လူပုံအလယ်တွင် ပညာပြခြင်း

လန်နင်ရွှမ်း လေးနက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ထန်ရွှမ်း၊ မင်း လွန်လွန်းပြီ!" ဧည့်သည်များ၏ နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များကြားတွင် ထန်ရွှမ်း ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာရင်း ဆို၏၊

"ငါ အမှန်တရားကို ပြောရုံသက်သက်ပဲ။ ဒါက လွန်လွန်းတယ်လို့ သတ်မှတ်သလား? ငါတို့ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ သတို့သားက သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးဖွင့်ဖို့ မလွယ်ကူဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိတယ်။ သတို့သားက သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးဖွင့်ဖို့ ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်လေ၊ သူ သူမကို ပိုတန်ဖိုးထားလေပဲ။ သခင်လေး ချင်း၊ မင်း သဘောမတူဘူးလား?"

မုန်ရွှယ်နှင့် ချင်းကျန့်အန်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ချင်းအန်း၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ဒါက ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ။ သူ ဘယ်လိုပဲ သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးဖွင့်ချင်ဖွင့်ချင်၊ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!" ဤစကားများကြောင့် ထန်ရွှမ်း သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်မှ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့အမူအရာ အေးစက်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်၊

"ငါ မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားပြောနေတာ။ မင်း ဘာလို့ ဝင်ရှုပ်နေရတာလဲ? ချင်းမိသားစုက ဒီလိုမျိုး ပြုမူတတ်ကြသလား?"

ချင်းအန်း ပြန်မဖြေခင်မှာပင် မော့အဘိုးက သူ့လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားကောင်းသော လေပြင်းတစ်ချက် ခန်းမဆောင်အတွင်း တိုးဝှေ့သွားပြီး ချင်းအန်းအား ဘုန်းခနဲ အသံကျယ်နှင့်အတူ တိုင်တစ်လုံးဆီသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။ "အန်းအာ!" ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယသခင်မတို့ တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်ကြသည်။ အောက်တွင် ထိုင်နေသော ဧည့်သည်များ အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ လန်နင်ရွှမ်းနှင့် ရှိန်းရှန့်တို့ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ထန်ရွှမ်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တိုက်ပွဲတစ်ခု စတင်တော့မည့်ပုံပင်။ အစွန်အဖျားမှ ဧည့်သည်အချို့ တိတ်တဆိတ်ပင် လစ်ထွက်သွားကြသည်။

သည်းခံမှုတွင် အတိုင်းအတာရှိသဖြင့် လုံလောက်စွာ သည်းခံခဲ့ပြီးသော ချင်းဖုန်း သူ့အလိုလို ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်လဲ?"

"ငါ ဘာလိုချင်လဲ? ငါက ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း လိုက်နာချင်ရုံပါပဲ၊" ထန်ရွှမ်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ သတို့သမီး မျက်နှာဖုံးဖွင့်ဖို့ သတို့သားက သတို့သမီး မျက်နှာဖွင့်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ချင်းက စာပေအနုပညာမှာ နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်တော့ ဒီလိုကဗျာမျိုး ရွတ်ဆိုတာက ခင်ဗျားအတွက် အဆင့်နိမ့်လွန်းမှာပေါ့။ ဒီဓလေ့အတိုင်း လိုက်နာရင် ပျင်းစရာကောင်းနိုင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ဓားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်စီ ရေးစပ်ကြမယ်။ ငါတို့ ဆွေးနွေးနှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ်၊ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ် ထပ်ပေါင်းပေးတာပေါ့။ ဘယ်လိုထင်လဲ?" သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် ထန်ရွှမ်း သူ့ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှ သွေးစွန်းနေသော အနက်ရောင် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လန်နင်ရွှမ်း အသက်ရှူမှားသွားသည်၊ "နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံ!" ချင်းဖုန်း မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံသည် ကဗျာပါ စိတ်ကူးပုံရိပ်ကို ပုံဖော်နိုင်သော ရတနာပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ စာအုပ်များထဲတွင် ဖတ်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းက တကယ့် ထိခိုက်မှု မဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်ကို ကြေမွသွားစေနိုင်သည်။ ပလ္လင် ကြေမွသွားသည်နှင့် စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူသည် စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ်မှ ထာဝရ ပြတ်တောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒါဆို ဒီကောင်က ဒါကို အစကတည်းက ကြံစည်ထားတာကိုး။ မင်းကို ဘယ်လို သင်ခန်းစာပေးရမလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ မင်း ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးမှတော့ ငါ အလိုလိုက်ရမှာပေါ့။ ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ကဗျာရေးစပ်မှုနဲ့ ပတ်သက်လာရင် သူ့မှာ ပြိုင်ဘက်မရှိပေ။

