စံအိမ်မှ ထွက်ခွာခြင်း

ဒီစာအုပ်ထဲက စာပေချီကို ငါ စုပ်ယူထားတာ အချိန်အတော်ကြာပြီ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပိုအားကောင်းလာရတာလဲ? ဒါက ခုနက ငါ စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာကို သုံးပြီး ဆရာဝန်ဆုန့်ရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးလိုက်တာနဲ့များ ဆက်စပ်နေသလား? ခဏလေး၊ ငါ နားလည်သွားသလိုပဲ။ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ စာပေချီကို စုပ်ယူဖို့ ပထမအဆင့်က အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ အလွတ်ကျက်မှတ်ဖို့ပဲ။ ပြီးရင်၊ အဲ့ဒီစာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာကို လက်တွေ့ အသုံးချနိုင်ရင်၊ ပိုပြီးများပြားတဲ့ စာပေချီကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆွဲဆောင်နိုင်မှာပဲ!

ဒီရှာဖွေတွေ့ရှိမှုအတွက် ချင်းဖုန်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ သူ လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့ ဆေးခန်းလေးတစ်ခု ဖွင့်ဖို့တောင် စဉ်းစားလိုက်သေး၏။ ဒီလိုဆိုရင် စာပေချီက အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကို စာကြည့်တိုက်ထဲက စာအုပ်တွေအားလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်လိုက်တာလား?" ချင်းအန်းက ချင်းဖုန်း စာဖတ်နေစဉ်က အခြေအနေကို ပြန်သတိရပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟက်၊ ဒါက ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ? ငါ စာပေလေ့လာလာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ၊ တိုးတက်မှု သိပ်မရှိပေမယ့် တစ်ဆင့်ချင်းစီပဲ တက်လှမ်းပြီး ဗဟုသုတကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းခဲ့တာပါကွ!"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ မနေ့က မနက်တုန်းက အစ်ကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို စာပေကိုစွန့်ပြီး သိုင်းပညာဘက် ကူးပြောင်းချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

ကန်းဖေးလန်၏ နူးညံ့သော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အပြာနုရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြက်သွားသည်။ ချင်းဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်၏။

"အတွေးတိမ်လိုက်တာကွာ! မင်းက ငါ့ရဲ့ စေတနာမှန်ကိုတောင် မမြင်ဘူး။ မင်း နတ်ဘုရားသိုင်း လမ်းစဉ်ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့တုန်းက မြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရစေချင်လို့ ငါ အဲ့ဒီလို လုပ်ခဲ့တာ။ ငါ ပေးချင်တဲ့ သတင်းစကားက 'အလျင်လို အမှားဖြစ်' ဆိုတာပဲ။ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ပါနဲ့၊ ဒါမှ အောင်မြင်မှု ရနိုင်မှာ!"

"သြော် ဒီလိုကိုး၊ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် အခု နားလည်သွားပြီ!" သူ့ညီလေးရဲ့ အားကျလေးစားသော အကြည့်ကို ခံစားမိရင်း ချင်းဖုန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်ဟန် ပြနေသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ သိုင်းသမားတွေဟာ တကယ်ပဲ အတွေးအခေါ် ရိုးစင်းကြပါလားဟု တွေးနေမိသည်။

"ကျွန်တော် နေမကောင်းတာ မဟုတ်မှန်း သိမှတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ချည်ထားကြသေးလဲ? အမေ၊ အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကို ဖြေပေးကြပါဦး!"

"အိုး… ဖြည်းဖြည်းလုပ်ကြပါ၊ ငွေအပ်တွေကို အရင် ဆွဲနှုတ်ပေးကြပါဦး!"

