ရောဂါကုသခြင်း

ချင်းဖုန်း ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီး ပါးစပ်ထဲမှာတော့ အဖြူနဲ့အမည်း အဝတ်စတွေ ထိုးသိပ်ခံထားရလေသည်။

ချင်းအန်းရဲ့ ရှင်းပြချက်အရ အဖြူရောင်အဝတ်စ ထည့်ထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့အစ်ကို ရူးသွပ်နေချိန်မှာ လျှာကိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေမှာကို ကာကွယ်ဖို့တဲ့။

ဒုတိယသခင်မက ဒါကို လက်ခံပြီး အဖြူရောင်အဝတ်စ တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံခြုံဘူးထင်လို့ အမည်းရောင်တစ်ခု ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ချင်းကျန့်အန်းကလည်း နောက်တစ်ခု ထပ်ထည့်ချင်သေး၏။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်ပြီးနောက်မှာ တကယ်ကို ထပ်ထည့်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တာကို တွေ့သွားသည်။ သူက စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပုံမှာ မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ သူတောင် မျက်နှာငယ်ရသလိုပင်။

ချင်းဖုန်းမှာတော့ အလွန်အမင်း မသက်မသာ ခံစားနေရရှာသည်။ သူက အူးအူးအားအား အသံတွေသာ ပြုနိုင်ပြီး အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေ၏။ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်တဲ့ ဆရာဝန်ဆုန့်က သူ့မျက်လုံးတွေကို စစ်ဆေးနေလေသည်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာလည်း အရှည်အတိုအမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ငွေရောင်အပ်တွေ စိုက်ထားတာကြောင့် ဖြူကောင်ကြီးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသည်။

အလွန်အမင်း နစ်နာခံစားနေရတဲ့ ချင်းဖုန်းက သူ့ရဲ့ ခါးသီးမှုတွေကို ထုတ်မပြောနိုင်ပေ။ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲက စာပေချီရေတံခွန်အပေါ်သို့ ဒေါသပုံချရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

သူ့မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရသည်မှာ ရေတံခွန်က စာပေချီနဲ့ ပြည့်သွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်း ပေါ်ထွက်လာတာကိုတောင် မြင်လိုက်ရသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ စာပေချီက ရုတ်တရက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ထိ ကျုံ့ဝင်သွားရတာလဲ?

ဒါက ရေတံခွန်ကို တကယ်ပြည့်စေချင်ရင် အနည်းဆုံး စာအုပ်ပေါင်း ကိုးသောင်းလောက် အလွတ်ကျက်မှတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုနေသလား?

ဘယ်လိုဟာသလဲဟ!

မဟာချင်း တိုင်းပြည်မှာ စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်ကို လေ့လာတဲ့သူ နည်းပါးတာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိပေ။ စာအုပ်တစ်သောင်း အလွတ်ကျက်ဖို့တောင် အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက် အချိန်ယူရမည်။ စာအုပ်တစ်သိန်းဆို ပိုတောင်ဆိုးဦးမည်။ တစ်ယောက်ယောက်က စာအုပ်တစ်သိန်း အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ သူက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ!

သူ့ရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေကို ပေါက်ကွဲပြီးနောက်မှာ ချင်းဖုန်း နည်းနည်း စိတ်ငြိမ်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် စာအုပ် ကိုးသောင်း အလွတ်ကျက်ဖို့က ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

အခု အဓိက ပြဿနာမှာ ကျန်နေသည့် စာအုပ်များကို ဘယ်မှာရှာရမည်နည်း။ ချင်းဖုန်းက မိသားစုရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲက စာအုပ်တော်တော်များများကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးသွားပြီ။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ စာအုပ်အရေအတွက်ကို တခြားဘယ်နေရာမှာ ရှာလို့ရနိုင်ဦးမည်လဲ?

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ချင်းဖုန်းက သူ့အဖေ ခေါ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ မစ္စကန်း ဖေးလန်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမက အခန်းထောင့်မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အပြာနုရောင် မျက်လုံးတွေက အစကတည်းက သူ့အပေါ်မှာ စူးစိုက်နေခဲ့၏။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ? သူမ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို စွဲလမ်းသွားတာများလား?

