ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲ

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့ အငြင်းမပွားချင်ဘူး၊ ကောင်မလေး။ စည်းကမ်းတွေကို ငါ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ပြောမှတော့ ဒီနေ့ ငါ အဲ့ဒါတွေကို ပြောင်းလိုက်မယ်။"

အဘိုးအို ပိုင်လီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး မကောင်းကြံသော အကြည့်ဖြင့် ချင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီ အဘိုးကြီး လူလည်၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ? မနေ့က ဒွေးချိုးပြိုင်ပွဲမှာ ငါ အနိုင်ရခဲ့လို့ ငါ ဒါကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား?

"ဟေး၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ဒွေးချိုးတွေမှာပါရမီနည်းနည်း ရှိတာကို ငါ ဝန်ခံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ မင်းရဲ့ ဒွေးချိုးတွေကိုစမ်းသပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ ကဗျာစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်မယ်!"

"ကဗျာ?"

ချင်းဖုန်း နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊" ပိုင်လီ ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြေးနီအမွှေးတိုင်မီးဖိုတစ်ခု ပြခန်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အမွှေးတိုင်မီးဖို၏ မျက်နှာပြင်တွင် လက်ရာမြောက်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားပြီး ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဒါက တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖိုပဲ။ သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ရိုးရှင်းတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့မှာ ကဗျာရေးစပ်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူက ကဗျာရဲ့ အရည်အသွေးကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ အဖြူရောင်မီးခိုး ထုတ်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်။ မီးခိုး မြင့်တက်လေ ကဗျာ ပိုကောင်းလေပဲ။ လူငယ်လေး၊ ငါ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ မင်း ဖန်တီးတဲ့ ကဗျာက သုံးကျန့်* ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အမြင့်ကို ရောက်ရင် ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မိုးသံနားဆင် ပြခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?"

"ဒါက..."

ချင်းဖုန်း မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာပင် ကန်းဖေးလန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်- "မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့ စာပေဓလေ့ထုံးတမ်းက အချိန်အတော်ကြာ အားနည်းနေခဲ့ပြီး ကဗျာကလည်း အားနည်းလာနေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှာ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ သုံးကျန့်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ကဗျာ ဘယ်နှစ်ပုဒ်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့လို့လဲ? ခင်ဗျားရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက မတရားဘူး။"

"ဟက်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စည်းကမ်းတွေကို ငါ သတ်မှတ်တာပဲ။ မင်းတို့ မလုပ်နိုင်ရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူး။" ပိုင်လီ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လျက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ငါ ဒီလူကို တကယ် ထိုးပစ်ချင်လိုက်တာ။ ချင်းဖုန်း လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကန်းဖေးလန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊

"အစ်မ ကန်း၊ အဖြူရောင်မီးခိုးက သုံးကျန့်ထက် ပိုရောက်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲလို့လား?" ကန်းဖေးလန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖိုက ထွက်တဲ့ အဖြူရောင်မီးခိုးကို များသောအားဖြင့် အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားတယ်။ တစ်ကျန့်ကနေ သုံးကျန့်က သာမန်၊ လေးကျန့်ကနေ ခြောက်ကျန့်က ရှားပါး၊ ခုနစ်ကျန့်ကနေ ကိုးကျန့်က မြင့်မြတ်တဲ့အဆင့်ပဲ။ လက်တန်းကဗျာစပ်ရာမှာ ရှားပါးအဆင့်ကို ရောက်ဖို့တောင် မလွယ်ကူလှဘူး။ ကောင်းကင်မြို့တော် မဟာစာပေတက္ကသိုလ်က ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေတောင် ဒါကို မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး၊ ခင်ဗျားဆို ပိုလို့တောင် ဝေးသေး။"

"အင်း၊" ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း လျှော့တွက်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား? ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော်က တုပကူးချသူ လုပ်လို့ရတယ်လေ။ ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်လီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ခြောက်ကျန့်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ကဗျာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ရင်ရော?" "ခြောက်ကျန့်? မင်းလိုကောင်လေးကလား?!" ပိုင်လီ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ အနက်ရောင်ပဝါအောက်တွင် ကန်းဖေးလန်လည်း မှိန်ဖျော့သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။

ဟေး၊ ငါ့ကို မယုံဘူးပေါ့ ဟုတ်လား? ငါ့စိတ်အတိုင်းသာဆို... "ကျွန်တော် လုပ်နိုင်မလား မလုပ်နိုင်မလားဆိုတာ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် သိချင်တာက ကျွန်တော် အောင်မြင်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာပဲ?" "ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းသာ ခြောက်ကျန့်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ကဗျာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ရင် ဒီနေ့ကစပြီး မင်း မိုးသံနားဆင် ပြခန်းကို မင်းသဘောအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီ!"

