ပြဿနာများ

"သခင်လေး၊ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊" ရှင်းရှန့်နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ဆိုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စကားလုံးများမှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဤလက်ထပ်ထိမ်းမြားမှု အစီအစဉ်မှ များစွာ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြသော်လည်း သခင်လေး အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံက သူတို့ကို အမှန်တကယ် အထင်ကြီးသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲမှ လေးစားမှုကို ခံစားမိရင်း ချင်းဖုန်း ကျေနပ်သွားသည်။ ကံကောင်းတာက သတို့သားဝတ်ရုံက တော်တော်လေး ချောင်ချိနေလို့ ငါ့ခြေထောက် လှုပ်နေတာကို မမြင်နိုင်ဘူး။

"ဟက်၊ အဆင့်ခြောက် စစ်သည်တော်ဆိုတာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဟုတ်ပါဘူး၊" ချင်းဖုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း

"သခင်လေး ချင်းက စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်ကို လေ့လာပြီး စာပေသူတော်စင် အဆုံးစွန် ပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကြေးမုံကိုတောင် ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ။ ခင်ဗျား သွက်ချာပါဒဖြစ်နေတဲ့ မစ္စလျိုကို စံအိမ်ထဲ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး။

အိုး၊ ခင်ဗျားရဲ့ သတို့သမီးအသစ်အကြောင်း ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို မပြောခဲ့သင့်ဘူး။ လျှာလွှဲသွားတာပါ၊ သခင်လေး ချင်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?" ချင်းဖုန်း သူ့ကို ပါးရိုက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒါက စစ်ရေးဝန်ကြီး၏ သားဖြစ်သူ ထန်ရွှမ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျောက်တုံးလို လွင့်စင်သွားသော ဝမ်မုန်ကို တွန်းလှန်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပညာရှင်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့် စွမ်းအားသည် ပြုတ်ကျသွားသော ဝမ်မုန်၏ စွမ်းအားထက်ပင် ပိုမြင့်နေနိုင်သေးသည်!

"သခင်လေး ထန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက မလိုအပ်ပါဘူး။ လူတစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ရာမှာ တိရစ္ဆာန်အဆင့်ထိ ဘယ်လို နိမ့်ကျနိုင်မှာလဲ? ကျွန်တော်သာ အနိုင်ရခဲ့ရင် ဒါက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာ သက်သက်ပဲ။ အကယ်၍ အဖြေ မပြတ်သားခဲ့ရင် ဒါက တိရစ္ဆာန်နဲ့ တူနေပြီ။ ကျွန်တော်သာ ရှုံးခဲ့ရင် ကျွန်တော်က တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ဆိုးနေပြီ၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား? ဒါကြောင့် သခင်လေး ထန်နဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ရစ်ပတ်နေရင်ကျွန်တော့်အတွက်သာ အရှုံးနဲ့ အဆုံးသတ်မှာပဲလေ။ တိရစ္ဆာန်တွေက အစကတည်းက အမြဲတမ်း ရှုံးမဲ့သူတွေပဲ မဟုတ်လား။" ဉာဏ်ချင်းပြိုင်မယ်ပေါ့လေ? ၂၁ ရာစု 'ကီးဘုတ်စစ်သည်တော်များ' ဆီကို ကြိုဆိုပါတယ်။

ရှင်းရှန့်နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ ချင်းဖုန်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ သခင်လေး ဒီလောက် လျှာထက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ ထန်ရွှမ်၏ မျက်နှာ ဒေါသဖြင့် တွန့်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရသွားပုံရသည်။ ပေါက်ကွဲထွက်မည့်အစား သူ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ မင်းနဲ့ အငြင်းမပွားတော့ဘူး။ ငါ ဒီကို မစ္စလျိုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် လာခဲ့တာ။ သခင်လေး ချင်း၊ မင်း ငါ့ကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဒီလူက အပေါ်ယံမှာ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးများက ထန်ရွှမ်ကို ဒေါသပေါက်ကွဲစေရန် လှုံ့ဆော်နိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေသည် မဆင်မခြင် ဝက်ဝံထက် ပိုအန္တရာယ်များသည်။