ချင်းဖုန်း နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ ဘာပဲပြောပြော၊ ကန်းဖေးလန်လို အလွန်အမင်း ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမမျိုးက သူ့အကြိုက်ပင်။

တခြား ဘာမှ ပြောစရာမလို။ သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီအနက်ရောင်အောက်က ရှည်လျားသော ခြေတံများဖြင့်ပင် တစ်သက်လုံး စွဲလမ်းနေနိုင်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်းနဲ့ ချင်းဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ပုံစံက ချောမောတာနဲ့ အဝေးကြီးပင်။

ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက်ဝင်လာ၏။ သူမမှာများ ထူးထူးဆန်းဆန်း အကြိုက်တွေ ရှိနေတာလား?

ချင်းဖုန်း ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ တကယ်လို့သာ အဲ့လိုဆိုရင်၊ သူ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသံတိတ်ပဲ ခံလိုက်ရမလား?

တကယ်ကို အခက်တွေ့စေတဲ့ အခြေအနေပါပဲ!

"မစ္စကန်း၊ ကျွန်တော့်သားရဲ့ ဝိညာဉ် ထိခိုက်သွားတာလား?" ချင်းကျန့်အန်းက မေးလိုက်၏။

ကန်းဖေးလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ သုံးလိပ်ပြာ ခုနစ်ဝိညာဉ် စုံလင်ပါတယ်၊ ဘာထိခိုက်မှုမှ မရှိပါဘူး။"

"ဆရာဝန်ဆုန့်၊ ဘာများတွေ့ရှိပါသလဲ?" ဒုတိယသခင်မက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "ကျွန်တော် သခင်လေး ချင်းကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။"

ချင်းဖုန်းက သဘောတူကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ဒီအဘိုးကြီး တော်တော် ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သားပဲ။

ဘယ်သူသိနိုင်မည်လဲ၊ ဆရာဝန်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ခင်ဗျားတို့ ပြောပြချက်တွေအရဆိုရင်၊ သခင်လေး ချင်းက ဝိညာဉ်တော့ စုံလင်နေပေမယ့် အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းတယ်၊ စကားတွေက ရှေ့နောက်မညီဘူး။ လတ်တလော အလွန်အကျွံ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အကြောက်လွန် စိတ်ဖောက်ပြန်ရောဂါ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်။ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာကတော့ သခင်လေး ချင်းကို ဒီအတိုင်း ကုတင်မှာ ချည်ထားပြီး နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ သူ့အခြေအနေ တိုးတက်လာမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးသင့်ပါတယ်။"

ချင်းဖုန်းက မယုံနိုင်စွာနဲ့ မျက်လုံးပြူးသွားလေတော့သည်။ တောကြောင်ဆရာဝန်! မင်း တောကြောင်ဆရာဝန်ပဲ!

သူက ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်ရင်း အူးအူးအားအား အသံတွေနဲ့ ကန့်ကွက်နေတော့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဆရာဝန်ဆုန့်က အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်၏၊ "မြန်မြန်၊ သူ့ကို ဖိထားကြ။ ရောဂါလက္ခဏာတွေ ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ!"

"ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်!" ချင်းကျန့်အန်းက ဘယ်ကမှန်းမသိ ထူထဲတဲ့ လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချင်းဖုန်းကို ကုတင်မှာ မြဲမြံအောင် ချည်လိုက်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကျေနပ်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထား၏။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကန်းဖေးလန်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။ "ကျွန်မထင်တာတော့ သူ ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ။ သူ့ပါးစပ်ထဲက အဝတ်စကို ဖယ်ပြီး သူ ဘာပြောချင်လဲ နားထောင်ကြည့်လိုက်ပါလား? ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ချတာပေါ့။"

