ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ဒီလိုဖြစ်ရမည်

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကန်းဖေးလန်က ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို စီကျန့်၏ မျက်နှာသို့ ထောက်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျား မပြောချင်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားလျှာကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ ကျွန်မ ကူညီပေးရမလား?" စီကျန့် အလျင်အမြန် လက်မြှောက် အရှုံးပေးလိုက်သည်။

"ကန်းလေးရယ်၊ စနောက်တာလေးပါကွာ။ ဒီလောက်ကြီး တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုပါဘူး။" ကန်းဖေးလန် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိ၊ သူ ဓားမြှောင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ခဏမျှ လှည့်ပတ်ကစားကာ ခါးတွင် ပြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။

စီကျန့်လည်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ အဖြစ်မှန်ကို ပြောပြစမ်း။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" သူတို့သုံးဦး လမ်းမပေါ်တွင် အတူတူ လျှောက်လာကြသည်။ စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း စီကျန့်က ချင်းဖုန်းထံမှ အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို သိရှိသွားသည်-

"ဟေ့ကောင်လေး၊ မဆိုးဘူးပဲ! မင်းက မမျှော်လင့်ဘဲ ရတနာသော့ချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ စကားမစပ်၊ အဲ့ဒီ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူက မင်းကို ဘာလို့ သတ်ချင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း တကယ် မသိဘူးလား?"

ချင်းဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က များသောအားဖြင့် အဘွားကြီးတွေကို လမ်းဖြတ်ကူး ကူညီတယ်၊ သူတောင်းစားတွေကို အစာကျွေးတယ်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်ပါတယ်။ ရန်သူလည်း ဘယ်တော့မှ မရှာဘူး၊ ဒါကြောင့် လက်စားချေခံရနိုင်ခြေက နည်းပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာက တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ ပြောသလိုပဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို မနာလိုဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပစ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။" ကန်းဖေးလန် သူ့ကို ဘေးတိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း စီကျန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"ပြောရရင် မင်း မျိုးရိုးနာမည်က ချင်းဖုန်း ဆိုတော့။ ကျင်းယန်မြို့မှာ ငါသိတဲ့ ချင်းမျိုးရိုးနာမည်နဲ့ မိသားစု တစ်စုပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါ တတိယအဆင့် လက်ထောက်စစ်သူကြီး ချင်းကျန့်အန်းပဲ။ သူ သူ့မိသားစုနဲ့ ကျင်းယန်မြို့ကို ပြောင်းလာတုန်းက ငါ့ကို အထူးတလည် လာတွေ့ဖို့ ဝိုင်တချို့ ယူလာခဲ့သေးတယ်။ မင်းနဲ့ သူနဲ့က ဘယ်လို ပတ်သက်လဲ?"

ဒီအဘိုးကြီး စီးပွားရေးမှာ ခေါင်းမရှိပေမယ့် အဆက်အသွယ် လုပ်တာတော့ တော်တော် ကောင်းသားပဲ။ ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲတွင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူ့သား ချင်းဖုန်းပါ။ အဲ့ဒီဝိုင်က သခင်ကြီး စီရဲ့ အရသာနဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားတော့ မသိဘူး။ ခင်ဗျား လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်သွားတဲ့အခါ အဖေ့ကို ပြောပေးလို့ ရပါတယ်။" စီးပွားရေးရဲ့ သော့ချက်က အဆက်အသွယ်ပဲ၊ ချင်းဖုန်း ဒါကို ကောင်းကောင်း နားလည်သည်!

"မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီ ဝိုင်တွေကို ငါ လိုချင်ခဲ့တာတောင် မဟုတ်ဘူး။ အနံ့ခံကြည့်ရုံနဲ့ ရေရောထားမှန်း ငါ သိနိုင်တယ်။"

"တကယ်တော့ သခင်ကြီး စီ၊ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ ကျွန်တော်က ဘယ်တုန်းကမှ ဆက်ဆံရေး မကောင်းခဲ့ပါဘူး။" ဒီ ကပ်စေးနဲတဲ့ အဘိုးကြီး! အဲ့ဒီ ဝိုင်တွေက တန်ဖိုးသိပ်မရှိတာတောင် သူက ရေရောခဲ့သေးတယ်! ဒီ ကျင်းယန်မြို့ငယ်လေးမှာ မြို့သခင်ကလွဲရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲက အမြင့်ဆုံးအရာရှိပဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စီမံခန့်ခွဲရမှန်း မသိရတာလဲ!

