မင်္ဂလာရှိသော လက်ထပ်မင်္ဂလာနေ့

ဆယ်ရက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိုးသံနားဆင် ပြခန်းအတွင်းတွင် ချင်းဖုန်းသည် ပြခန်း၏ တတိယထပ်သို့ တက်ရောက်နေခဲ့ပြီ။ ဤအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ထူထဲသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ နေ့ရောညပါ မနားမနေ ကြိုးပမ်းမှုများအပြီးတွင် သူ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ စာပေချီ ရေတံခွန်ကို ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျုံ့ဝင်စေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဤနောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးသည်နှင့် သူ စာပေချီ ရေတံခွန်ကို ဆယ်ကြိမ်မြောက် ဖြည့်တင်းနိုင်တော့မည်!

ဘုန်း! သူ စာအုပ်စာမျက်နှာများကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ပါးလွှာသော စာပေချီသည် သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ရေတံခွန်၏ နောက်ဆုံးကွက်လပ်ကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်သည်။ သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် စာပေချီ ရေတံခွန်သည် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စာပေချီ အမျှင်တန်းများသည် နဂါးများနှင့် မြွေများကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လှုပ်ရှားကာ ရေတံခွန်မှ ခွဲထွက်လျက် အပေါ်အောက် လူးလွန့်နေပြီးနောက် ချင်းဖုန်း၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် စုစည်းသွားကာ ကောင်းကင်ယံမှ နဂါးငွေ့တန်းကဲ့သို့ အောက်သို့ စီးဆင်းလာသော ကြယ်စင်စုတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားသည်! ဤသည်မှာ စာပေချီ လောင်းသွင်းခြင်းပင်တည်း!

ချင်းဖုန်း သူ့စိတ်သည် ထူးကဲစွာ ကြည်လင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ စာဖတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ စာပေသူတော်စင်၏ အဆင့် ကိုး အမြစ်တည်ဆောက်ခြင်း နယ်ပယ်၏ စွမ်းရည်ပင်! ဤအချိန်တွင် သူ နောက်ဆုံးတွင် စာပေသူတော်စင် အဆင့် ကိုးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်!

တစ်ခဏမပြည့်မီမှာပင် သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ရေတံခွန် ပြိုကျပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ရာ ကိုးဆင့်လှေကားတစ်ခု အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ လှေကား၏ အဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကွပ်ပျစ်တစ်ခု ရှိ နေသည်။ ချင်းဖုန်း သိလိုက်သည်မှာ ၎င်းသည် စာပေသူတော်စင် အဆင့် ရှစ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် မလွဲမသွေ လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်း—နှလုံးသားစစ်မေး ကွပ်ပျစ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း!

သူ ဤနေရာတွင် ဆက်နေပြီး စာဖတ်ခြင်းဖြင့် စာပေချီ စုဆောင်းကာ နှလုံးသားစစ်မေး ကွပ်ပျစ်ကို စိန်ခေါ်လိုသော်လည်း သူ ချင်းမိသားစု စံအိမ်သို့ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ပြန်မရောက်ခဲ့ပေ။ ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် တွေးလျက် ချင်းဖုန်း ပြခန်းအောက်သို့ ဆင်းလာရာ သူ့ဆီသို့ လာနေသော ကန်းဖေးလန်နှင့် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီလား?" ကန်းဖေးလန်က ပေါင်မုန့်လုံးတစ်လုံး လှမ်းပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီရက်တွေအတွက် အစ်မ ကန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ချင်းဖုန်း ပေါင်မုန့်လုံးကို ယူပြီး တိုက်ရိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။ ဤအချိန်အတောအတွင်း ကန်းဖေးလန်က သူ့အား နေ့စဉ် အစားအစာ လာပို့ပေးခဲ့သဖြင့် သူ စာဖတ်ရန် အချိန်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး။"

"စကားမစပ်၊ ကျွန်တော့် မိဘတွေရော ဘယ်လိုနေလဲ?"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခင်ဗျား ဒီရက်တွေမှာ ဒီမှာ စာပေလေ့လာနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ သူတို့ကို ပြောပြပြီးသားပါ။"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်တော် ချင်းစံအိမ်ကို သွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အစ်မ ကန်းရော?