ချင်းဖုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ဒါပေမဲ့ အဝတ်စကို ထုတ်လိုက်လို့ သူ ရူးရူးမူးမူးနဲ့ လျှာကိုက်ပြီး သတ်သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?" ချင်းအန်းက သူ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အခြေအနေဆိုးလာရင် ကျွန်တော် အဝတ်စကို ပြန်ထိုးထည့်လိုက်မယ်!" ချင်းကျန့်အန်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက အဝတ်စတစ်စကို ထုတ်ပြပြီး တက်ကြွနေတဲ့ အရိပ်အယောင် ပြလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတော့တာ။"

သူ့ပါးစပ်ထဲက အဝတ်စကို ဖယ်လိုက်တော့ ချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဖောက်ပြန်ရောဂါ ခံစားနေရတယ်လို့ ထပ်ပြီး အထင်မလွဲခံရအောင် သူ တတ်နိုင်သမျှ အတည်ငြိမ်ဆုံး ပြောလိုက်၏။

"အဖေ၊ အမေ၊ ညီလေး၊ ကျွန်တော် နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးရဲ့ အစပျိုးအဆင့်ကို ထိတွေ့မိခဲ့တာပါ၊ ဒါကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အော်လိုက်မိတာ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ရမယ်။"

ဆရာဝန်ဆုန့်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ "စိတ်ဖောက်ပြန်ရောဂါ ရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ နေမကောင်းဘူးလို့ပဲ အမြဲပြောကြတယ်။ သခင်ကြီး ချင်း၊ သူ့စကားကို ယုံလို့မရပါဘူး။"

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်။ သူ့ပါးစပ်ထဲ အဝတ်စ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်ရတော့မလား?" ချင်းကျန့်အန်းက ပြောရင်း လုပ်ဖို့အသင့် ဖြစ်နေ၏။

"ခဏနေဦး!" ချင်းဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ရှင်းပြချက်က အလုပ်မဖြစ်လောက်ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ နည်းလမ်းရှာရပေဦးမည်။

သူက ဆရာဝန်ဆုန့်ဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွား၏။ သူက ဆရာဝန်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။

"ဆရာဝန်ဆုန့်၊ ခင်ဗျား ညဘက်တွေမှာ လက်တွေ ခြေတွေ မကြာခဏ အေးစက်နေတတ်ပြီး၊ ခေါင်းမူး၊ တစ်ခါတစ်လေ ထိုင်နေရာက ထလိုက်ရင် မျက်လုံးထဲ ပြာသွားတတ်တယ် မဟုတ်လား?"

ဆရာဝန်ဆုန့်က အံ့ဩသွားတဲ့ပုံနဲ့ ထစ်ငေါ့စွာ ဆို၏၊ "မင်း... မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"ဟက်၊ သွေးခုန်နှုန်းနှေးပြီး လျှာက ဖြူဖျော့နေတာက အသည်း အာဟာရချို့တဲ့နေတာကို ပြနေတယ် – ဒါက ချီနဲ့သွေး အားနည်းခြင်းရဲ့ လက္ခဏာ အထင်အရှားပဲ။"

"ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လို ကုသသင့်လဲ?"

ချင်းဖုန်းက ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါက လွယ်ပါတယ်။ 'ရောဂါအမျိုးမျိုးဆိုင်ရာ အထွေထွေဆွေးနွေးချက်များ' စာအုပ်ထဲက ဖော်ပြချက်အရဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာရှိတဲ့သူအတွက် စာရာစီနီယာ ငါးကျန့်၊ လီလီ တစ်ကျန့်ခွဲ*၊ မြေကြွက်ကြယ်လျှော်ပင် နှစ်ကျန့်၊ နွေရာသီအခြောက်ခံဆေးပင် တစ်လျန်* ကို ဆောင်းပန်းပွင့်အား ဆေးဦးအဖြစ်သုံးပါ။ မီးအပြင်းအပျော့ဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ကျိုချက်ပြီး ရေ ရှစ်ပန်းကန်ထည့်ကာ တစ်ပန်းကန်စာ ကျန်အောင် ကျိုရပါမယ်။ ဒါဆို ရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားပါလိမ့်မယ်။"

"ဒါ တကယ် ဖြစ်နိုင်လို့လား? မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မမှန်နိုင်ဘူး။ ငါ 'ရောဂါအမျိုးမျိုးဆိုင်ရာ အထွေထွေဆွေးနွေးချက်များ' ကို လေ့လာဖူးတယ်၊ ဒီလို ဖော်ပြချက်မျိုး မမှတ်မိပါဘူး၊" ဆရာဝန်ဆုန့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွား၏။ သူလို ဝါရင့်ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဘယ်လို ဝန်ခံနိုင်မည်နည်း?

