ပြခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

အဘိုးအို ပိုင်လီက သူ့လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင်စာလိပ်နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးသော တောက်ပသည့် အဖြူရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အဘိုးအိုက အဖြူရောင်စာလိပ်များကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်၏၊ "ချင်းမျိုးနွယ်က ကောင်လေး၊ မင်းကို ငါ အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။"

"ဟက်။" ချင်းဖုန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "စကားကို ရွှေလို တန်ဖိုးထား" ကာ ကျွမ်းကျင်သူပီသသော ဟန်ပန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ အထင်သေးခံရပြီးမှ တစ်ဖက်သားကို မျက်နှာပြန်ပုတ်လိုက်ရသည့် ခံစားချက်က တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းလှ၏။ သို့သော် ပေးဆပ်လိုက်ရသည့် တန်ဖိုးက အနည်းငယ်များသွားသည်၊ သူ အခုထိတိုင် အပြည့်အဝ ပြန်လည်နာလန်မထူသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ? သူက ဒွေးချိုးရဲ့အပိုဒ်ကို ရေးချင်ရုံလေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးနေခဲ့သည်။ သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲက စာပေချီရဲ့ ထောက်ပံ့မှုသာ မရှိခဲ့ရင် သူ စာတစ်လုံးတောင် ရေးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ!

ကန်းဖေးလန်က အဘိုးအိုလက်ထဲမှ ဒုတိယအပိုဒ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အပြာနုရောင် မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေဟန်တူ၏။ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဆို၏၊

"မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးရင် ကျွန်မလည်း တွေးစပ်နိုင်မှာပါ။" စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြသော မစ္စကန်း၏ စကားကြောင့် ချင်းဖုန်း၏ ပါးစပ် တွန့်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။

"ဒီဒွေးချိုးကတစ်ကယ် ကောင်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအပိုဒ်ထဲက စာလုံးတွေက နည်းနည်း အရုပ်ဆိုးတာကတော့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊" ပိုင်လီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာသိလို့လဲ? ဒါကို စုတ်ချက်ကြမ်း လက်ရေးစောင်းလို့ ခေါ်တယ်!" ချင်းဖုန်း မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်လိုက်သည်။ လက်ရေးလက်သားဆိုတာက ဟန်ပန်ပဲ၊ လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမြင်မတူနိုင်ဘူး။

"အေး ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ။ အရင်က သဘောတူညီချက်အတိုင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဝင်နိုင်ပြီ။" ပိုင်လီ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဒုတိယအပိုဒ်ကို သဘာဝကျကျ လိပ်လိုက်ကာ သိမ်းထားရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်တွင် ကန်းဖေးလန်က သူ့ရဲ့ ဖြူသွယ်သော လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းကာ အဘိုးအိုရှေ့တွင် ကာလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ?" အဘိုးအိုက သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန်က ယခင် အေးစက်သော ဟန်ပန်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ဆို၏၊ "ဒီဒုတိယအပိုဒ်ကို သူ ရေးခဲ့တာ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက သိမ်းထားရတာလဲ? ပြန်ပေး!"

"နင်၊ ကောင်မလေး၊ ဒီဒုတိယအပိုဒ်က နင့်အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဘာလို့ ငါနဲ့ လာလုနေရတာလဲ? မဟုတ်ရင်လည်း ငါ နင့်ကို ပထမအပိုဒ်ကို ပေးလိုက်မယ်လေ။"

မူရင်း နဲ့ ပုံတူရဲ့ တန်ဖိုးကို ကျွန်မ ခွဲခြားတတ်ပါတယ်။"

ချင်းဖုန်း နားထောင်ရင်း လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူတို့ ဘယ် မူရင်းနဲ့ ပုံတူအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ? စာအုပ်ထဲမှာ အဲ့ဒီအကြောင်း မပါခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ရဲ့ ဒုတိယအပိုဒ်ကို တကယ် လိုချင်နေပုံပဲ။ ဒါက ဘာရတနာတစ်မျိုးမျိုးများ ဖြစ်နေမလား?