ဒီမှာပဲ စားမှာလား?" တကယ်တော့ အခုထိတိုင် ချင်းဖုန်းက သူ ဆိုလိုသည့် "ဒီမှာ စားမယ်" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးပေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က သူ ကန်းဖေးလန်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ခဲ့သော်လည်း စာအုပ်စင်အနည်းငယ်ရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်မှလွဲ၍ သူ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမက သူ အာရုံမစိုက်မိချိန်တွင် စာအုပ်များမှ စာမျက်နှာများကို တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ဖြဲပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါဆိုရင် တကယ် ဗဟုသုတကြွယ်ဝသွားမှာပဲနော်? ချင်းဖုန်း ဤအခြေအမြစ်မရှိသော အတွေးကို ဖယ်ရှားရန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီနေ့ ဗိုက်မဆာလို့ မစားတော့ဘူး။ ကျွန်မ အနောက်မြို့မှာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ ခင်ဗျားနဲ့ ခဏလောက် လမ်းအတူတူ လျှောက်လိုက်မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့နှစ်ဦး မိုးသံနားဆင် ပြခန်းမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။ အဘိုးအို ပိုင်လီက လှုပ်ရှားသံကြားသောအခါ ချင်းဖုန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "မဆိုးဘူးပဲ" ဟု ဆိုကာ မျက်လုံးများ ပြန်မှိတ်၍ အနားယူနေလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားပြီး သူ့ဘာသာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ဒီနေ့ နေသာပြီး လှပလိုက်တာ၊ တကယ်ပဲ လက်ထပ်မင်္ဂလာအတွက် ကောင်းတဲ့နေ့ပါပဲ။"

ချင်းဖုန်းနှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ သိပ်မဝေးသေးခင်မှာပင် လမ်းမပေါ်မှ လမ်းသွားလမ်းလာများ အနောက်ဘက်သို့ အလျင်စလို သွားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စပ်စုသဖြင့် ချင်းဖုန်း လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို တားပြီး မေးလိုက်သည်၊

"ညီလေး၊ လူတိုင်း ဘာလို့ တစ်နေရာရာကို ဒီလောက် အလျင်စလို သွားနေကြတာလဲ?"

"ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မသိဘူးလား? ဟို နန်းမြို့တော်ကနေ သူဌေးသမီးတစ်ယောက် ကျင်းယန်မြို့ကို လက်ထပ်ထိမ်းမြားလာတာလေ။ မင်္ဂလာစီတန်းက မနက်စောစောကတည်းက ရောက်နေပြီလို့ ပြောကြတယ်။"

"ခင်ဗျား မြန်မြန်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ အရမ်းနှေးနေရင် တိုးဝင်လို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

နန်းမြို့တော်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျင်းယန်မြို့ကို လက်ထပ်လာတာလား? ငါ့စိတ်က လှည့်စားနေတာလား? ချင်းဖုန်း ထိုလူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ဒါ တကယ် ဖြစ်နေတာလား? ငါ ဒါကို မြင်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒီသတို့သမီးက ဘယ်လောက်တောင် ရုပ်ဆိုးနေလို့ တခြားနေရာမှာ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာမတွေ့ဘဲ ဒီကို လက်ထပ်လာရတာလဲ?" သူတို့နှစ်ဦး လူအုပ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အနောက်မြို့ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ဤလမ်းကြောင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ သေချာ အကဲခတ်ကြည့်သောအခါ ချင်းဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်မှာ ဤသည်မှာ သူ ချင်းစံအိမ်မှ မိုးသံနားဆင် ပြခန်းသို့ သွားရာ လမ်းပင် ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤလမ်းသည် ဒီလောက် လူမထူထပ်သဖြင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်းနှီးသလိုရော မရင်းနှီးသလိုပါ ခံစားနေရသည်။

ကောင်းပြီလေ၊ ဒါက ကောင်းတာပေါ့။ သူ အိမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခွင့်ပင် ရနိုင်သေးသည်။ သူ မင်္ဂလာဝိုင် တစ်ခွက်လောက် ခိုးသောက်လို့ ရနိုင်မလားဟု သူ သိချင်မိသည်။ ချင်းဖုန်း ဝမ်းမြောက်စွာ တွေးလိုက်သည်။ သူတို့ လမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်လိုက်ကြရာ လူအုပ်က ပို၍ သိပ်သည်းလာသည်။ သူတို့ပတ်လည်မှ ဆူညံသံများ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

ချလန်! ကြည်လင်သော ကြေးမောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မင်္ဂလာစီတန်းများတွင် ထုံးစံအတိုင်း မောင်းများနှင့် ဗုံများ ပါဝင်သဖြင့် ချင်းဖုန်း ဤအသံကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ သမီးကို လက်ထပ်ပေးတော့မည့် မိသားစု ရှေ့တွင် ရှိနေပြီဟု သိလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ဒီလမ်းညွှန်က ချင်းစံအိမ်နဲ့ တော်တော် နီးနေတာ မဟုတ်လား?" ချင်းဖုန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မင်္ဂလာစီတန်းကို မြင်တွေ့နေရပြီ။

