ညီလေး၊ ကြည့်နေ! ကိုကြီး စာပေချီ ကျင့်ပြမယ်

တကယ်ကိုပဲ ပင်ပန်းတကြီး ရှာတုန်းက မတွေ့ဘဲ အခုတော့ မစိုက်ထုတ်ရဘဲ ရလာပါရောလား။

ဒီ စာပေချီ ဆိုတဲ့အရာက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းလောက် ဝေးကွာသလို ထင်ရပေမယ့် လက်တကမ်းမှာပဲ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ!

ဒါပေမဲ့၊ အစပိုင်းမှာ ပျော်ရွှင်သွားပြီးနောက် ချင်းဖုန်းရဲ့ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားပြီး ပိုလို့တောင် နက်ရှိုင်းတဲ့ စိတ်ပျက်မှုထဲ ကျရောက်သွားတယ်။

ဒီကောင်လေးရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က ဆယ်နှစ်ကျော် စာကျက်ခဲ့တာတောင် ဒီစာအုပ်ထောင်ပေါင်းများစွာထဲက စာပေချီကို မစုပ်ယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူကရော ဘယ်လိုလုပ် စုပ်ယူနိုင်မှာလဲ?

သူ့ရဲ့ လက်ရှိ စိတ်ခံစားချက်က နန်းတော်ထဲကို ခုမှဝင်လာတဲ့ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်လိုပဲ။ ကုတင်ပေါ်မှာ လှပကျော့ရှင်းတဲ့ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေပြီး "သခင်လေး၊ လာကစားပါဦး!" လို့ အဆက်မပြတ် လက်ယပ်ခေါ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။

တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံပြီး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ရပေမဲ့ လုံးဝကို ကူကယ်ရာမဲ့နေတယ်!

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ စိတ်ငြိမ်အောင်ထားပြီး စိတ်မလောရဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အခု စာပေချီ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါသိပြီ။ နောက်လုပ်ရမှာက စာပေချီကို ဘယ်လို လှုံ့ဆော်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ပဲ!"

ချင်းဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး အဆက်မပြတ် စဉ်းစားသုံးသပ်ပါတော့တယ်။

"ပထမဆုံး၊ စာအုပ်ဖတ်ရုံသက်သက်နဲ့တော့ စာပေချီကို လှုံ့ဆော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို မူလပိုင်ရှင်က သက်သေပြပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ စာပေချီက စာအုပ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဖတ်လို့မရရင် စားပစ်ရမှာလား? တကယ်လို့ စားပစ်လိုက်ရင် ငါ တကယ် 'ဗဟုသုတကြွယ်ဝ' သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချင်းဖုန်းက သူ့လက်ထဲက ထူထဲတဲ့ စာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ တံတွေးကို အမှတ်မထင် မျိုချလိုက်မိတယ်။

"တကယ်လို့ စားရမယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒီစာမျက်နှာတွေနဲ့ နင်ပြီးမသေခင်မှာ ငါ စာပေချီကို အောင်အောင်မြင်မြင် လှုံ့ဆော်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒီနည်းလမ်းကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါမှမဟုတ် စာဖတ်တဲ့နည်းလမ်းက မှားနေတာလား?" ချင်းဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားတယ်။

သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ မူလပိုင်ရှင်က စာကြည့်ခန်းထဲက စာအုပ်ပေါင်း ထောင်ချီကို ဆယ်နှစ်ကျော် လှန်လှောဖတ်ရှုခဲ့ပေမယ့် မှတ်မိတယ်ဆိုရုံလောက်ပဲ ရှိတယ်။ အလွတ်ရွတ်နိုင်တဲ့အထိ ဒါမှမဟုတ် အကြောင်းအရာတွေကို သေချာနားလည်တဲ့အထိတော့ မရောက်ခဲ့ဘူး။

ဖြစ်နိုင်တာက၊ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ စာလုံးတိုင်းကို အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ရင် စာအုပ်ထဲက စာပေချီကို လှုံ့ဆော်နိုင်မလား? ချင်းဖုန်းက ဒီအတွေးက မှန်နိုင်ခြေ ပိုပိုများလာတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ သူ စမ်းကြည့်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်ပေမယ့် စာလုံးမည်းမည်းတွေနဲ့ ထူထဲတဲ့ စာမျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်တော့ သူ ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားတယ်။

"ဒီလောက်ထူတဲ့ စာမျက်နှာတွေ၊ ငါ့လို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတောင် စာလုံးတိုင်းကို အလွတ်ကျက်ဖို့ အနည်းဆုံး လပိုင်းလောက် အချိန်ယူရမှာပဲ။ အကယ်လို့ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်မဖြစ်ရင်ရော... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်အချိန်တွေ အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချင်းဖုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေချိန်မှာပဲ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေအောက်မှာ၊ စာမျက်နှာတွေပေါ်က စာလုံးတွေဟာ အသက်ဝင်လာသလိုပဲ သူ့စိတ်ထဲကို အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ စာမျက်နှာပေါ်က အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို သူ မှတ်မိနိုင်တယ်!

"ဒါ..."