"ကောင်းပြီ၊ သဘောတူတယ်!" ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤပြခန်းထဲတွင် အရည်အသွေးမြင့် စာအုပ်များစွာ ရှိပြီး သူ အလကား ဖတ်ရှုနိုင်မည်။ ဒါ တကယ်ကို ရတနာသိုက်တစ်ခုပင်။ သို့သော် သူ တစ်ခါလာလျှင် နေဝင်သည်အထိသာ နေနိုင်သဖြင့် အဆင်မပြေလှပေ။ အကယ်၍ သူ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ မနက်မှ ညအထိ ဖတ်ရှုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းစဉ် သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့။" ချင်းဖုန်း သူ့လက်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူရဲကောင်းဆန်သော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဘယ် ခေါင်းစဉ်လဲ?" ပိုင်လီ ကြောင်သွားပြီး သူ့ဘေးမှ ကန်းဖေးလန်လည်း သူ့ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအတိုင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးလိုက်ရုံနဲ့ ခြောက်ကျန့်ကျော်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ ယုံကြည်ချင်မှ ယုံကြည်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကဗျာရဲ့ အကြောင်းအရာ နယ်ပယ်ကို ခင်ဗျားတို့ သတ်မှတ်ပေး!"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အရင်ဘဝက ငါ ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ တက္ကသိုလ်မှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပိုပြီး ဆက်ဆံဖို့ ငါ ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ငါ့စိတ်ထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကဗျာတွေက ငါ့ကိုယ်ပိုင် နားလည်နိုင်စွမ်းထက်တောင် ကျော်လွန်နေတယ်။ ငါ ကြွားဝါပြဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်!

ပိုင်လီ သဘောတူညီကြောင်း စကားလုံးသုံးလုံး ဆက်တိုက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့ရာ သူ့ရှေ့တွင် ဒီလောက် မောက်မာဝံ့သော လူငယ်များ လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ရှိခဲ့သည်။ ဒီနေ့ သူ ဒီလူငယ်လေးကို ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုယ်သိဖို့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရမည်!

"မင်း ဒီလို ပြောမှတော့ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲကို အခြေခံပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးစပ်ပါ၊" ပိုင်လီ ဆိုလိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန် ဒါကိုကြားသောအခါ တုန်ယင်သွားသည်။

ချင်းဖုန်း စဉ်းစားတွေးတောမှုထဲ နစ်မြုပ်သွားပြီး ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သမိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်မှ ထိုတိုက်ပွဲကို အမှတ်ရလာသည်။ မဟာချန်၏ တောင်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ချင်ဟိုင်ဒေသကို ဖြတ်သန်းလျက် ထျန်းလင်တောင်ဟု အမည်တွင်သော တောင်တစ်လုံး တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးထွက်နေသည်။ ထျန်းလင်တောင်ထိပ်တွင် ဂဠုန်မျိုးနွယ်ဟု သိကြသော အစွမ်းထက် ပြည်ပမျိုးနွယ်စုတစ်ခု နေထိုင်သည်။ ဂဠုန်မျိုးနွယ်သည် လူမျက်နှာနှင့် ငှက်ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ဒဏ္ဍာရီလာ သတ္တဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရှိကြသည်။ သူတို့သည် နဂါးများကို အစာအဖြစ် စားသုံးကြပြီး တောင်ပံတစ်ချက်ခတ်ရုံဖြင့် မိုင်ပေါင်း ၉၀,၀၀၀ အထိ ပျံသန်းနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ဂဠုန်မျိုးနွယ်သည် မဟာချန်ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျန်းလင်တောင်ကြားကို ချိုးဖောက်ကာ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အမျက်တော်ရှသော ယခင် ဧကရာဇ် မင်တယ်သည် စစ်သည်တစ်သိန်းနှင့်အတူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အစွမ်းထက် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်ကာ ကျန်းလင်တောင်ကြားကို ကာကွယ်စေပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်နှင့် သေမင်းတမန် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲစေခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲက ကမ္ဘာလောကကြီးကို အမှောင်ကျသွားစေခဲ့သည်။ လူသားမျိုးနွယ်တွင် နဂါးမျိုးနွယ်၏ အကူအညီ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့ အလွန်အမင်း ဆုံးရှုံးမှုဖြင့်သာ အနိုင်ရခဲ့သည်။ ဂဠုန်မျိုးနွယ်သည် ကျန်းလင်တောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသော်လည်း တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော မူလ စစ်သည်တစ်သိန်းမှ တစ်ရာမပြည့်သော အရေအတွက်သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျန်းလင်တောင်ကြား အောက်ခြေတွင် မြေပြင်သည် သွေးများဖြင့် နီရဲရဲ စွန်းထင်းနေခဲ့ပြီး ထိုအရောင်သည် တစ်နှစ်နီးပါး မမှိန်ဖျော့ခဲ့ပေ။

ချင်းဖုန်း ဤအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာသည်နှင့် သူ့စိတ်ခံစားချက် လေးလံလာပြီး သူ၏ မူလ ကြွားဝါလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ပင် အတော်အတန် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