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မပေးဘူး!" အဘိုးအိုက ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လို စပြုမူလာပြီး အတွန့်၏ ဒုတိယအပိုဒ်ကို သူ့ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထင်တာမမှားရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ နဂါးမုတ်ဆိတ် စုတ်တံမှာ မှင်ကုန်တော့မယ်ထင်တယ်၊" ကန်းဖေးလန် မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက သူ့စကားကြောင့် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ခဏမျှ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ရုန်းကန်နေပြီးနောက် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဒုတိယအပိုဒ်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ချင်းဖုန်းမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကန်းဖေးလန်က သာမန်မဟုတ်သောပုံပေါ်သည့် ဒီအဘိုးအိုနှင့် သူ့ပစ္စည်းအတွက် ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ သူ့ကို စိတ်ထဲမှာ အထူးနေရာပေးထားပုံရသည်။ ဘယ်လောက် ကြည်နူးစရာကောင်းလိုက်လဲ။

အနည်းငယ် ပြန်လည်နာလန်ထူလာသည်ဟု ခံစားရသော ချင်းဖုန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်သည်။ သူ ဒုတိယအပိုဒ်ကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သော်လည်း ကန်းဖေးလန်က အဖြူရောင်စာလိပ်ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ သူ့ခါးရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတပ်ဖွဲ့ တံဆိပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လေထဲတွင် တစ်န်းလန်းဖြစ်နေသော သူ့လက်က ရှက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အနေရခက်သွားသည်။

"အမ်..." "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" "မစ္စကန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအပိုဒ်..."

"ဒုတိယအပိုဒ်? ဘယ် ဒုတိယအပိုဒ်လဲ?"

"ဒါက..."

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့။ မြန်မြန် အထဲဝင်ကြစို့။"

ချင်းဖုန်း ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ အဘိုးအို ပိုင်လီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချကာ အေးအေးဆေးဆေး ယပ်တောင်ခတ်နေပုံမှာ ဒီအဆုံးသတ်က သူ့မျှော်လင့်ချက်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည့်အလား။ ကန်းဖေးလန် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဦးဆောင်ဝင်သွားရာ ချင်းဖုန်းလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး မိုးသံနားဆင် ပြခန်း၏ တံခါးပေါက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အဘိုးအိုက သတိပေးလိုက်သည်၊

"မင်းတို့ ပထမ သုံးထပ်ကိုပဲ စူးစမ်းလေ့လာခွင့်ရှိတယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ဒီပြခန်းက အမှန်တကယ်ပင် သုံးထပ်သာ ရှိပုံပေါ်သည်။ အဘိုးအို၏ စကားက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပင်။ သို့သော် သူ ပြခန်းအတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ခြေချလိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ပြခန်း၏ အတွင်းပိုင်းသည် အနောက်ဥရောပမှ ခရုပတ်ပုံ လှေကားတစ်ခုနှင့် တူနေပြီး အလွှာတစ်ခုစီက စက်ဝိုင်းပုံ ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးအစားစုံလင်သော စာအုပ်များ နံရံများတွင် တန်ဆာဆင်ထားပြီး အရေအတွက်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်ပေ။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အပြင်မှကြည့်လျှင် သေးငယ်ပုံပေါ်သော ပြခန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် ကိုးထပ်မြင့်သည်! ပြခန်း၏ အထပ်ဆုံးတွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများ ဝေ့ဝဲနေပြီး မသဲမကွဲဖြင့် တိမ်တိုက်များအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ တည်ရှိနေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" ချင်းဖုန်း သူ့မျက်စိသူ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီပစ္စည်းက ရတနာတစ်ခုပဲ၊ သူ့ဘာသာ နေရာတစ်ခု ဖန်တီးထားတာ။ ခင်ဗျား အပြင်မှာ မြင်နေရတာက သူ့ရဲ့ အပေါ်ယံ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သက်သက်ပဲ၊" ကန်းဖေးလန်က ဆိုလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးလွှာအောက်တွင် သူ့မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် ပြနေသည်။

"ကျွန်မ လျှောက်ပတ်ကြည့်ပြီး စားစရာတစ်ခုခု ရှာလိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျား သဘောအတိုင်း နေပါ။" ဒီစကားများဖြင့် ကန်းဖေးလန် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားသည်။

စားစရာတစ်ခုခု ရှာမယ်? ဒီမှာ စာအုပ်ကလွဲလို့ တခြားအရာတွေ ရှိသေးလို့လား? ချင်းဖုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ကန်းဖေးလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက လှေကားကို အသုံးပြုပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ စာဖတ်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်။ ဒီက စာအုပ်တွေအားလုံးကို ငါ အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီး စာပေဓာတ်ကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရင်၊ အဆင့် ကိုးကို မရောက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သိပ်တော့ ဝေးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး!"