ပထမတော့ ချင်းဖုန်း ကြောင်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားတယ်။

"ဒီမျက်လုံးတွေက ဒီလောက်အသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီစာအုပ်ကို အလွတ်ကျက်ဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက် ခဏလေးပဲ။"

သူ့ရဲ့ယူဆချက်ကို အမြန်ဆုံးအတည်ပြုဖို့ ချင်းဖုန်းက အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ သူက စာမျက်နှာတွေကို အမြန်လှန်လှောလိုက်တယ်၊ မကြာခင်မှာပဲ စာအုပ်တိုင်းရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သူ နားလည်သွားတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ စာအုပ်တွေအပေါ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေက မျဉ်းကြောင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခေါင်းထိပ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ကာ မိုးစက်တွေလို အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာတယ်။ ချင်းဖုန်းက စွမ်းအင်တွေ တိုးပွားလာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်!

သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်၊ စိတ်ကို စုစည်းပြီး သူ့အတွင်းက စာပေချီရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ခံစားကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ ရေမရှိတဲ့ ရေတံခွန်တစ်ခု ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး စာပေချီ အမျှင်တန်းလေးတွေက သူ့လက်သန်းကြွယ်လောက် သေးငယ်တဲ့ စမ်းချောင်းလေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်!

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းဖုန်း စဉ်းစားမိတယ်၊ "စာပေချီ စတင်ခြင်း... စာပေချီ စတင်ခြင်း။ ငါနားလည်ပြီ! စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် ငါလုပ်ရမှာက လုံလောက်တဲ့ စာပေချီကို လှုံ့ဆော်ပြီး ဒီရေတံခွန်ကို ဖြည့်ဖို့ပဲ!"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့..."

သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ ချင်းဖုန်းက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူက တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အချိန်မဖြုန်းချင်ဘဲ သူ့အခန်းထဲက စာအုပ်တွေကို အမြန်ဖတ်ရှုနေတော့တယ်။ အချိန်တွေက မသိလိုက် မသိဘာသာ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။

ညရောက်လာပြီး ကောင်းကင်မှာ ကြယ်တွေ ပြန့်ကျဲနေတယ်။

ချင်းစံအိမ်ရဲ့ ပင်မခန်းမဆောင်မှာ ဒုတိယသခင်မက သူ့ရဲ့ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပေမယ့် ပြန်ချလိုက်တယ်။

"ဖုန်းအာ ဘယ်မှာလဲ? တစ်နေကုန် သူ့ကို မတွေ့မိဘူး။

"မနက်တုန်းကတော့ သား အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွေ့တယ်။ သူ စာကြည့်ခန်းသွားမယ်ပြောပြီး အခု ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိဘူး။" ချင်းအန်းက အစာကို မျိုချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"စာကြည့်တိုက်? သူ အဲ့ဒီမှာ တစ်နေကုန် နေမှာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။"

ချင်းဖုန်းရဲ့ အစေခံမလေး ချင်အာက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေတယ်၊

"သခင်မ၊ သခင်လေး စာကြည့်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ စောစောက သူ့စာဖတ်ချိန်ကို မဖြုန်းချင်လို့ ညစာမစားတော့ဘူးလို့ ကျွန်မကို မှာထားပါတယ်။"

ထိပ်ဆုံးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ချင်းကျန့်အန်းက ခဏစဉ်းစားလိုက်ပေမယ့် ဘာမှထွေထွေထူးထူး မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယသခင်မကတော့ အရမ်းကို စိုးရိမ်နေတယ်။

"ဒါကတော့ လွန်လွန်းတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အစာမစားဘဲတော့ မနေသင့်ဘူး! သခင်ကြီး၊ သွားပြီး သူ့ကို ပြောကြည့်ပါဦး!"

"ဖုန်းအာက ဒီလောက် ကြိုးစားနေတာကို ဘာလို့ သွားနှောင့်ယှက်နေမှာလဲ? မီးဖိုချောင်ကို သူ့အတွက် အစားအသောက် နည်းနည်း ပြင်ခိုင်းလိုက်။ သူ စာဖတ်တာ မောလာရင် ချင်အာကို အစားအသောက် နွှေးခိုင်းဖို့ သူ့ဘာသာ ခေါ်လိမ့်မယ်။"

"ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့လေ။"

နောက်တစ်နေ့၊ မိုးမလင်းခင်မှာ ချင်းအန်းက အိပ်ယာထပြီး ခြံဝင်းထဲမှာ ဓားသိုင်းကျင့်ဖို့ သွားတယ်။ သူ့ဓားက ဓားအိမ်ထဲက မထွက်ရသေးခင်မှာပဲ ချင်အာက သူ့ဆီ အပြေးအလွှား ရောက်လာတယ်။

"သခင်လေး၊ စာကြည့်တိုက်ကို သွားကြည့်သင့်တယ်။ သခင်လေးဖုန်း ရူးသွားသလိုပဲ။ တစ်ညလုံး ပြန်မလာဘဲ အဲ့ဒီထဲမှာ အဆက်မပြတ် စာဖတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ပြောတာလည်း နားမထောင်ဘူး။"