ချင်းဖုန်း လွတ်လပ်မှုကို ပြန်ရသွားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ကြိုးဖြေပေးနေစဉ်အတွင်းမှာ သူက သူ့ရဲ့ စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်အကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကိုလည်း မိသားစုကို ရှင်းပြလိုက်၏။ ဒါကို ကြားသောအခါ ဒုတိယသခင်မက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်

"ဖုန်းအာ ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင်၊ စာအုပ်တွေ များများ ဝယ်ပေးနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဖုန်းအာက အဲ့ဒီစာအုပ်တွေထဲက 'စာပေချီ' ကို စုပ်ယူပြီး စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပေါ့။"

"ဒီမှာ၊ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ? မြန်မြန် မိသားစုရဲ့ ငွေအကြွေစေ့တွေကို ထုတ်ပြီး ဖုန်းအာအတွက် စာအုပ်တွေ စုဆောင်းပေးလိုက်တော့လေ!"

ချင်းကျန့်အန်း၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ထစ်ငေါ့စွာ ဆို၏၊ "ဟေ့၊ ကျင်းယန်မြို့က ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ မြို့ငယ်လေးပါ၊ ကောင်းကင်မြို့တော်လို မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်များတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ? ဒါ့အပြင် နင်လည်း သိတဲ့အတိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက မိစ္ဆာအင်အားစုတွေ မြို့ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ သာမန်လူတွေ အခုဆို အပြင်တောင် သိပ်မထွက်ကြတော့ဘူး၊ ငါတို့ 'လရောင် ပြခန်း' မှာတောင် အရောင်းအဝယ်က မရှိသလောက်ပဲ။ အန်းအာရဲ့ ဆေးစိမ်ရေချိုးဖို့နဲ့ သွေးချီအားတိုးဆေးဖိုးတောင် ငါတို့ မတတ်နိုင်တော့လုနီးပါးပဲ..." သူ့အဖေ၏ ရှည်လျားသော ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်းဖုန်းက ရိုးရှင်းစွာ အနှစ်ချုပ်လိုက်သည် –

ပိုက်ဆံမရှိ။

"အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော်က ချီစုစည်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့် ခုနစ်မှာ ကျင့်ကြံမှု ရပ်တန့်နေတဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေတာ အတော်ကြာပါပြီ။ လောလောဆယ်တော့ ဆေးစိမ်ရေချိုးတာတွေ၊ ချီအားတိုးဆေးရည်တွေ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို အစ်ကိုကြီးအတွက် စာအုပ်ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်ကြပါဗျာ။"

ဒါကိုကြားတော့ လူတိုင်း တစ်ပြိုင်နက် ချင်းအန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချင်းဖုန်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိရင်း သူ့ညီက သူ့ကို သတ်ချင်နေတယ်လို့ သံသယဝင်ခဲ့မိတဲ့အတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နောင်တရမိသည်မှာ အမှန်ပင်။

"အဲ့ဒီလို မလိုပါဘူး။ 'လရောင် ပြခန်း' က အခုတလော အခြေအနေ မကောင်းပေမယ့် ငါ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားထားပြီးသား။ အချိန်တန်ရင်တော့..." သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ လူတိုင်းက သူ့ကို အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်တားလိုက်ကြသည်။

"တော်ပါတော့၊ အိမ်မှာ အခုတလော ငွေအကျပ်အတည်း ဖြစ်နေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငွေအကြွေစေ့တွေကို ထပ်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။"

"အဖေ၊ ပိုက်ဆံကို စုထားပြီး အစ်ကိုကြီးအတွက် စာအုပ်ဝယ်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"အဖေ၊ အဖေက တကယ်ပဲ စီးပွားရေးနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါဦး။"

ချင်းကျန့်အန်း ဒေါသထွက်လာပြီး မျက်နှာနီရဲကာ အသံမာမာဖြင့် ဆို၏၊ "မင်းတို့ နားမလည်ကြဘူး! စီးပွားရေးဆိုတာ အချိန်အခါ၊ နေရာဒေသ၊ လူပုဂ္ဂိုလ် မှန်ကန်မှုအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ငါ အရင်က ရှုံးခဲ့တာတွေက ကံဆိုးလို့သက်သက်ပဲ!" ဒုတိယသခင်မက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ချင်းအန်းက သက်ပြင်းချရင်း သူ့ခြေမကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။