"ဟုတ်လို့လား?" စီကျန့်က သူ့ကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

"အမ်၊ သခင်ကြီး စီ၊ ခင်ဗျား ကျင်းယန်မြို့က ပြည်သူတွေအတွက် နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ။ အခု တစ္ဆေကျင့်ကြံသူလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အိမ်ပြန်ပြီး ခဏလောက် အနားယူပါလား?" ချင်းဖုန်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ငါလည်း အခုပဲ အနားယူစရာ နေရာတစ်ခု ရှာမလို့။ ကြည့်ပါဦး၊ ငါတို့ ရောက်တော့မယ်။"

ချင်းဖုန်း အံ့ဩသွားပြီးနောက် ရင်းနှီးနေသော ငှက်ကလေးများ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လေနှင့်ကျက်သရေ ပြခန်း၏ လှပသေသပ်သော အဆောက်အအုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုနေရာတွင် အနီရောင်အဝတ်စများ လွင့်ပျံနေကာ ရောင်စုံချည်မျှင်များ လွှဲယမ်းနေသည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးများ၏ အသံများ သူ့နားထဲသို့ လွင့်ဝင်လာသည်၊

"ဦးလေး၊ အထဲဝင်ပြီး လာကစားပါဦး~"

"လာပြီ၊ လာပြီ။" စီကျန့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့ခြေလှမ်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

လေနှင့်ကျက်သရေ ပြခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် မာမာသည် စီကျန့်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်၊ "သခင်ကြီး စီ၊ ခင်ဗျား မလာတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီနော်။ ကောင်မလေးတွေ ခင်ဗျားကို သတိရနေကြတာ။"

"ငါ အခု ရောက်ပြီ၊ ဒီည ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး!" စီကျန့် သူ့လက်ကို ခန့်ညားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူး? ကျင်းယန်မြို့မှာ မကြာသေးခင်က ညမထွက်ရအမိန့် ရှိနေတာ မဟုတ်လား?" မာမာ၏ မျက်နှာတွင် အခက်တွေ့သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ညဘက်တွင် ညမထွက်ရအမိန့်ကြောင့် လုပ်ငန်းမလည်ပတ်နိုင်သောကြောင့် နေ့စဉ် စောစော ဖွင့်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ညမထွက်ရအမိန့်? ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲ့ဒီ အမြင်ကျဉ်းတဲ့ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖို့ ငါ ရက်ပေါင်းများစွာ မအိပ်ခဲ့ရဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ညမထွက်ရအမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ!"

ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ပြည့်တန်ဆာခန်းတစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆူညံသွားသည်။ မာမာမှာမူ ပို၍ပင် ဝမ်းမြောက်သွားသည်၊

"အိုဘုရား၊ ဒါ သတင်းကောင်းပဲ! သခင်ကြီး စီ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဆိုးကောင်တွေက ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကောင်မလေးတို့၊ အကောင်းဆုံး ဝိုင်ကို ထုတ်ခဲ့ကြ၊ အကောင်းဆုံး အကတွေကို ကပြကြ၊ လာပြီး သခင်ကြီး စီကို ဖျော်ဖြေကြ!"

"လာပါပြီ~" မကြာခင်မှာပင် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး လှပသော အမျိုးသမီးအုပ်စုတစ်စု စီကျန့်ကို ဝန်းရံလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ချင်းဖုန်း ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးလျက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဆိုလိုက်သည်၊

"သူ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား?" ကန်းဖေးလန်က ကျင့်သားရနေဟန်ဖြင့်၊

"သူ့အတွက်တော့ ဒီလိုနေရာတွေက သူ အနားယူတဲ့ နေရာတွေပဲ။ ပြည့်တန်ဆာခန်း မြန်မြန် ပြန်ဖွင့်စေချင်တဲ့ စိတ်သာ မရှိရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူကို ဒီလောက် သဲကြီးမဲကြီး လိုက်ဖမ်းနေမှာလဲ?"

"အင်းလေ၊ သခင်ကြီး စီ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ စိတ်သဘောထား ပြတ်သားတဲ့သူပါပဲ။" ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းချမိရင်း လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ဝေဖန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေကို တစ်စိုက်မတ်မတ် လိုက်လျှောက်မှုကို အားကျလေးစားမိသည်။ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ဒီလိုဖြစ်ရမည်!