သူ ဆက်လျှောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် လမ်းမသည် သူ ယခင်ဘဝက နေထိုင်ခဲ့သော ခေတ်သစ်မြို့၏ မနက်ပိုင်း အလုပ်တက်ချိန် လူထူထပ်မှုကဲ့သို့ပင် ကြပ်ညပ်နေသည်။ သူ့အတွက် တိုးဝင်ရန် နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ လူအုပ်က ဆက်လက်တွန်းတိုက်နေပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ကန်းဖေးလန် ပျောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ချင်းဖုန်း အမှတ်မထင် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး အေးမြမှု အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသဖြင့် သူ့နှလုံးခုန် မြန်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းက သူ့ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ငါ ခုနက မတော်တဆ ကန်းဖေးလန်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်မိတာလား? ငါ ဘယ်ကနေ သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ? သူ စီကျန့် ကန်းဖေးလန်နှင့် စနောက်ခဲ့ပြီး ဓားဖြင့် အထောက်ခံခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရလိုက်သည်။ ယခုမူ သူ သူ့လက်ကို တိုက်ရိုက် ကိုင်လိုက်မိပြီ။ သူ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးရတော့မှာလား? သူ အလျင်အမြန် သူ့ညာလက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်ပြီး သတိကြီးစွာ ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩသွားသည်မှာ ကန်းဖေးလန်က ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို ဘာမှ သတိပြုမိပုံမရပေ။ သူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် လှပကျော့ရှင်းပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲ။ ဒါ ကောင်းတယ်၊ ဒါ ကောင်းတယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်း လူထူထပ်နေလို့ မစ္စကန်း သတိမပြုမိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ကန်းဖေးလန်၏ ဖြူဖွေးသော နားရွက်ထိပ်တွင် ပန်းရောင်သန်းမှု မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

"ခွင့်ပြုပါ၊ ခွင့်ပြုပါ၊"

ချင်းဖုန်း ရှေ့သို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်နေသော်လည်း သူ့ကြိုးပမ်းမှုများ အချည်းနှီးသာ။ လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"မင်း ပြန်ဝင်စားဖို့ ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလား?" ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ချင်းဖုန်း အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်-

"ဟေး၊ ဘယ်သူ ဒီမှာ ငွေအကြွေစေ့ တစ်ပုံ ချသွားတာလဲ?"

"ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်မှာလဲ?"

"ဒါ ငါ့ဟာ၊ ဒါ ငါ့ဟာ၊ လျှောက်မကောက်ကြနဲ့!" သူ့လှည့်ကွက် အောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းဖုန်း ပို၍ ဟန်ဆောင်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊

"အိုးဘုရား၊ ရွှေဒင်္ဂါးတွေတောင် ပါသေးတယ်!"

"ဘာ?!" လူအုပ် ချက်ချင်း ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလျက် ချင်းဖုန်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူ စီတန်း၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မင်္ဂလာပွဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စီတန်းသည် ခမ်းနားလှပြီး ရှေ့ဆုံးမှ လူများက မောင်းများနှင့် ဗုံများကို တီးခတ်နေကြကာ အခြားသူများက မရေမတွက်နိုင်သော တန်ဆာပလာများကို သယ်ဆောင်နေကြသည်။ အလယ်တွင် မြင့်မားသော အနီရောင် ဝေါယာဉ်တစ်စီးကို မြင့်မြင့်မားမား သယ်ဆောင်ထားသည်။ ရှေ့ဆုံးနှင့် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မြင့်မားသော မြင်းများက လမ်းပြနေကြသည်။ ချင်းဖုန်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုမြင်းများသည် သာမန်မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းတို့မှာ ခွာနက်နတ်မြင်းများ ဖြစ်ကြပြီး မဟာချန်မင်းဆက်၏ နာမည်ကြီး စစ်မြင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်မိသားစုများ ထိုသို့သော မြင်းများကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။ နိုင်ငံစောင့်စစ်သူကြီး အဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော အဆင့်ရှိ စစ်သူကြီးများသာ ၎င်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြသည်။ ဤအချက်မှ သတို့သမီး၏ မိသားစု နောက်ခံသည် အနည်းဆုံး နိုင်ငံစောင့်စစ်သူကြီး အဆင့်ရှိကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်!

သို့သော် ချင်းဖုန်းကို အံ့အားသင့်စေဆုံးမှာ ဤအရာ မဟုတ်ပေ။ သူ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ချာချာလည်သွားသည်။ ဘာကြောင့် ဤ မင်္ဂလာစီတန်းက သူ၏ ချင်းစံအိမ် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်နေရသနည်း? သူ့အဖေက အငယ်အနှောင်း ယူနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ညီလေး လက်ထပ်နေတာလား? ကျွန်တော် ဆယ်ရက်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေစဉ်အတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ? ချင်းဖုန်း လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။