မိစ္ဆာဆိုးနှင့် တစ်ဖန် ကြုံတွေ့ခြင်း

"လုပ်သာလုပ်လိုက်!" ချင်းဖုန်း ချင်းအန်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ညီ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ အဲ့ဒီ ဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်မြွှာက ထိတွေ့ရတာ တကယ် ကောင်းလှသည်။

ချင်းအန်းက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" ချင်းဖုန်း ရှင်းပြလိုက်သည်၊

"ညီလေး၊ ငါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စာပေချီ ထိုးသွင်းပေးပြီး မင်းအတွင်းမှာ လှည့်ပတ်စေမယ်။ အာရုံစိုက်ပြီး ခံစားကြည့်။"

"ပြဿနာမရှိဘူး၊ ကျွန်တော် အဆင်သင့်ပဲ။"

"ကောင်းပြီ။" ချင်းဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှ ရေတံခွန်မှ စာပေချီကို စတင်လမ်းညွှန်လိုက်သည်။ မကြာခင်မှာပင် အနှစ်သာရများ အရှိန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချင်းအန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

သေစမ်း၊ ဒီလို ပြင်ပကနေ စာပေချီ ထိုးသွင်းပေးရတာ ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုခက်ပါလား၊ ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သွားများကို ကြိတ်ကာ ချင်းအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စာပေချီကို ထိန်းချုပ်ပြီး "ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ အနှစ်သာရခုတ်ချက်" တွင် ဖော်ပြထားသော လှည့်ပတ်မှုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ တစ်ခုခု ခံစားမိလား?" ချင်းဖုန်း မေးလိုက်သည်။

ချင်းအန်း သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ ယခင်က မသက်မသာဖြစ်နေသော အမူအရာ ရုတ်တရက် အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အတွင်းစွမ်းအင်ကို မှန်ကန်စွာ လှည့်ပတ်ရမည့် နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ!

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ခံစားမိပြီ!" မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်းအန်း သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အတွင်းစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းကာ မီတာအနည်းငယ်အကွာမှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်တုံးကို လုံးဝ မခုတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာ အကျယ်ခန့်ရှိသော ထင်ရှားသည့် အက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

"တော်လိုက်တာ၊" ချင်းဖုန်း တိုးတက်မှုအတွက် ကျေနပ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်ရေတံခွန်ထဲမှ စာပေချီ အမျှင်တစ်စ ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလာသည်။ ၎င်း ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးမားနေသည်။ ချင်းဖုန်း ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ သဘောပေါက်သွားသည်မှာ ထပ်ဆောင်း စာပေချီ ရရှိခြင်းသည် ဆေးကျမ်းများအပေါ် အခြေခံ၍ ကုသခြင်းနှင့် အခြားသူများကို ကူညီခြင်းအတွက်သာ ကန့်သတ်မထားပေ။ စာအုပ်များထဲမှ အသိပညာကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများကို သင်ကြားခြင်းနှင့် လမ်းညွှန်ခြင်းကလည်း သူ့အား စာပေချီ ပိုမိုရရှိစေနိုင်သည်! ဤနည်းလမ်းဖြင့် သူ စာပေချီ စုပ်ယူသည့်နှုန်းကို သိသိသာသာ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်ပေမည်။

သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ့ကျောထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဒုတိယမိခင်နှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒုတိယအမေ(မုန်ရွှယ်) က ထစ်ငေါ့စွာ ဆို၏၊

"ဖုန်း၊ မစ္စကန်းက သားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့တဲ့။" ငါနဲ့ ကိစ္စရှိရင် ရှိတာပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလို မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ?