ချင်းဖုန်း သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်း လျှပ်ပြက်သွားပြီး သူ ပထမထပ်မှ စာအုပ်များကို လျင်မြန်စွာ စတင်လှန်လှောဖတ်ရှုလိုက်တော့သည်။ မိုးသံနားဆင် ပြခန်း တံခါးဝဘေးတွင် အဘိုးအို ပိုင်လီက ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ ကျေနပ်စွာ ထိုင်နေ၏။ လေပြေညှင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ သူ့နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်ဖြူများ လွင့်ပျံသွားသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားသည်။

အချိန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ သူတို့ ရောက်လာစဉ်က နေက ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေက အနောက်ဘက်တွင် ကွယ်ဝင်သွားပြီ။ ချင်းဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူ စာအုပ်တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ပြောင်းလဲဖတ်ရှုနေဆဲ။

"ဒီ မိုးသံနားဆင် ပြခန်းက တကယ်ပဲ ထူးခြားတယ်။ စာအုပ်အမျိုးအစား စုံလင်ရုံတင်မကဘူး၊ တစ်အုပ်ချင်းစီက လက်ရာမြောက် စာအုပ်တွေချည်းပဲ။ အကြောင်းအရာတွေက အသေးစိတ်ကျပြီး မှတ်ချက်တွေလည်း အများကြီးပါတယ်။ မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့ သိုင်းပညာကို အလေးထားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒါတွေအားလုံးကို စုဆောင်းဖို့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ သရုပ်မှန်က ဘာလဲ? ပြီးတော့ ဘာလို့ သူက ကျင်းယန်မြို့လို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာမှာ နေနေရတာလဲ?"

သူ့ရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် ချင်းဖုန်း သူ့ညာဘက်မှ စာအုပ်တစ်အုပ် သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။ လက်ရှိစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ သူ လှုပ်ရှားလာသော စာအုပ်ကို သဘာဝကျကျ ကောက်ယူလိုက်သည်။

"'စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ် ဓလေ့ထုံးတမ်း'? ခေါင်းစဉ်က နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

ချင်းဖုန်း စာအုပ်ကို လှန်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ပထမစာမျက်နှာပေါ်မှ အကြောင်းအရာက သူ့ကို ထိုနေရာတွင် မှင်တက်သွားစေသည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်အကြောင်း စာအုပ်ပါလား!" အဖွင့်စာကြောင်းများမှာ - "အရာအားလုံးက နိမ့်ကျတယ်၊ စာဖတ်ခြင်းတစ်ခုသာ မြင့်မြတ်တယ်!"

ချင်းဖုန်း၏ မျက်ခွံများ ပုတ်ခတ်သွားသည်။ ဒါကိုသာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က မြင်သွားရင် သူတို့ ဒီစာအုပ်ကို စုတ်ဖြဲပစ်လောက်သည်။ သူ တွေးထင်မိသည်မှာ မဟာချန်မင်းဆက်၏ ဈေးကွက်တွင် စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ် ဓလေ့ထုံးတမ်းအကြောင်း စာအုပ်များ လုံးဝနီးပါး မရှိခြင်းမှာ အတွင်းမှ အကြောင်းအရာများအားလုံး ဒီလောက် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေ၍များ ဖြစ်နိုင်မလား ဟူ၍။ "ရှေးခေတ်က စာပေပညာရှင်တွေက များသောအားဖြင့် ဟန်ဆောင်ပြီး မွန်မြတ်ချင်ယောင်ဆောင်တတ်ကြတယ်။ သိုင်းပညာကို ကိုးကွယ်တဲ့ မဟာချန်မင်းဆက်မှာတောင် ဒီဖြစ်စဉ်က သိပ်ပြောင်းလဲသွားပုံ မရဘူး။"

စာမျက်နှာများ လျင်မြန်စွာ လှန်လှောသွားပြီး ချင်းဖုန်း စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုရင်း စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်အကြောင်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာခဲ့သည်။ ယခင်က သူ သိထားသည်မှာ အဆင့် ကိုးသည် အခြေခိုင်မာခြင်း အဆင့်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ရှစ်သည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်သည်ဟုသာ။ သို့သော် နောက်ထပ် နယ်ပယ်ကို မည်သို့ခေါ်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ "စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ် ဓလေ့ထုံးတမ်း" စာအုပ်တွင် ဤအကြောင်း မှတ်တမ်းများ ပါဝင်နေသည်။

"အဆင့် ခုနစ်က သူတော်ကောင်း ချီ၊ အဆင့် ခြောက်က ကံကြမ္မာဖတ်ခြင်း..."