ထန်ရွှမ် မြေပြင်ပေါ်မှ ဝမ်မုန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်၊ "တစ်ယောက်ယောက်၊ ဒီ အရှက်ရဖွယ် အရာကို ဒီကနေ လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်း။ ဒီနေ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို သူ ဖျက်ဆီးတာ ငါ မလိုချင်ဘူး။" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ချင်းစံအိမ် တံခါးပေါက်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်းရှန့် သူ့လှံရှည်ဓားကောက်ကို အလျားလိုက် ကိုင်ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာလဲ? ငါ့ကို အထဲဝင်ခွင့် မပေးချင်ဘူးလား? ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး။ ငါ ခရီးအဝေးကြီး လာခဲ့ရတာ၊ မစ္စလျိုရဲ့ မင်္ဂလာဝိုင် တစ်ငုံလောက်တောင် မသောက်ခဲ့ရရင် ငါ လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား? မော့အဘိုး၊ ဘယ်လိုထင်လဲ?" ထန်ရွှမ် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဘိုးအိုတစ်ဦး သူ့ဘေးတွင် ဘာမှမရှိသောနေရာမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဘိုးအိုသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ခေါင်းမှာ ပြောင်နေကာ ဆံပင်ဖြူ အနည်းငယ် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ဆိုးယုတ်ပြီး သိမ်းငှက်နှာခေါင်း ရှိသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသွင်အပြင် ရှိနေသည်။ အသစ်ရောက်လာသူကို မြင်သောအခါ ရှင်းရှန့်နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့၏ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားကြသည်။ သူ ချက်ချင်း ပေါ်လာရန် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းမှာ နတ်ဘုရား အဆင့် ငါး သိုင်းပညာ နယ်ပယ်မှသာ ရရှိနိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်!

မော့အဘိုး စကားပြောလာရာ သူ့အသံမှာ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ် သံချောင်းများဖြင့် ခြစ်ဆွဲသံကဲ့သို့ စူးရှပြီး နားထဲ စူးရှဝင်သည်၊ "အဆင့် ခုနစ် ကလေးနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်က ဓားသိုင်းလမ်းစဉ် ဒုတိယနယ်ပယ်ကို ခုမှ ထိတွေ့ရုံရှိသေးတယ်၊ ဒါတောင် ငါ့သခင်လေးကို ပိတ်ဆို့ရဲကြတယ်။ သူတို့ သေချင်နေကြတာလား?" သူ့စကားလုံးများတွင် မရှင်းပြနိုင်သော ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေဟန်တူသည်။ ရှင်းရှန့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး တိုးညှင်းသော ညည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေပါလျက် သူ နောက်မဆုတ်ခဲ့!

"အိုး? မင်းတို့ တော်တော် သတ္တိရှိသားပဲ၊" မော့အဘိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့အင်အားကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ။" ချင်းဖုန်း ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်၊

"ဘယ်အိမ်မှာ ယင်ကောင်လေး အနည်းငယ် မရှိဘဲ နေလို့လဲ? လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို မဖျက်ဆီးကြပါနဲ့။"