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခုနက အာရုံမစိုက်မိလိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ?" ကန်းဖေးလန်က ခပ်အေးအေး ပြန်ဖြေသည်၊

"ခင်ဗျား 'ညီလေး၊ တစ်ခုခု ခံစားမိလား?' လို့ မေးလိုက်တဲ့ အချိန်ပေါ့။"

ထိုစကားများ သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် ချင်းဖုန်း၏ အမူအရာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ ဤစကားကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်—တစ်ယောက်က အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့်၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ညီ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခုမှ ထိတွေ့ခဲ့ပြီးစ။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဤမြင်ကွင်းက အထင်လွဲခံရမှာ သေချာသည်။ "အမ်၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေ!"

မုန်ရွှယ်က ယခင်က ဖုန်း အစေခံမလေး ချင်အာကို ထိတွေ့ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရကာ လတ်တလော အခြေအနေများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ထင်ကြေးပေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ ဆက်နေရန် မဝံ့တော့ဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ဆို၏၊ "အမေ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးလို့၊ မင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးနော်။" ဒုတိယအမေ စံအိမ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်မိပြီး သူမ တစ်ခုခုကို အထင်လွဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

စံအိမ်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဒုတိယမိခင်က စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အမူအရာဖြင့် ဆို၏၊

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်မတို့ ဖုန်းအာအတွက် သင့်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် ရှာပေးကြရအောင်။" ချင်းကျန့်အန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မေးသည်၊

"ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဒီလို စဉ်းစားရတာလဲ?"

"ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ဖုန်းအာက အိမ်ထောင်ပြုသင့်တဲ့ အရွယ်ရောက်နေပြီ၊ အချိန်တန်ပြီလို့ပါ။"

"အဲ့ဒါ မှန်ပေမယ့်လည်း ဒါက တော်တော် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းတယ်။"

"ရုတ်တရက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ထင်တာတော့ ဒါ အချိန်အခါ မှန်ကန်တယ်လို့ပဲ။"

"ကိုယ့်မိန်းမရယ်၊ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ချင်းကျန့်အန်း သူ့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်ပူလို့ပါ။ စကားမစပ်၊ မစ္စကန်းကိုရော ဘယ်လို သဘောရလဲ?"

"ဟတ်ချိုး။" ချင်းဖုန်း စံအိမ်မှ ထွက်လာစဉ် နှာချေလိုက်သည်။ ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးလာနေပြီ။ ကန်းဖေးလန် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့အပြာနုရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် အထူးအဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး "ခင်ဗျားမှာ ဒီလို အကြိုက်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး" ဟု ပြောနေသည့်အလား။

"ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ် မဟုတ်ဘူး! ကောက်ချက် မဆွဲပါနဲ့!" ချင်းဖုန်း အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှ မပြောပါဘူး၊" ကန်းဖေးလန် သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် မစ္စကန်း၏ မျက်လုံးများက အလွန်တောက်ပလှသည်၊ ဘယ်နှစ်ခါ ကြည့်ကြည့် သူ့မျက်လုံးများချည်းသက်သက်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ အကယ်၍ သူမ ထိုအနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် မည်သို့သော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရား ပေါ်ထွက်လာမည်နည်း? မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသာ လက်လှမ်းဝံ့ရင် သေချာပေါက် အသတ်ခံရမှာပဲ။ ဤ ရဲတင်းသော အတွေးကို ဖိနှိပ်ရန် ချင်းဖုန်း သူ့အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဟမ်? ရှေးခေတ်က သကြားလုံးစွပ် ဆီးသီးတုတ်ထိုး ရှိခဲ့လို့လား? အဲ့ဒီ သကြားလုံးစွပ် ဆီးသီးတုတ်ထိုးတွေက တကယ် ရှည်လျားတာပဲ။ အိုး? တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလောက် မနက်စောစော လမ်းဘေးမှာ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ရောင်းနေပါလား? ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဖို့ သုံးတဲ့ အဲ့ဒီ သံအိုးကြီးက တကယ် ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ကြက်သွန်မြိတ် ပလာတာတွေ၊ ဘယ်လိုတောင် ဒီလောက် ကြွပ်ရွနေရတာလဲ?