"စက္ကူနဲ့ ဘောပင် ရှိပါသလား?" သူ မေးလိုက်သည်။ ပြခန်းထဲတွင် အဖြူရောင်စာလိပ်တစ်ခုနှင့် စုတ်တံတစ်ချောင်း အသံနှင့်အတူ ပျံထွက်လာသည်။

ချင်းဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ စတင်ရေးသားတော့မည် အပြုတွင် မနေ့က သူ ဒွေးချိုးများ ရေးသားခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်သည်။ စုတ်တံ လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေဆဲ။ ပိုင်လီ သူ့ရဲ့ ချီတုံချတုံဖြစ်မှုကို အာရုံခံမိပြီး ဆိုလိုက်သည်၊

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မနေ့က မင်း ဒွေးချိုးတွေရေးတုန်းက တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် မင်း အကြီးအကျယ် ဖိအားခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒီနေ့ မင်း ကဗျာရေးစပ်နေချိန်မှာ အဲ့ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သြော် ဒီလိုကိုး၊" ချင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စုတ်တံ အဖြူရောင်စာလိပ်ကို တို့ထိလိုက်ပြီး အနက်ရောင် မှင်စက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဖွင့်စာကြောင်း စက္ကူပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်-

"ချင်ဟိုင်တွင် ထာဝရ တိမ်တိုက်များအောက်၌ ထျန်းလင်တောင် တည်ရှိ၏။

" တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖို တုန်ယင်သွားပြီး တစ်ကျန့်အမြင့်သို့ တက်သွားသော အဖြူရောင်မီးခိုးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပိုင်လီ အံ့ဩသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အဖြူရောင်စာလိပ်အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ကန်းဖေးလန် စက္ကူကို စိုက်ကြည့်ရင်း မိန်းမောတွေဝေနေပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ယောင်နေသည့်အလား။

ချင်းဖုန်း ဒုတိယစာကြောင်းကို ရေးသားလိုက်သည်-

"အထီးကျန်မြို့တစ်မြို့ ကျန်းလင်တောင်ကြားကို အဝေးမှ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေ၏။

" သေမင်းစောင့်နေသောမြို့တွင် စစ်သည်တစ်သိန်း စုရုံးလျက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဂဠုန်မျိုးနွယ်ကို ရင်ဆိုင်နေကြသည်။ နှစ်ဖက်ကြား ကြီးမားသော စွမ်းအားကွာခြားချက်ကို သိရှိကြသော်လည်း စစ်သည်တစ်သိန်းသည် သေမင်းစောင့်နေသောမြို့ကို အသက်စွန့်ကာကွယ်မည်ဟူသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် သူတို့နေရာတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။

တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖို ရွှေရောင်အသံဖြင့် မြည်ဟည်းလာပြီး အဖြူရောင်မီးခိုး သုံးကျန့်သို့ တက်သွားသည်!

ချင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲမှ စုတ်တံသည် ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ အဖြူရောင်စာလိပ်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံး ကဗျာပိုဒ်ကို ထွင်းထုလိုက်သည်-

"တိုက်ပွဲတစ်ရာ ရွှေရောင်ချပ်ကာကို ရွှေဝါရောင်သဲများကြား ထိုးဖောက်၏။"

စစ်သည်များ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြရာ သူတို့အသံများ ကောင်းကင်ဘုံကို တုန်ခါသွားစေသည်။ သူတို့၏ အသွေးအသားများဖြင့် သူတို့ သတ်ဖြတ်မှုလမ်းကြောင်းကို ခင်းကျင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲချပ်ကာများ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ်များ သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလျှင်ပင် သူတို့ ဘာများ ထပ်လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း?

ပိုင်လီ မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ညာလက်သီးကို ဆုပ်ထားမိပြီး ကန်းဖေးလန်မှာမူ အသက်ရှူမြန်လာကာ သူ့ရင်အုံ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖို ပြင်းထန်စွာ စတင်တုန်ယင်လာပြီး အဖြူရောင်မီးခိုး ခြောက်ကျန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ!

ချင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲမှ စုတ်တံသည် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ နောက်ဆုံး မော်ကွန်းတင်လောက်သော စာကြောင်းကို ရေးထွင်းလိုက်သည်-

"ဂဠုန် ကြေမွသွားသည်အထိ ပြန်လာမည် မဟုတ်!"

ဒင်! စူးရှသော ရွှေရောင်အသံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ တက်ကြွခြင်း အမွှေးတိုင်မီးဖိုမှ အဖြူရောင်မီးခိုးသည် အရှိန်ပြင်းစွာ တက်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် ထိုးတက်သွားသည်။ ၎င်း၏ အမြင့်သည် ကိုးကျန့်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ! ကိုးကျန့်အထက်မှာမူ နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်ပယ်ပင်တည်း