အကြိုည

အဘိုးအို ပိုင်လီက သူ့စိတ်ထဲတွင် ကဗျာများကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုရင်း မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေမိသည်။ စစ်သည်တစ်သိန်း အစွန်အဖျား တောင်ပိုင်းဒေသသို့ ခရီးရှည် ထွက်ခဲ့ကြ၏။ မထွက်ခွာမီ သူတို့တစ်ဦးစီ အိမ်တွင် နှုတ်ဆက်စာတစ်စောင် ထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ကြပေ။ ကျန်းလင်တောင်ကြားတွင် နှစ်ဖက်တပ်များကြား တိုက်ပွဲသည် သုံးရက်သုံးည ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် မြေပြင်သည် သွေးချောင်းစီးပြီး အလောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ ရှေ့တန်းမှ စစ်သည်များ မသေဆုံးမီ ဂဠုန်ငှက်များ၏ ထိုးစစ်ကို သူတို့၏ သွေးသားများဖြင့် ခုခံကာကွယ်ရန် သူတို့၏ ခြေထောက်များတွင် ဓားသွားများ စိုက်ဝင်ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ကာ နောက်မှ စစ်သည်များအတွက် လူသားဒိုင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ဆက်တိုးကာ နောက်ဆုံးတွင် ဂဠုန်ငှက်များကို ထျန်းလင်တောင်သို့ ပြန်လည် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ "ကြေကွဲဖွယ်" နှင့် "ပြင်းထန်သော" ဟူသော စကားလုံးများက ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ စစ်သည်တစ်သိန်းမှ တစ်ရာမပြည့်သော အရေအတွက်သာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း?

ပိုင်လီက ကဗျာရေးသားထားသော စာလိပ်လွတ်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊ "ငါတို့မှာ အဲ့ဒီတုန်းက ဒီကဗျာသာ ရှိခဲ့ရင် လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူငယ်လေး၊ ဒီကဗျာရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ?"

ချင်းဖုန်း ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "အဘိုး၊ ကဗျာကို နာမည်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ဒီကဗျာကို 'ကျန်းလင်တောင်ကြား' လို့ ခေါ်ကြစို့!" ပိုင်လီ၏ အသံဆုံးသည်နှင့် သူ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချင်းဖုန်းလက်ထဲမှ စုတ်တံသည် ချက်ချင်းပင် အဘိုးအို၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်သွားသည်။

အဘိုးအို စုတ်တံကို ကိုင်ကာ အားမာန်ပါသော "ကျန်းလင်တောင်ကြား" ဟူသော စာလုံးများကို စာလိပ်၏ အစပိုင်းတွင် ရေးသားလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ထိုစာလုံးများ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏! တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းဖုန်း စစ်မြေပြင်ပေါ်မှ စစ်သည်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် တိုက်ပွဲသံများကို ကြားယောင်နေမိသလို၊ ရွှေလှံများနှင့် သံမြင်းများဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်ကြီးကို စိုးမိုးနေသလိုပင်! ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက စာလိပ်ကို အနည်းငယ် နောင်တရသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ဆို၏၊

"ကဗျာကတော့ အထူးကောင်းမွန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်ရေးလက်သားကတော့ အားနည်းတယ်။ လူငယ်လေး၊ မင်း ပြန်ရောက်ရင် လက်ရေးလက်သားကို လုံ့လဝီရိယနဲ့ လေ့ကျင့်သင့်တယ်။"

"ဒါပဲလား?"

ချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သူ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ အမှန်မှာ မူလပိုင်ရှင်သည် လက်ရေးလက်သားကို ဆယ်နှစ်ကျော် လေ့လာခဲ့ပြီး သူ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ဝိညာဉ် ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိုလက်ရေးလက်သား ကျွမ်းကျင်မှုများ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ထိန်းသိမ်းမထားခဲ့ပုံရသည်။

