နေသော စေတနာကောင်းသည့် ဖခင်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှ လေထု အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်းကျန့်အန်း သူ့တူများကို တစ်ဖန် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"စားကြရအောင်၊ စားကြရအောင်။ ဒီကိစ္စတွေကို ထပ်မပြောကြနဲ့တော့။"

ဒုတိယ အမေနှင့် ဒုတိယ ညီလေးတို့လည်း ပြန်စားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများ များစွာ ပို၍ လေးနက်နေသည်။

လူတိုင်း စိတ်ဆင်းရဲနေပုံရသည်။ ဤလေထုထဲတွင် သူတို့ ဘယ်လို စားနိုင်မည်နည်း? ငါ တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်။ ဤသို့ တွေးရင်း ချင်းဖုန်း ချက်ချင်း စကားစပြောလိုက်သည်၊

"အဖေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လောက် ငွေရှာနိုင်ခဲ့လဲ?"

ဖွီး!

သူ ထမင်းတစ်လုတ် သီးသွားပြီး ထမင်းစားပွဲမှ လေထု တစ်ဖန် ပျော်ရွှင်လာပြန်သည်။