ဖြောင်း! "နောက်ထပ် ခြင်တစ်ကောင်လား?" ကန်းဖေးလန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီလောက် အေးတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ခြင်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။" "ဒီခြင်က ခင်ဗျားကိုပဲ တောက်လျှောက် ကိုက်နေတာ ထူးဆန်းတယ်နော်။" "ဟုတ်တယ်ဗျာ။" ချင်းဖုန်း သူ့ပါးကို ပွတ်လိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ မစ္စကန်း၊ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဆိုးရဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှိသေးလား?"

ကန်းဖေးလန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဆိုးက အလွန်စဉ်းလဲတယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ပညာရှင်တွေ အနှံ့အပြား ရှာဖွေခဲ့ကြပေမယ့် သူ့သဲလွန်စကို မတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ သခင်ကြီး စီ ဆိုရင် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေပြီ၊ သူ နောက်ထပ် လူတွေကို အန္တရာယ်ပေးမှာ စိုးရိမ်နေတာ။" "ဖြစ်နိုင်တာက… အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဆိုး ကျင်းယန်မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီလား?" "ဒီမေးခွန်းကို အရင်က တစ်ချို့လူတွေ မေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး စီ ယုံကြည်တာကတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဆိုးက ဝိညာဉ်တွေကို စားသုံးရတာကို ပျော်မွေ့တယ်၊ သူ လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ပတ်လည်မှာ ကျင်းယန်မြို့က လူဦးရေ အများဆုံးပဲ။" "သြော် ဒီလိုကိုး။"

ချင်းဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြက်သွန်မြိတ် ပလာတာ ရောင်းသည့် ဆိုင်ကို သူ ကွဲကွဲပြားပြား မှတ်မိနေသည်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်အရ ထိုဆိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူ လှပသော အစ်မကြီး၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားနိုင်သင့်သည်။ သို့သော် ဒီလောက်ကြာအောင် လျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက်မှာပင် ထို လှပသေသပ်သော ပြခန်းပေါ်တွင် ထိုလက္ခဏာ လုံးဝ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်နှင့် သကြားလုံးစွပ် ဆီးသီးတုတ်ထိုး ရောင်းချသူများကို မကြာသေးမီက တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ ဒီလောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?!

"မစ္စကန်း!" ချင်းဖုန်း စကားစလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိတယ်။" ကန်းဖေးလန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆို၏၊ "နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာတောင် တစ်ယောက်ယောက်က ထွက်လာပြီး တခြားသူတွေကို အန္တရာယ်ပေးဝံ့တယ်။ သူတို့က ငါတို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတွေကို မျက်စိထဲတောင် ထည့်မထားဘူးပေါ့ ဟုတ်လား?"

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတွေ?" ကျောချမ်းစရာ ရယ်သံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်သည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်းဖုန်း ထူးဆန်းသော လောကတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤလောကတွင် အရာအားလုံး မှိန်ဖျော့နေပြီး သူ ရပ်နေသော မြေပြင်သည် ကြေးမုံတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့၏ အရိပ်များကို ထင်ဟပ်ပြနေသည်။ သို့သော် ကြေးမုံထဲမှ သူတို့၏ အရိပ်များမှာ မည်းနက်နေပြီး မြင်သူတိုင်း ကျောချမ်းသွားစေသည်။ "သေးငယ်လှတဲ့ ကျင်းယန်မြို့လေး၊ သခင်ကြီး စီ က ကျောက်စိမ်းစလစ်ပြားကိုင်ထားရင်တောင် သူ သိပ်များများစားစား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ငါ့ကို ဘာများ လုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ?"

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် သူတို့ရှေ့တွင် မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခု ဘာမှမရှိသောနေရာမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်လာသည်။ ဒါက မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်ပင်—မူလပိုင်ရှင်ကို သတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာဆိုးမှာ သူ့ရှေ့မှ အနက်ရောင်အရိပ်ပင်တည်း!