တစ်နေရာတည်း အပြီးအစီး မင်္ဂလာပွဲ

ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သိချင်စိတ်ဖြင့် ချင်းဖုန်း လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ကာ ချင်းမိသားစု စံအိမ်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေး၊ မင်္ဂလာစီတန်း လှည့်လည်မှု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားညိုသော အမျိုးသားတစ်ဦးက လှံရှည်ကြီးဖြင့် သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ဘေးဖယ်နေ၊ သူစိမ်း။"

"ကျွန်တော်..." ချင်းဖုန်း ရှင်းပြရန် စတင်လိုက်သည်။ အသားညိုသော အမျိုးသားက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ လှံရှည်ကြီးက ကြောက်မက်ဖွယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူ ချင်းဖုန်းကို တွန်းဖယ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်နေပုံရသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကန်းဖေးလန် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့ခါးမှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လှံရှည်ကြီးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

အသားညိုသော အမျိုးသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ သူ့လှံရှည်ကြီးနောက်မှ အားကို တိုးမြှင့်လိုက်သော်လည်း သူ့အံ့ဩမှုမှာ သူ့ရှေ့မှ အနက်ရောင် လေးထောင့်ပုဝါ ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်မဆုတ်သွားခြင်းပင်။ သူ့အောက်မှ နတ်မြင်းက ဟီလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အားကောင်းသော ရှေ့ခြေများက မြေပြင်ကို အဆက်မပြတ် ပေါက်ကန်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထစေသည်။ ကန်းဖေးလန် သူ့နေရာတွင် မယိုင်မလဲ ရပ်နေပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ အကြည့်တစ်ချက်သာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နတ်မြင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းသော စိတ်ခံစားမှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ၎င်းက ကန်းဖေးလန်၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အလိုလိုပင် လှည့်လိုက်သေးသည်။

အမျိုးသား မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "ကျွန်ုပ်က နတ်ဘုရား မြို့စားတပ်မတော်ရဲ့ ရှေ့တန်းစစ်ကဲ ရှိန်းရှန့် ဖြစ်တယ်။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူများလဲ?" ကန်းဖေးလန် ပြန်ဖြေရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

ချင်းဖုန်း ဒါကိုကြားတော့ စဉ်းစားတွေးတောဟန် ပေါ်သွားသည်၊ နတ်ဘုရား မြို့စားတပ်မတော်? မဟာချန်မင်းဆက်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးနှင့် စစ်တိုက်ခိုက်မှု အများဆုံး တပ်မတော်များထဲမှ တစ်ခု။ ရှေ့တန်းစစ်ကဲက အဆင့် ၃ နှင့် ညီမျှသော တရားဝင် အဆင့်ရာထူးကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ဒီလူက ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ ရာထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် သူက ဒီမင်္ဂလာပွဲအတွက် အစောင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချဖို့ ဆန္ဒရှိနေပါလား?

ခဏ၊ နတ်ဘုရား... "ခင်ဗျားက ကောင်းကင်မြို့တော်ရဲ့ လျိုမြို့စား အိမ်တော်က လူ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား? ဟို ခမ်းနားတဲ့ အနီရောင် ဝေါယာဉ်ထဲက လူက... လျိုကျန့်လီများ ဖြစ်နေမလား?"

"ရိုင်းလိုက်တာ! ကောင်းကင်မြို့တော် လျိုမြို့စားရဲ့ သမီးငယ်လေးကို နာမည်တပ်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ခေါ်ရဲရအောင်!"

တကယ်ပဲ သူမကိုး။ ချင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားသည်။ လျိုမိသားစုနှင့် ချင်းမိသားစုကြားမှ လက်ထပ်ကတိကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် ဒီလို မဖြစ်သင့်ပေ။ ထူးကဲစွာ ပါရမီထူးချွန်သော အမျိုးသမီးငယ်လေးက ဒီလို ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ နေရာကို လက်ထပ်လာဖို့အထိ ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချနိုင်မှာလဲ? ခဏ၊ သူမ ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်မှာလဲ? ဖြစ်နိုင်တာက...

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်းစံအိမ်အတွင်းမှ အစိမ်းရောင် စကတ်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ထုတ်ကာ ပတ်ပတ်လည် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ ဝင်းပသွားပြီး စံအိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကာ သူ့စကတ်ကို မတင်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ! သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မတို့ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေကြတာ။ ကျွန်မနဲ့အတူ အထဲဝင်ပြီး သူတို့ကို တွေ့လိုက်ပါဦး။" "ခင်ဗျားက ချင်းမိသားစုက ချင်းဖုန်းလား?" ရှိန်းရှန့်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ? ဒီလောက် ချောမောတဲ့ သခင်လေးမျိုးကို ခင်ဗျား အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား?"