ပိုင်လီ ခေါင်းခါ သက်ပြင်းချနေစဉ် သူ စာလိပ်ကို သဘာဝကျကျ လိပ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ ဒီလို မြင့်မြတ်သော ကဗျာမျိုး၊ တစ်ပုဒ် ပေါ်ထွက်မလာခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ? ဒီတစ်ခါတော့ သူ ငွေအမြောက်အမြား ရှာနိုင်ပြီ။ အဘိုးအို ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဖြူစင်သော ကျောက်စိမ်းလက်တစ်ဖက်က စာလိပ်၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"နင် ဘာလုပ်တာလဲ?" အဘိုးအိုက သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကဗျာကို သူ ရေးခဲ့တာ။ ဘာလို့ ရှင် က ယူသွားရမှာလဲ? ကျွန်မကို ပေး!" ချင်းဖုန်း မှင်တက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ ဒီမြင်ကွင်းက ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးနေသလိုပင်။ "နင် ကောင်မလေး၊ မနေ့က ဒွေးချိုးကို နင် ယူသွားပြီးပြီ၊ အခု ဒီကဗျာကိုပါ လိုချင်နေတာလား? မရဘူး!"

"ရှင် မေ့သွားပုံပဲ၊ နဂါးမုတ်ဆိတ် စုတ်တံက ကုန်တော့မယ် ဆိုတာကို၊" ကောင်မလေးက ဆိုသည်။

ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ တူညီတဲ့ ပုံသေနည်း၊ တူညီတဲ့ ချက်နည်းပဲ။ ချင်းဖုန်း ပွဲကြည့်ပရိသတ်လို အားပေးနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ မနေ့က ဒွေးချိုးနဲ့ ဒီနေ့ကဗျာကို ငါ ရေးခဲ့တာ အထင်အရှားပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အဲ့ဒီအကြောင်း ငြင်းခုန်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့သဘောထားကို မမေးကြတာလဲ?

"အစ်မ၊ အဘိုး၊ ဒီကဗျာက ကျွန်တော့်..."

"ဘယ်ကဗျာလဲ?" ပိုင်လီနှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ဆိုလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ တကယ် မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ၊ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။" ချင်းဖုန်း လက်ပိုက်ကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

"ကောင်မလေး၊ ငါတို့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်? နင်သာ ငါ့ကို ဒီကဗျာကို ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ဒီနေ့ကစပြီး နင် မိုးသံနားဆင် ပြခန်းထဲကို ကြိုက်သလို ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မယ်၊" အဘိုးအိုက ဆိုသည်။ ကန်းဖေးလန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ လွှတ်ပေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်၊ ဒါက ချင်းဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ပိုင်လီ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားပြီးနောက် စာလိပ်ကို ဂရုတစိုက် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသည်နှင့် ချင်းဖုန်း ပြခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အသိပညာများ စုဆောင်းရန် စာအုပ်များ ဖတ်ရှုလိုစိတ် ပြင်းပြနေတော့သည်။ သူ ခုလေးတင် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကန်းဖေးလန်သာ သူ့ကို ကာကွယ်ရန် မရှိခဲ့လျှင် သူ သေချာပေါက် သေဆုံးခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထ

ို့အပြင် ထိုတစ္ဆေကျင့်ကြံသူက သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လာခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ တစ်ဖက်သား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မသိသော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ် လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ် သို့မဟုတ် တတိယအကြိမ် လာမည်မဟုတ်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း? ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ပြခန်းထဲဝင်ရင် စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ငါ ရှာရမယ်။ ဒါနဲ့ဆိုရင် ငါ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကြေးမုံကို သုံးနိုင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ်တော့ ရှိလာမှာပဲ။" ချင်းဖုန်း ဤသို့ တွေးလိုက်ပြီး သူ ခြေလှမ်းမြှောက်ကာ ပြခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်။ ဤအခိုက်တွင် ပိုင်လီ ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်၊

"လူငယ်လေး၊ မင်းမှာ အရည်အချင်းအချို့ ရှိတာကို ငါ မြင်တယ်။ မင်း ကောင်းကင်မြို့တော်က မဟာစာပေတက္ကသိုလ်မှာ ပညာဆက်လက်ဆည်းပူးဖို့ စိတ်ဝင်စားသလား?" ကန်းဖေးလန်၏ ပုံရိပ် ပိုင်လီ၏ စကားကြောင့် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။

"မဟာစာပေတက္ကသိုလ်?" ချင်းဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ မဟာချန်မင်းဆက်တွင် ပညာသင်ကြားရန် အကောင်းဆုံးနေရာကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် မြို့တော် ကောင်းကင်မြို့တော်မှ မဟာစာပေတက္ကသိုလ်ပင် ဖြစ်ရမည်။ မဟာစာပေတက္ကသိုလ်တွင် စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်အကြောင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများစွာနှင့် စာပေသူတော်စင်များ၏ အဆုံးစွန်သော အသိပညာများ ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြရာ ၎င်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ စာပေပညာရှင်များ တောင့်တကြသော မြင့်မြတ်သောမြေ ဖြစ်သည်။

"အဘိုး ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီကို ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိလို့လား?"