သေချာပါတယ်၊ ငွေရှာဖို့ဆိုတာ ငါ့လို ဘဝကူးပြောင်းလာသူအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေဆဲပါလား။ ချင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဘယ်က စရမလဲဟု သူစဉ်းစားနေစဉ် အိမ်ထဲတွင် လျစ်လျူရှုခံထားရသော ကန်းဖေးလန်က စကားစပြောလာသည်။

"ရှင်က စာအုပ်ဖတ်ချင်ရုံသက်သက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ နေရာတစ်ခု သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲဝင်ဖို့တော့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်။"

ချင်းဖုန်း ကန်းဖေးလန်နောက်သို့ ချင်းစံအိမ်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဒါဟာ သူ ဘဝကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ "ဒါက ကျင်းယန်မြို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး ဒီကလူတွေရဲ့ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းကို အကဲဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။"

မြင်တယ်မဟုတ်လား၊ စီးပွားရေးဆိုတာ ဉာဏ်ပညာအပေါ်မှာ မူတည်တယ်! အဖေ့လိုမျိုး လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ အစားအသောက် မရှားပါးတဲ့ ငါးဖမ်းရွာကို အစားအသောက် သွားရောင်းနေရင် ငွေရှာနိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး!

အခုအချိန်ဟာ နေ့လယ်ခင်းနီးပါးဖြစ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ လမ်းဘေးနှစ်ဖက်မှ ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများသည် သူ ယခင်ဘဝက မြင်ဖူးခဲ့သည့် "ချင်းမင်ပွဲတော်ကာလ မြစ်ကမ်းနားတစ်လျှောက် ပန်းချီကား"* ထဲမှ မြင်ကွင်းများနှင့် ဆင်တူနေသည်။ ချင်းဖုန်း အနာဂတ် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေသည်။ သို့သော် သူ့အကြည့်က မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ လှပသော မိန်းမပျိုများဆီသို့ ရောက်သွားတတ်သည်။

သြော်၊ ဟိုမှာ တစ်ယောက်ယောက် မီးသွေးရောင်းနေပါလား။ ရာသီဥတုကလည်း တဖြည်းဖြည်း အေးလာပြီကိုး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမီးသွေးက ထူးထူးခြားခြား ဖြူနေပါလား။ အိုး၊ ဒါတွေက ရှေးခေတ်က ရောင်းတဲ့ ကြက်သွန်မြိတ် ပလာတာတွေလား? ကြည့်ရတာ တကယ် စားချင်စရာပဲ။ ဟိုမှာ တို့ဟူးတောင် ရှိသေးတယ်။ အနံ့က သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ပြီးတော့ ဟို ခြေတံတွေက…

ဖြောင်း!

ချင်းဖုန်း ချက်ချင်း သူ့ပါးသူ ရိုက်လိုက်မိသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဆူညံသံကို ကြားလိုက်သော ကန်းဖေးလန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ့ရဲ့ အပြာနုရောင် မျက်လုံးတစ်စုံက ဘယ်နှစ်ခါကြည့်ကြည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲပင်။ စိတ်ထိန်း၊ ငါ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် နေရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့အရင်ဘဝက တောင်ပေါ်မှာ ကားပြိုင်မောင်းတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးပဲ။ ဒီထက်ကြီးတဲ့ လေမုန်တိုင်းတွေကို ငါ မြင်ဖူးပြီးသား၊ ငါ တည်ငြိမ်နေရမယ်!