"မင်း!" ထန်ရွှမ် ဒေါသဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ? ခင်ဗျားက ဒီက ယင်ကောင်လား?" ချင်းဖုန်း စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်လေး လျှာထက်သားပဲ။ သခင်လေး၊ ဒီအဘိုးကြီး သူ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်ရမလား?" မော့အဘိုး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ထန်ရွှမ်၏ အမူအရာ အကြိမ်များစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ မကောင်းသော အကြံတစ်ခု ရသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ အထဲဝင်ကြစို့။" ဒီကောင် ဘယ်လို အကြံအစည်မျိုး ကြံစည်နေတာလဲ? ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊" ထန်ရွှမ်၏ အဖွဲ့ ချင်းစံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် ရှင်းရှန့် တစ်ခုခု ပြောလိုသော်လည်း ချင်းဖုန်း သူ့ကို အကြည့်ဖြင့် တားလိုက်သည်။ အခြေအနေက ဆိုးရွားနေသည်၊ အကယ်၍ သူတို့ ထန်ရွှမ်ကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့ခဲ့လျှင် သူ မည်သို့သော အစွန်းရောက်သည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ချင်းဖုန်း စောစောက စီကျန့်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး မတည်ဆောက်ခဲ့မိသည့်အတွက် ရုတ်တရက် နောင်တရသွားသည်။ အကယ်၍ သူ သူ့ကို ဒီနေ့ ဒီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ တစ္ဆေတစ်ရာ အဆင့် ငါး စွမ်းရည်ဖြင့် သူ ယခုကဲ့သို့ အလိုက်သင့် တုံ့ပြန်ရသော အခြေအနေတွင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းစံအိမ်အတွင်းတွင် အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ နေရာအနှံ့တွင် စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို တည်ခင်းထားကြသည်။ ဝိုင်နှင့် အစားအစာများကို အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်လာနေပြီး ဟင်းတစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ရောက်ရှိလာသည်။ မကြာခင်မှာပင် ချင်းဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယသခင်မတို့ ပင်မနေရာများတွင် ထိုင်နှင့်ပြီးဖြစ်ကာ ချင်းအန်းက သူတို့ဘေးတွင် ဝမ်းမြောက်နေဟန်တူသည်။ ထိုနေ့၏ အဓိက အိမ်ရှင်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးပြုပြီး လူကြီးမင်းများအားလုံး နေရာယူကြပါခင်ဗျာ။"

ကောင်းကင်မြို့တော်မှ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခု ချင်းမိသားစုသို့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားလာသည့် သတင်း ကျင်းယန်မြို့တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ တစ်မြို့တည်း မဟုတ်ကြသော်လည်း လူအများအပြား သိရှိကြသည်။ ထို့အပြင် ချင်းကျန့်အန်းက ပိုက်ဆံပေးကမ်းရသည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်ပြီး သူ့တွင် မိတ်ဆွေ အတော်အတန် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာခင်မှာပင် ချင်းစံအိမ်တစ်ခုလုံး ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဒုတိယသခင်မ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ သတို့သမီးကို ကြိုဆိုဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ?" "မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတချို့ကြောင့် နည်းနည်း ကြာသွားတာပါ။" ဒုတိယသခင်မ သူ့ရှေ့မှ သတို့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် သူ ကျေနပ်နေသည်။ သို့သော် သတို့သမီးအောက်မှ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို မြင်သောအခါ သူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့၊ "ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး၊ ဘာလို့ ဒီလို ကံဆိုးမှုမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ?" နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် အခမ်းအနား ဆက်လက်ကျင်းပခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သူတို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးကြပြီးနောက် သူတို့၏ မိဘများကို ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးကြသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံး သဟဇာတဖြစ်နေပြီး ဒုတိယသခင်မ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ သတို့သမီး၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာပြီး သူ ဆိုလိုက်သည်၊ "သမီးရယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီနေရာက သမီးရဲ့ အိမ်ပဲ။" ချင်းမိသားစုမှ လူတိုင်း လျိုကျန့်လီကို သူ့မသန်စွမ်းမှု မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ လန်နင်ရွှမ်နှင့် ရှင်းရှန့်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဤအခိုက်တွင် အဘိုးကြီး လျို အဘယ်ကြောင့် သူ့သမီးကို ဤနေရာသို့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်ကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။

မူလက အရာအားလုံး လှပသော လားရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာများအရ လျိုကျန့်လီ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချင်းဖုန်း ဖယ်ရှားပေးရမည့် အလှည့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ချင်းစံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်ကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ထန်ရွှမ် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်ဘူး! သတို့သမီးက ကောင်းကင်၊ မြေကြီး ဒါမှမဟုတ် သူ့မိဘတွေကို ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးဖို့ မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘူး။ သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားတာကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လိုက်ရင် ဒီလက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုက အရမ်း ကလေးဆန်မနေဘူးလား?!"