"သဘာဝအတိုင်း ရှိတာပေါ့။"

ချင်းဖုန်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်ဟန် ပြနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ စာပေပညာရှင်များအတွက် တောင့်တအပ်သော မြင့်မြတ်ရာဌာနသို့ ဝင်ခွင့်ကို ဤအဘိုးအိုက ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကမ်းလှမ်းနိုင်ခြင်းက ချင်းဖုန်းအား အဘိုးအို၏ သရုပ်မှန်သည် သူ မူလက ထင်ထားခဲ့သည်ထက် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်သည်ဟု သဘောပေါက်စေခဲ့သည်။

သို့သော်၊ "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာနေရတာ အဆင်ပြေပါတယ်၊" ချင်းဖုန်း ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မဟာစာပေတက္ကသိုလ်က စာပေပညာရှင်တွေအတွက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား? ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို မင်း လက်လွှတ်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား?" ပိုင်လီ အော်လိုက်သည်။

"မဟာချန်မင်းဆက်မှာ အထူးချွန်ဆုံး စာပေသူတော်စင်တွေက မဟာစာပေတက္ကသိုလ်မှာ ရှိနေကြတယ်။ ကျွန်တော် သူ့တန်ဖိုးကို နားလည်ပါတယ်၊" ချင်းဖုန်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့..." ပိုင်လီ စကားစလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊ "ကျင်းယန်မြို့မှာ ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ရမယ့် လူတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားခဲ့ချင်စိတ် မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် စိတ်ထဲမှာ လောကကြီးရှိနေသရွေ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ပညာသင်လို့ မရဘူးလား?"

ဟုတ်ပါတယ်၊ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်းက မြို့တော်က အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာဖြစ်နေလို့ပဲ။ သူ့အဖေက သူတို့ကိုယ်တိုင်နဲ့ ချင်းမိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ မိသားစုကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တာ။ အခု ပြန်သွားတာက ထောင်ချောက်ထဲ လမ်းလျှောက်ဝင်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သူ မဟာစာပေတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ချင်ရင်တောင် သူ့စွမ်းအား တိုးတက်လာတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူက စဉ်းတီတုံးပေါ်က ငါးလို ဖြစ်နေပြီး သိပ်ပြီး ငြိမ်သက်နေရလိမ့်မယ်။

"ကောင်းတယ်! လောကကြီးကို သူ့စာအုပ်အဖြစ် မှတ်ယူတဲ့ စိတ်သဘောထား ကျယ်ပြန့်သူက ဘယ်နေရာမှာမဆို သင်ယူနိုင်တာပေါ့။ ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ၊" ပိုင်လီ သူ့ကြိမ်ကုလားထိုင်ထဲသို့ ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ကစားနေသည်။ သူ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

"အစ်မ ကန်း၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ? ခင်ဗျား အထဲမဝင်ဘူးလား?" ချင်းဖုန်း ကန်းဖေးလန်အနားမှ ဖြတ်သွားရင်း စပ်စုစွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြခန်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့အနက်ရောင် လေးထောင့်ပုဝါအောက်မှ သူ့နှုတ်ခမ်းများ၏ ပုံသဏ္ဍာန်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပုံရသည်။