"ခြင်တွေ ရှိလို့ပါ။"

"ဒါ နိုဝင်ဘာလနီးပါး ရောက်နေပြီ၊ ခြင်တွေ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတော့ တော်တော် အံ့ဩစရာပဲ၊" ကန်းဖေးလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲဗျာ?" ချင်းဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က အလိုအလျောက် ထိုရှည်လျားသော ခြေတံများ၏ လွှဲယမ်းနေသော လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါနေမိပြန်သည်။

ထိုစဉ် ရှေ့တွင် သိပ်မဝေးသော နေရာမှ ကြက်တွန်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်းဖုန်း အသံလာရာ ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားသည်။ လှပသေသပ်သော ပြခန်းတစ်ခု၊ ပျိုးပျိုးပျက်ပျက် ပျံသန်းနေသော ပျံလွှားငှက်အုပ်စု၊ လက်ရန်းကို မှီလျက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်နေကြသည်။ မျက်စိလျှင်သော ချစ်စဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်အချို့ ချင်းဖုန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ပန်းထိုးထားသော လက်ကိုင်ပုဝါများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချိုသာစွာ အော်ခေါ်ကြသည်၊

"သခင်လေး၊ အပြင်မှာ အေးစက်နေတာပဲ၊ အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ပါဦးလားရှင်?"

ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၊ ဘယ်လောက်တောင် မဖွယ်မရာလိုက်လဲ! ချင်းဖုန်း အမှတ်မထင် သူ့ခါးပိုက်အိတ်ကို စမ်းလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက ဘယ်မှာ ငွေထည့်တဲ့ ခါးပိုက်အိတ် ရှိမှာတဲ့လဲ? ရှိခဲ့ရင်တောင် သူ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ အဆင့် ခုနစ်ကိုမှ မရောက်သေးတာ! ငွေရှာပြီး ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်အောင်လုပ်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်က ဒီအချိန်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာသည်။ အမှန်ပင်၊ တပ်မက်မှုသည် လူသားတိုးတက်မှုအတွက် အစွမ်းထက်ဆုံးသော တွန်းအားပင်တည်း။

ကန်းဖေးလန်က ရှေ့ဆက်လျှောက်နေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေး ပိုများလာသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းဖုန်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားရသည်။ ချောမောခန့်ညားသော သခင်လေး ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချစ်စဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်များ၏ အော်ခေါ်သံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့သည် ထိုသို့သော ခန့်ညားသည့် လူငယ်လေးကို ဧည့်ခံလိုကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကန်းဖေးလန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ အပြာနုရောင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ အပေါ်ထပ်မှ မိန်းကလေးများ ရုတ်တရက် ကျောထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အသံများ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့သွားပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အသံတစ်ချက်မှ ထွက်မလာတော့ချေ။ ကန်းဖေးလန်နှင့် ချင်းဖုန်းတို့ ပို၍ ဝေးဝေးသို့ လျှောက်သွားကြမှသာ သူတို့ ပြန်လည် သတိဝင်လာကြသည်။ ဒီလို ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံတွေ့ရသည်မှာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ချင်းဖုန်း ကန်းဖေးလန်နောက်သို့ ကပ်လိုက်သွားပြီး လမ်းကြား ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းကာ သစ်နီရောင် ပြခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပြခန်းတံခါးအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် စာလုံးကြီးသုံးလုံး ရေးထိုးထားသည် —

“မိုးသံနားဆင် ပြခန်း!” "ဒီနေရာပဲ၊" ကန်းဖေးလန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

*ချင်းမင်ပွဲတော်ကာလ မြစ်ကမ်းနားတစ်လျှောက် ပန်းချီကား (Along the River During the Qingming Festival) သည် ဆုန့်မင်းဆက် ပန်းချီဆရာ ကျန်းကျယ်တွမ်း၏ လက်ရာ ပန်းချီကားလိပ်ရှည် တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြောက်ပိုင်းဆုန့်မင်းဆက်ကာလ မြို့တော် ပျန့်ကျင်းရှိ လူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့် ရှုခင်းများကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။