"မင်း!" ရှိန်းရှန့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ချင်းဖုန်း သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ အခြေအနေကို နားလည်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် သူ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးမှ မိန်းကလေး ချင်အာနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါကာ စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကန်းဖေးလန် လိုက်မဝင်ခဲ့ပေ။ ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားကာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်းစံအိမ်အတွင်းတွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေပြီ။ ချင်းကျန့်အန်း ပင်မခန်းမဆောင်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေသည်။ သူ ဓားကိုင်ပြီး ဓားအိမ်လွယ်ထားသော အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးကို မလှမ်းမကမ်းတွင် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်၊

"မိန်းမ၊ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတာကို သူတို့အတွက် လက်ဖက်ရည်တောင် မဖျော်တတ်ဘူးလား?"

"ဟမ်? အို၊ ဟုတ်သား၊ ဟုတ်သား။"

မုန်ရွှယ် စိတ်လွတ်နေခဲ့သည်။ သူမ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အိုးကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက် ယူကာ လက်ဖက်ရည် လောင်းထည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်က တခြားအရာတစ်ခုခုကို အာရုံရောက်နေသဖြင့် လက်ဖက်ရည်အိုး ဗလာဖြစ်နေသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ချင်းအန်း လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်နေသော သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ပြဿနာကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ သတိပေးလိုက်သည်၊

"အမေ၊ အမေ ကောက်ယူလိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်က ကျွန်တော့်ဟာ။" မုန်ရွှယ် တုန်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်၊

"ငါ မှားသွားတယ်၊ မှားသွားတယ်။ နောက်တစ်ခွက် သွားယူလိုက်မယ်။" သူတို့သုံးဦးစလုံး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေကြပြီး အားလုံး တူညီသော လူတစ်ယောက်အကြောင်း စဉ်းစားနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ချင်အာ၏ အသံ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ "သခင်ကြီး၊ သခင်မ၊ သခင်လေး ပြန်ရောက်ပါပြီ။" စကားသံဆုံးသည်နှင့် ချင်းဖုန်း ပင်မခန်းမဆောင်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ အထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဓားလွယ်ထားသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်သည်။ သူမတွင် စွဲမက်ဖွယ် ရုပ်သွင်နှင့် ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်ဟန်ရှိ၏။ လှုပ်ရှားသံ ကြားသောအခါ သူမ အကြည့်ကို ချင်းဖုန်းဆီသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက စူးစမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချင်းဖုန်း ထိုအမျိုးသမီးကို အကြည့်အနည်းငယ်သာ ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့မိဘများထံ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်၊

"အမေ၊ အဖေ၊ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?" သူ့မိဘများ တွေဝေနေကြပြီး ချင်းကျန့်အန်းက တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို လှမ်းပေးလိုက်ကာ သူ့အား ဖွင့်ဖတ်ရန် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း စာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပေါ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးထိ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ နောက်ဆုံးစာလုံး သူ့မျက်စိထဲ ဝင်လာသည်အထိ။ သူ့မျက်နှာက ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ရောနှောနေသည်ကို ပြသနေ၏။ လျိုမိသားစုမှ ထူးကဲစွာ ပါရမီထူးချွန်သော မစ္စလျိုသည် သူ့ရဲ့ အဆင့်တက် ကျရှုံးခဲ့ပြီး ယခု ခါးအောက်ပိုင်း သေနေလေပြီ။ မြို့တော်မှ နန်းတွင်းသမားတော်များပင် သူ့ကို မကုသနိုင်တော့ပေ။

သခင်ကြီးလျိုက ချင်းမိသားစုအား အဘိုးအဘွားများလက်ထက်က လက်ထပ်ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်နှင့် လျိုကျန့်လီအား မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းဆိုထားသည်။ စာသည် သခင်ကြီးလျို၏ တောင်းပန်မှုများနှင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးစကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လျိုကျန့်လီသည် ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံသမီး မဟုတ်တော့ဘဲ လူ့လောကထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့လေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်း သေနေခြင်းက မရေမတွက်နိုင်သော သတို့သားလောင်းများကို စိတ်ပျက်စေပေလိမ့်မည်။ သခင်ကြီးလျိုသည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ သတိပြုမိပေသည်။

ချင်းဖုန်း ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အဖြေမပေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်၊

"အမေ၊ အဖေ၊ ဒီအခြေအနေမှာ ကျွန်တော် ဘာလုပ်စေချင်လဲ?" သူ့အမေ တွေဝေနေသည်။ ချင်းကျန့်အန်းက ချင်းဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"လျိုမိသားစုရဲ့ သမီးလေးကလည်း သနားစရာ လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ မြင့်လေလေ၊ ပြုတ်ကျရင် နာလေပဲ။ ငါ သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီချင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ မြို့တော်မှာတုန်းက လျိုမိသားစုက ငါတို့ကို အမြဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါ့အပြင် မြို့တော်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်ပေါင်းများစွာ လျိုမိသားစုကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြတုန်းကတောင် သခင်ကြီးလျိုက အဘိုးအဘွားများလက်ထက်က လက်ထပ်ကတိကို အခြေခံပြီး သူတို့အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ လျိုမိသားစုက သူတို့စကားကို ဘယ်တော့မှ မဖောက်ဖျက်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ ကျေးဇူးကို ကျေးဇူးနဲ့ ဆပ်သင့်တယ်။"