"ဘာ?!" ချင်းအန်း အော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်တာကို ပစ်ထားကာ စာကြည့်ခန်းဘက်ကို အပြေးသွားတော့တယ်။

ခဏအကြာမှာ သူတို့နှစ်ယောက် စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်ကို ရောက်လာတယ်။ အတွင်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ချင်းဖုန်းကို တွေ့ရတယ်။ သူ့မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အခန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတယ်။

သူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တိုင်း တစ်ချက်ပဲ ကြည့်ပြီး မူလနေရာကို ပြန်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်အုပ်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်ပြီး ထပ်ဖတ်ပြန်ရော။

ဒါက စာဖတ်နေတဲ့ပုံ ပေါက်လို့လား?

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နတ်ဆိုးက ဖမ်းစားသွားတာလား!" ချင်းအန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်တယ်၊ "ချင်အာ၊ သွား အဖေနဲ့ အမေ့ကို သွားခေါ်။ ငါ အစ်ကို့ကို တားထားလိုက်မယ်။"

ချင်အာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူတို့အဖေရဲ့ အခန်းဘက်ကို အပြေးသွားတော့တယ်။

ချင်းအန်းက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချင်းဖုန်းဆီ အမြန်ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?!"

ချင်းဖုန်း လန့်သွားတယ်။ သူ့ညီကို သူ မှတ်မိပြီး အော်လိုက်တယ်၊ "လွှတ်စမ်း၊ ညီလေး၊ ဒါက အရေးကြီးနေတဲ့ အချိန်!"

တစ်နေ့နဲ့တစ်ည ကြိုးစားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးသွားပြီ။ သူ့စိတ်ထဲက ရေတံခွန်ကို စာပေချီနဲ့ ဖြည့်ဖို့ တကယ်ကို နီးကပ်နေပြီ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကိုမှ သူ မလိုချင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ချင်းအန်းက သူ့အစ်ကိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေတာကို မြင်တော့ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီလို့ ထင်နေတယ်။ သူက လုံးဝ လွှတ်မပေးဘဲ ကိုင်ထားတာကြောင့် ချင်းဖုန်း ဒေါသထွက်ပြီး သွားကြိတ်မိတဲ့အထိ ဖြစ်သွားတယ်!

သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးသွားရင်ပဲ ရေတံခွန်ကို စာပေချီနဲ့ ဖြည့်နိုင်တော့မှာ။ ဘာလို့ ဒီ ငတုံးကောင်က ဒုက္ခလာပေးရတာလဲ?

စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ချင်းဖုန်းက အမြန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ သူက တံခါးဝကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ပြီး အော်လိုက်တယ်၊ "ညီလေး၊ သတိထား!"

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းအန်းက သူ့နောက်မှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိတယ်လို့ ထင်ပြီး သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက စွမ်းအင်တွေကို အမြန်စုစည်းပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးဝမှာ ဘာမှမရှိဘူး - လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း!

သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့အစ်ကိုကြီးက စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ရောက်နေပြီ၊ သူ့မျက်နှာက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ အရူးအမူးဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ရှုံ့မဲ့နေတယ်။

"ငါ လုပ်နိုင်ပြီ! ငါ လုပ်နိုင်ပြီ!"

သူ့စိတ်ထဲမှာ၊ နောက်ဆုံး စာပေချီ အစအနလေးက ရေတံခွန်ထဲ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ ရုတ်တရက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရေတံခွန်လို စီးကျလာတယ်။

ချင်းဖုန်း နားလည်လိုက်တယ်; ဒါက စာပေချီ စတင်ခြင်းရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ပဲ။

သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သူက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်လိုက်တယ်၊

"ညီလေး၊ ကြည့်နေ! ငါ့ရဲ့ စာပေချီ စတင်ပြီး စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးကို တက်လှမ်းနေတာကို!"

ဒါပေမဲ့ သူ မမျှော်လင့်ထားတာက အဖြူရောင်အလင်း ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်မှာ အရင်က ပြည့်နေတဲ့ ရေတံခွန်က ချက်ချင်းပဲ အရွယ်အစားရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ထိ ကျုံ့ဝင်သွားတာပဲ။

ပိုဆိုးတာက သူတို့ရဲ့ အဖေနဲ့ ဒုတိယသခင်မက အဲ့ဒီအချိန်အတိအကျမှာ ရောက်လာပြီး ဒီထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားကြတယ်။

ချင်းဖုန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားတယ်။ "အဖေ၊ အမေ၊ ညီလေး၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။"

ချင်းအန်းက ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက ချင်းဖုန်းကို အမြန်ချုပ်လိုက်တယ်။

ဒုတိယသခင်မက အော်တယ်၊ "မြန်မြန်၊ ဆရာဝန်ဆုန့်ကို သွားခေါ်ကြ!"

ချင်းကျန့်အန်းကလည်း ပြောတယ်၊ "ငါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဗျူရိုကို သွားပြီး မစ္စကန်းကို စစ်ဆေးဖို့ သွားခေါ်လိုက်မယ်!"