ပြခန်းဝင်ပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသမီးအနည်းငယ် ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ ပြောင်လက်သော ပေါင်တံများကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ပြုံးပြနေကြသည်။ ဒီလောက် အေးတဲ့နေ့မှာ ဒီလောက် နည်းနည်းလေး ဝတ်ထားရတာ၊ သူတို့ တော်တော်လေး သည်းခံနေရမှာပဲ။ ချင်းဖုန်း သနားစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့ပိုက်ဆံသာ မကျပ်တည်းနေရင် သူ ဒီအမျိုးသမီးတွေရဲ့ စီးပွားရေးကို အားပေးချင်မိမှာ သေချာသည်။

ဤအမျိုးသမီးများ ချင်းဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူတို့မျက်လုံးများ မထိန်းနိုင်ဘဲ လင်းလက်သွားကြသည်။ သူတို့ တစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း သူတို့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ပြောတော့မည့် စကားလုံးများ ပါးစပ်ဝသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူတို့ ပြောထွက်၍ မရချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန်းဖေးလန်က ထိုအမျိုးသမီးများကို အမှတ်မထင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန် ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဧည့်သည် ဖိတ်ခေါ်ရန် မေ့လျော့သွားပြီး အလျင်အမြန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နွေးထွေးမှုရရန် ပြခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းဖုန်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ဘာလဲ? နှမြောနေတာလား?" အေးစက်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော် မနှမြောပါဘူး။ အစ်မ ကန်း၊ ခင်ဗျား ဘယ်ကနေ ဒီလို စိတ်ကူးရသွားတာလဲ? စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒီလို ရိုင်းစိုင်းပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေကို စက်ဆုပ်ရွံရှာပါတယ်။ ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်အောင် ဝတ်စားပြီး လမ်းပေါ်မှာ ဧည့်သည် ဖိတ်ခေါ်ရဲတာလဲ? သူတို့သာ ဒီလောက် မြန်မြန် မပြေးသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ပြောဆိုလိုက်မှာ!"

ကန်းဖေးလန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။ ချင်းဖုန်း သူ့ပါးကို ကုတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နေရာသို့ ရောက်သကဲ့သို့ မိုးသံနားဆင် ပြခန်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဘိုးပိုင်လီက ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး လှဲလျောင်းရင်း ယပ်တောင်ခတ်နေဆဲ။ လှုပ်ရှားသံကြားသောအခါ သူ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာ ဆို၏၊

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီကို ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ?" သူ့ကို လျစ်လျူရှုလျက် ကန်းဖေးလန်က တည့်တိုး ဆိုလိုက်သည်။

"စည်းကမ်းတွေက အရင်အတိုင်းပဲလား? ပထမအပိုဒ်ကို ပေးပါ။"

"ဟေး၊ နင် ကောင်မလေးကတော့ အရှက်နည်းနည်းမှ မရှိဘူးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏက နင် တစ်ယောက်တည်း လာပြီး အကြိမ်တိုင်း ဒုတိယအပိုဒ်ကို တွေးမစပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မျက်ရည်ဝိုင်းပြီး ငိုယိုနေခဲ့ရတာ။ အခု ဒီကောင်လေးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပြခန်းထဲကို တစ်ခါ ဝင်ခွင့်ရသွားတာကိုများ။ နင် စွဲလမ်းသွားပြီလား?"

ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ လျှာက အရင်ကလိုပဲ ထက်မြက်နေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ မျက်ရည်ဝိုင်းပြီး ငိုယိုတယ်ဆိုတာ၊ သူ မစ္စကန်းကို ပြောနေတာလား? ချင်းဖုန်း ကန်းဖေးလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မနေ့က သူမ ဒုတိယအပိုဒ်ကို တွေးမစပ်နိုင်ခဲ့စဉ်က စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်မိသည်၊ ခုနက တိုက်ပွဲအတွင်းက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော အမူအရာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ!" ကန်းဖေးလန်၏ လေသံတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသ အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။

"ဒီအတိုင်း လျှောက်ပတ်ကြည့်နေတာပါ၊ အမှတ်မထင် လေ့လာမိတာပါ၊" ချင်းဖုန်း တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန် အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက မိုးသံနားဆင် ပြခန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို သတ်မှတ်ခဲ့တာ၊ စည်းကမ်းတွေထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အတွက် မေးခွန်းတွေ ဖြေခိုင်းလို့ မရဘူးလို့ ဘာမှ မပါဘူး။" အဘိုးအို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။