"လုပ်ကြတာပေါ့၊" သူ ဆိုလိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့!" ချင်းဖုန်း သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် လန်နင်ရွှမ်းက သူ့ကို ကြားဖြတ်တားလိုက်သည်။ သူမ သူ့ဘေးနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ထန်ရွှမ်းက ကောင်းကင်မြို့တော်က မဟာစာပေတက္ကသိုလ်မှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူ မကြာသေးခင်ကမှ စာပေသူတော်စင် အဆင့် ၈ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိခဲ့တာ။ ခင်ဗျားက အဆင့် ကိုးမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို ဘယ်လို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ? ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မပြုမူပါနဲ့!" ချင်းဖုန်း၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို မြင်သောအခါ ထန်ရွှမ်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊

"သခင်လေး ချင်း၊ ခင်ဗျား ကြောက်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း မလိုက်နာရင်တော့ မင်္ဂလာပွဲ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။" ဒါက ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုပင်!

ချင်းဖုန်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊ "မစ္စလန်၊ ထပ်ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသွားပြီ။"

"ကောင်းပြီ! စာပေပညာရှင်တွေမှာ ဒီလို သတ္တိမျိုး ရှိသင့်တာပေါ့!" ထန်ရွှမ်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံကို လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်သည်။ လူတိုင်း စုတ်တံ၏ အလယ်ဗဟိုမှ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မြင်နိုင်သော အဖြူရောင် အလင်းတန်း အကာအကွယ်တစ်ခု ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းက ထန်ရွှမ်းနှင့် ချင်းဖုန်း နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထန်ရွှမ်း၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားပြီ။ သူ ချင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကစားနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် မြင်နိုင်ထိတွေ့နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ချင်းဖုန်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ ထိုအစား သူ မေးလိုက်သည်၊

"သခင် ထန်ရွှမ်း၊ ကဗျာတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ခေါင်းစဉ် ရှိပါသလား?"

"လူတိုင်းသိကြတဲ့အတိုင်း မစ္စလျိုက ထူးကဲစွာ ပါရမီထူးချွန်တယ်။ သူမရဲ့ ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်မှုက သာမန်လူတွေရဲ့ လက်လှမ်းမီနိုင်တာထက် ကျော်လွန်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဓားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်စီ ရေးစပ်ကြရအောင်၊" ထန်ရွှမ်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဓား၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ အဓိကကိရိယာ၊ ကဗျာထဲမှာတော့ အဓိကအကြောင်းအရာက တည်ငြိမ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ဗဟိုပြုရမယ်။" ချင်းဖုန်း စဉ်းစားလိုက်ရင်း ထန်ရွှမ်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ချုပ်တည်းမှုမရှိဘဲ ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထန်ရွှမ်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူ့လက်ချောင်းများ လေဟာနယ်တွင် ရေးဆွဲသွားသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတွင် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကဗျာစာကြောင်းများ လေဟာနယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒါက နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံရဲ့ စွမ်းအားလား?

အလင်းတန်း အကာအကွယ်အပြင်ဘက်တွင် လန်နင်ရွှမ်း ချင်းဖုန်း စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမ သတိပေးလိုက်သည်၊ "ကဗျာကို မြန်မြန် ရေးစပ်ပါ! နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံက ကဗျာထဲက စိတ်ကူးပုံရိပ်ကို ပုံဖော်နိုင်တယ်။ ကဗျာတွေ မပြီးဆုံးခင်မှာတော့ နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်တွေကို မကြေမွစေနိုင်ပေမယ့် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ကဗျာထဲက စိတ်ကူးပုံရိပ်က ခင်ဗျားကို သက်ရောက်မှုရှိသွားရင် ခင်ဗျားအတွက် ဆက်လက်ရေးစပ်ဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်!"