ချင်းကျန့်အန်း သူ့စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့သော်လည်း ချင်းဖုန်း သူ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူ့အဖေက သူ့အား ဤလက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူစေချင်နေသည်။

သူ့အမေ တွေဝေစွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ငါတို့ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဖုန်းအာကို..." ချင်းကျန့်အန်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊

"သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။" ချင်းဖုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန် ပေါ်လာသည်။ သူ အခြားသူများ၏ ရှုထောင့်မှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီ၏ အကျပ်အတည်းကို သူ စာနာမိသော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ် ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ မစတေးနိုင်ပေ။

ချင်းကျန့်အန်း သူ့သား၏ စိုးရိမ်မှုများကို နားလည်သဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "

လျိုမိသားစုရဲ့ သမီးလေးက အလွန်အမင်း ချောမောလှပတယ်၊ ပထမတန်းစား အလှပဂေးပဲ။ သူ့ကို ကြည့်နေရုံနဲ့တင် ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ မင်းအတွက်ကတော့ သားရယ်၊ အမြင်သိပ်မကျဉ်းမြောင်းပါနဲ့။ လိုအပ်ရင် အနာဂတ်မှာ မင်း မယားငယ်တွေ ယူလို့ရတာပဲ။ ငါ့မှာတော့ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး၊ အဲ့တော့၊ ဟေး၊ ဟေး၊

ရှင်၊

လွှတ်ပါဦး!"

"နင်ဘာ လုပ်ချင်လို့လဲ?" ချင်းကျန့်အန်း သူ့မိန်းမ သူ့လက်ကို ညှစ်ထားသဖြင့် နာကျင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေတယ်လေ၊" ချင်းအန်း သူတို့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ သူ့အမေ ရုတ်တရက် သူ့ရဲ့ မဖွယ်မရာ အပြုအမူကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးကာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းက အမျိုးသားများကို ရဲရင့်ပြီး ပြတ်သားစေရန် မျှော်လင့်ကြသော်လည်း သူကတော့ သူ့အသက်အရွယ်တွင် မချမှတ်သင့်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းရွက်နေရသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆို ဒီမင်္ဂလာပွဲက ဘယ်တော့ ကျင်းပမှာလဲ?" ချင်းဖုန်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်၊ တစ်ချက်က ချင်းမိသားစု၏ လျိုမိသားစုအပေါ် အကြွေးကို ဆပ်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး နှစ်ချက်က သူ့အဖေ၏ စကားများက သူ့ကို ယိမ်းယိုင်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ပြင်ဆင်မှုတွေအတွက် အချိန်နည်းနည်း လိုအပ်တယ်၊" ချင်းကျန့်အန်း သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် အချိန်အခါကို တွက်ချက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အပြာရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်၊ "ကျွန်မ သခင်မလေးက မင်္ဂလာရက်မြတ်ကို တွက်ချက်ပြီးပါပြီ။ ဒီနေ့က အကောင်းဆုံးနေ့ပါပဲ။"

"ဒီနေ့?" သူတို့အားလုံး အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်ကြသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်မက လန်နင်ရွှမ်းပါ၊ သခင်မလေးရဲ့ ဓားအစေခံပါ။"

"မစ္စလန်၊ ဒါက သိပ်ပြီး အလျင်လိုလွန်းမနေဘူးလား? ကျွန်တော်တို့ ဒီအကြောင်းကို ခုလေးတင်မှ သိရတာပါ။" ချင်းကျန့်အန်း စိုးရိမ်နေသည်။ ဒီလောက်တောင် အလျင်စလို လုပ်ဖို့ လိုလို့လား? သူတို့က သူ စိတ်ပြောင်းသွားမှာကို ကြောက်နေကြတာလား?

ချင်းဖုန်း ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ လျိုမိသားစုက ပြင်ဆင်မှုအားလုံးကို လုပ်ပြီးသားပဲ။" ခဏအကြာတွင် အသားညိုသော အမျိုးသား ဦးဆောင်လျက် အားကောင်းသော အမျိုးသား ဆယ်ယောက်ကျော်နှင့် အိမ်ဖော်အနည်းငယ် ချင်းစံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီ အမျိုးမျိုးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး စံအိမ်ပတ်လည်တွင် ကမန်းကတန်း စတင် လှုပ်ရှားကြတော့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် ချင်းစံအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြင်ဆင်မှုများ၊ တင်တောင်းပစ္စည်းများ၊ အလှဆင်မှုများနှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားတို့မှ ပွဲတော်မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ချင်းမိသားစု လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အားလုံးကို လျိုမိသားစုမှ စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါက ရှေးခေတ်က သူတို့ ဆိုလိုခဲ့ကြတဲ့ တစ်နေရာတည်း အပြီးအစီး မင်္ဂလာပွဲ စီစဉ်မှုများ ဖြစ်နိုင်မလား? ဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိရောက်ပုံပေါ်သည်။