"ကျွန်တော်ပြောတာ မှန်မမှန် စစ်ဆေးချင်ရင် ကြည့်လိုက်ပေါ့။ ချင်အာ၊ စာကြည့်တိုက်ကိုသွား၊ ဝင်ဝင်ချင်း ညာဘက်က တတိယမြောက် စာအုပ်စင်၊ စတုတ္ထတန်း၊ အပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ ခုနစ်အုပ်မြောက် စာအုပ်ကို ယူခဲ့!"

ချင်အာက ထူး၍ ထွက်သွားလေသည်။ တခြားသူတွေအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ စာအုပ်စင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိပြီး စာအုပ်ပေါင်း သောင်းချီရှိ၏။ ချင်းဖုန်းက သူတို့ရဲ့ နေရာတွေကို ဒီလောက် တိတိကျကျ ဘယ်လို မှတ်မိနိုင်ရသနည်း?

မကြာခင်မှာပဲ ချင်အာက 'ရောဂါအမျိုးမျိုးဆိုင်ရာ အထွေထွေဆွေးနွေးချက်များ' စာအုပ်ကို ယူလာခဲ့၏။

ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချင်းဖုန်းက ဆိုလိုက်၏၊ "ဆရာဝန်ဆုန့်၊ စာမျက်နှာ သုံးဆယ့်ခုနစ်ကို လှန်ကြည့်ပြီး ခုနစ်ကြောင်းမြောက်မှာ ဘာရေးထားလဲ ကြည့်လိုက်ပါ။"

ဆရာဝန်က ချီတုံချတုံဖြစ်သွားပေမယ့် စာအုပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။ တခြားသူတွေလည်း သိချင်စိတ်အပြည့်နဲ့ အကြောင်းအရာကို ကြည့်ဖို့ ရှေ့သို့ တိုးလာကြ၏။

သူတို့ အံ့ဩသွားလောက်အောင်ပဲ၊ အကြောင်းအရာက ချင်းဖုန်း ပြောပြခဲ့တဲ့အတိုင်း ထပ်တူကျနေလေတော့သည်!

ဂျလောက်!

စာအုပ်က မြေပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားပြီး ဆရာဝန်ဆုန့်က နောက်ကို ယိုင်နဲ့သွား၏။

"ဆေးပညာကို ဆယ်စုနှစ်ချီ လေ့လာခဲ့ပြီးမှ ဒီလို အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး... သခင်ကြီး ချင်း၊ သခင်လေး ချင်းရဲ့ စိတ်က ကြည်လင်နေပါတယ်။ သူ တကယ်ပဲ စိတ်ဖောက်ပြန်ရောဂါ မရှိဘူးထင်တယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး။"

ချင်းကျန့်အန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ချင်ပေမယ့် ဘာပြောရမှန်းမသိချေ။ သူက "ဂရုစိုက်သွားပါ" လို့ပဲ ပြောနိုင်၏။ သူသည် ထို့နောက် သူ့လက်ထဲက အဝတ်စကို ကြည့်ပြီး စိတ်မပါ့တပါနဲ့ သူ့ခါးကြားထဲ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

ချင်းဖုန်းက ဒါကိုမြင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေတော့သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ၊ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ စာပေချီ အမျှင်တစ်စ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး အရင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုကြီးမားလာ၏။ ဒီရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက သူ့ကို လန့်သွားစေ၏။

"ဒါက... 'ရောဂါအမျိုးမျိုးဆိုင်ရာ အထွေထွေဆွေးနွေးချက်များ' စာအုပ်ထဲက စာပေချီလား?"