"နောက်ကျသွားပြီ!" ထန်ရွှမ်း သူ့လက်ချောင်းဖြင့် နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ဆွဲပြီးနောက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ လေဟာနယ်တွင် ရွှေရောင် စကားလုံးများနှင့် ကဗျာစာသားများက တောက်ပသော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံ၏ အကာအကွယ်အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားများ နေရာလွတ်ကို ပြည့်စေပြီး အံ့ဩဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်

! "သေစမ်း!" ထန်ရွှမ်း အော်လိုက်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ကူးယဉ် ဓားများ ဖြတ်ကျော်သွားလာပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဓားသံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ချင်းဖုန်းကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သို့သော် ရှိနေသူအားလုံး ချင်းဖုန်း ဤအခြေအနေအောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်ကို တုန်လှုပ်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ! ကဗျာကနေ ပုံဖော်လာတဲ့ စိတ်ကူးပုံရိပ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို သက်ရောက်မှုရှိတယ်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားရုံနဲ့ အထောက်အကူမဖြစ်ဘူး။ သေလိုက်တော့!" ထန်ရွှမ်း၏ မျက်နှာ ရူးသွပ်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဓားပေါင်းများစွာ ပျံသန်းလာပြီး သူတို့၏ တောက်ပသော အသွားများ ချင်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဖုန်းအာ!" ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယသခင်မတို့ တုန်လှုပ်စွာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း အော်လိုက်ကြသည်။ "အစ်ကိုကြီး!" တိုင်ကို မှီလျက် ချင်းအန်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးများ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှိန်းရှန့်နှင့် လန်နင်ရွှမ်း နှစ်ဦးစလုံး အလင်းတန်း အကာအကွယ်ကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သို့သော် နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံသည် အစွမ်းထက်သော ရတနာပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် ၎င်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဖောက်ထွင်းနိုင်မည်နည်း?

ထန်ရွှမ်း၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ ချင်းဖုန်း၏ အဆင့် ကိုး စာပေသူတော်စင် စွမ်းအားဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူ ကြောက်လန့်ပြီး ရူးမသွားလျှင်တောင် အလွန် နီးစပ်နေလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ သို့သော် နောက်ထပ် အသံတစ်သံက သူ့ရယ်မောသံကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"ဒါပဲလား?" ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

ချင်းဖုန်း ထိခိုက်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကြည့်ရှုသူများ ထန်ရွှမ်းမှလွဲ၍ ဝမ်းသာအားရ အံ့ဩသွားကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! မင်းက အဆင့် ကိုး စာပေသူတော်စင် တစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့ကဗျာထဲက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မင်း ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိရတာလဲ?"

"ဒါတွေက စကားလုံးတွေကို စုပုံထားပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ တိုးထွက်နေတာပဲလား? ဒါကို မင်းက ကဗျာလို့ ခေါ်တာလား?" ချင်းဖုန်း သူ့ညာလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို ညွှန်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"တကယ့်ကဗျာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်။" လူတိုင်း စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး လုံးဝ နစ်မျောနေကြသည်။ သူက ခမ်းနားတဲ့ ပြကွက်တစ်ခုကို ပြတော့မည်!

မဟုတ်ဘူး၊ စာပေပညာရှင်တွေရဲ့ ကိစ္စတွေက သူတစ်ပါးရှေ့မှာ ကောင်းမြတ်တဲ့အကျင့်ကို ပြသဖို့ ဖြစ်သင့်တယ်။ ချင်းဖုန်း သူ့လက်ချောင်းထိပ်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်စာလုံးများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရေးသားထားသည်မှာ၊

"ဓားရှည်တစ်လက်၊ အရက်တစ်ခွက်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်။"

ကောင်းကင်မှ နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံ တုန်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်စာသားများ လျှပ်ပြက်လက်သွားသည်။ သူ့ညာလက်တွင် ဓားကိုင်ထားပြီး ဘယ်လက်တွင် အရက်ပုလင်းကိုင်ထားသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး စကားလုံးများထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းဖုန်း၏ နောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူရဲကောင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ထို့နောက် သူ့ဓားကို မြင့်မားစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ထန်ရွှမ်း၏ ကဗျာမှ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာသော ထက်မြက်သည့် ဓားပေါင်းများစွာအားလုံး နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်စင်သွားသည်!