ချင်းဖုန်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားရင်း စာအုပ်တန်းများကို တစ်ဖန် မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ ဒီတစ်ကြိမ် သူ အဆင့် ကိုး မရောက်မချင်း ထွက်ခွာမည်မဟုတ်ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မိုးသံနားဆင် ပြခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ခြေထောက်ကျိုးနေသော အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက် လမ်းလျှောက်ဖြတ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ ကျိုးနေသော ခြေထောက်ပေါ်မှ မီးလောင်ဒဏ်ရာ အမာရွတ်များက ထင်ရှားနေပြီး အသားများ လုံးဝ ပုပ်သွားကာ ဒဏ်ရာမှာ ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ့ရဲ့ ဖော်ပြထားသော လက်မောင်းပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ထိတ်လန့်ဖွယ် အမာရွတ်များ မြင်နိုင်ရာ သူ ဒီလိုအခြေအနေရောက်အောင် ဘာတွေ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အရက်အိုးတစ်လုံးကို ပိုင်လီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ ခင်ဗျား အရက်။" ပိုင်လီ အရက်အိုးကို ယူ၊ ဖွင့်ပြီး အနံ့ခံကာ ချီးကျူးလိုက်သည်၊

"မင်းတို့ လီမိသားစု အရက်ရဲ့ အနံ့ကတော့ ပြင်းတုန်းပဲ။ တခြားသူတွေဟာနဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့ဟာတွေက ရေလိုပဲ အနံ့ရတယ်။ ဒီမှာ၊ ဒါ မင်းအတွက် အဖိုးအခ။" ကြေးပြားတစ်စည်း၊ ကြေးပြား သုံးဆယ်။

"များလွန်းတယ်၊" အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ပိုတာက မင်းရဲ့ တိုလီမုတ်စခပဲ။ မှတ်ထား၊ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်မှာပဲ အရက်ကို ဒီကို ထပ်ယူလာခဲ့။"

"အဘိုး၊ ခင်ဗျား ခြေထောက်တွေ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလား? ဒီလောက် ပျင်းရိနေပြီလား၊" အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကြေးပြားများကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ထွက်သွားသည်။

ပိုင်လီ ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် အရက်အိုးကို ဖွင့်ကာ တစ်ကျိုက်မော့သောက်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချသည်၊ "ဒီအရက်က တကယ်ပဲ သေလောက်အောင် ပြင်းတာပဲ။" သူ စာလိပ်ကို ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကောင်းကင်မြို့တော်၊ လျိုမိသားစု မြို့စားစံအိမ် ခြံဝင်း။

ညဉ့်နက်လာပြီး လရောင်က ကောင်းကင်မြို့တော်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းကာ လျိုမိသားစု မြို့စားစံအိမ်၏ ခြံဝင်းကို လင်းထိန်စေလျက်ရှိသည်။ အေးစက်သော ခြံဝင်းအတွင်း တိမ်တိုက်များက လကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသည်။ မှိန်ဖျော့စွာ မြင်နိုင်သည်မှာ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် အပြာရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဓားကိုင်လျက် ကျောတွင် ဓားအိမ်လွယ်ကာ ရပ်နေသည်။

"အရှင့်သမီး၊ သခင်ကြီးလျိုက အရှင့်သမီးရဲ့ လာမယ့် လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း သတင်း ဖြန့်ပြီးပါပြီ။"

"အင်း။" "အရှင့်သမီး၊ အရှင့်သမီး တကယ်ပဲ ကျင်းယန်မြို့က တတိယတန်းစား မြို့စားတစ်ယောက်ရဲ့ သားအကြီးဆုံးနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာလား?" အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အင်း။"

"အရှင့်သမီး၊ အရှင့်သမီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ..." စကားလုံးများက အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ ဆက်လက်မပြောဝံ့တော့ပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသူ တစ်ဦးအတွက် မရနိုင်လောက်ဟု ထင်ရသော မျှော်လင့်ချက်မှန်သမျှသည် ရက်စက်လှသည်။ သခင်ကြီးလျိုလည်း ဤသည်ကို နားလည်သောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ထို့ကြောင့်ပင် သူ အရှင့်သမီးကို ဝေးလံသော နေရာသို့ သွားရောက်ပြီး သူမ၏ ဘဝကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းစေရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်များ ကွဲအက်သွားပြီး လ ထွက်ပေါ်လာရာ ၎င်း၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ့အသားအရေသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ဆံနွယ်နက်များသည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေကာ သူ့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာသည် နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာပင် သူ့မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ရေသေအိုင်ကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသည်။ အကြည့်ကို အောက်သို့ လျှော့ချလိုက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမသည် လျိုမိသားစုမှ လျိုကျန့်လီ ဖြစ်လေသည်။