ထန်ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်၊

"မင်း ကဗျာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြီးသေးဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို့ မင်းရဲ့ အနုပညာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းက ပုံဖော်လာနိုင်ရတာလဲ?!" ချင်းဖုန်း လျစ်လျူရှုလိုက်သည်၊ သူ့လက်ချောင်း ထပ်မံ လျှောတိုက်သွားပြီး ထပ်မံ၍ –

"ငွေရောင်ကုန်းနှီးလွှမ်းသော မြင်းဖြူပေါ်တွင်၊ ကြယ်ကြွေသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝှေ့သွား။"

ဟီခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ငွေရောင်ကုန်းနှီး လွှမ်းထားသော မြင်းဖြူတစ်ကောင် သူရဲကောင်းရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာသည်၊ သူရဲကောင်း အရက်အိုးကို ချထားလိုက်ပြီး ဓားကို တံခါးဝသို့ မြှောက်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော ထက်မြက်သည့် ဓားသွားများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသည်။

အဖြူရောင် ပုံရိပ် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တချွင်ချွင် မြည်သံများ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူရဲကောင်း မြင်းဖြူစီးလျက် ချင်းဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထန်ရွှမ်းအတွက်မူ ကဗျာဆန်ဆန် ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော ထက်မြက်သည့် ဓားသွားပေါင်းများစွာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ! ထန်ရွှမ်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်၊ တစ်ဖက်သားက ကဗျာနှစ်ကြောင်းသာ ရေးသားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ကဗျာဆန်သော စိတ်ကူးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ကဗျာသာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်သည် နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံကြောင့် သေချာပေါက် ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်!

ချင်းဖုန်း၏ လက်ချောင်းများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ရွှမ်း အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်၊ "စောင့်ပါ၊ စောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်!"

"နောက်ကျသွားပြီ၊" ချင်းဖုန်း အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူ့လက်ချောင်းများက တရိပ်ရိပ် အရိပ်အနည်းငယ် ရေးဆွဲသွားပြီး ကဗျာ၏ တတိယစာကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြီးဆုံးသွားသည် -

"ခြေဆယ်လှမ်းတွင် တစ်ယောက်ကိုသတ်၊ မိုင်ထောင်ချီသည့်တိုင် ခြေရာမကျန်ရစ်စေ!"

ကဗျာဆန်သော သူရဲကောင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ သူ့ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခြေဆယ်လှမ်းအကွာမှ ထန်ရွှမ်း သူ့ခေါင်း ပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ့ကျောပြင် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်။ သူ့ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေကာ သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများက သူ့ယခင် မောက်မာသော အမူအရာနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။

"ငါ-ငါက စစ်သူကြီး ဝန်ကြီးရဲ့ သား၊ မင်း ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်။ ငါ့အဖေ မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး! ကြားလား? မင်း ကဗျာကို အဆုံးသတ်ရဲရင် ငါ့အဖေ မင်းရဲ့ ချင်းစံအိမ်ကို ချေမှုန်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်လိမ့်မယ်!"

ချင်းဖုန်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ နှစ်ဖက်စလုံး နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တော့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။ သူ ပြိုင်ဘက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်တောင် ထန်ရွှမ်း၏ စာရိတ္တအရ သူ နောက်ပိုင်းတွင် သေချာပေါက် လက်စားချေပေလိမ့်မည်။ ဒါဆို ဘာလို့ အခု အခွင့်အရေးကို မယူဘဲ သူ့ရဲ့ အမြစ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားမပစ်ရမှာလဲ?

သူ့လက်ချောင်းထိပ်များ လျှောတိုက်သွားပြီး ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စကားလုံးများ ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်!

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! မော့အဘိုး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ!"

ထန်ရွှမ်း စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဒါကိုကြားလျှင် စိမ်းပြာရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို ချက်ချင်း ခန်းမဆောင်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ သူ့လက်များကို လက်ဖဝါးများအဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်း အကာအကွယ်ကို သူ့စွမ်းအားအကုန်သုံး၍ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့စွမ်းအားဖြင့်ပင် သူ နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်မှ ဖန်တီးထားသော ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပေ!

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မော့အဘိုး ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ဟေ့ကောင်၊ အခု ရပ်လိုက်တော့၊ မဟုတ်ရင် မင်းက လျိုမိသားစုရဲ့ သမက်ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ မင်းကို အပိုင်းပိုင်း ချေမွပစ်ဖို့ တွေဝေနေမှာ မဟုတ်ဘူး!" သို့သော် မော့အဘိုး သူ့ခြိမ်းခြောက်မှုက ချင်းဖုန်းထံမှ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်သာ ရရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကဗျာ၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်း ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

"ကိစ္စပြီးပြီ၊ ဝတ်ရုံကိုခါ၍ ထွက်ခွာ၊ လုပ်ရပ်နှင့် နာမည်ကို ဖုံးကွယ်!"