အခြေအနေကို ကယ်တင်ခြင်း

သူ့လက်ချောင်းထိပ်များ၏ နောက်ဆုံး စုတ်ချက် ကျဆင်းသွားသည်နှင့် ရွှေစာလုံးဖြင့်ရေးထိုးထားသော ကဗျာတစ်ခုလုံး ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ တက်ရောက်နေသူအားလုံး မျက်လုံးပြူးလျက် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံ တုန်ခါသွားပြီး အဖြူရောင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ အပြင်သို့ ဂယက်ထကာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သွေးစွန်းနေသော စုတ်တံထိပ်ဖျားအထက်မှ သွေးစွမ်းအင်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် သွေးဓားသွားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထန်ရွှမ်ဆီသို့ တည့်တည့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ရွှမ် ကြောက်လန့်မှုဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ အသည်းအသန် လှည့်ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လမ်းကြောင်းမှာ စုတ်တံ၏ ကာကွယ်ရေး အတားအဆီးဖြင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးဓားသွားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ နှလုံးသားစစ်မေး ပလင်ကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။ ထန်ရွှမ် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်!

"သခင်လေး!"

အရှုံးအနိုင်မှာ ရှင်းလင်းသွားပြီ၊ နှလုံးသားစစ်မေး ပလင် ကြေမွသွားပြီး နှလုံးသားသတ်ဖြတ် စုတ်တံ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူတို့ပတ်လည်မှ ကာကွယ်ရေး အတားအဆီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မော့အဘိုး အလျင်အမြန် ထန်ရွှမ်ဘေးသို့ ပြေးသွားသော်လည်း ထန်ရွှမ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် မျက်လုံးများ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

သူ "သူ့ကိုသတ်၊ သူ့ကိုသတ်" ဟု အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေ၏။

"အဘိုးကြီး နာခံပါတယ်။" မော့အဘိုး ထန်ရွှမ်ကို ပွေ့ချီကာ ပင်မခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျင်းယန်မြို့ မြို့သခင် စံအိမ်မှ လူများကို သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာပြီး မဝေးလှသောနေရာမှ ပွဲတော်ဝတ် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဝတ်ရုံ လွင့်ပျံနေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လေထုသည် ရွှံ့ကဲ့သို့ ထူထဲလာသည်။

ရှင်းရှန့်နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ တည်ကြည်သော အမူအရာများဖြင့် ချင်းဖုန်းကို ချက်ချင်း ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။ စောစောက လွင့်စင်သွားခဲ့သော ချင်းအန်းပင်လျှင် သူ့ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ချင်းဖုန်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီတိုက်ပွဲကို မူလက ထန်ရွှမ် စတင်ခဲ့တာပါ။ သူ..." လန်နင်ရွှမ် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ့အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရန် သူ့ဓားရှည်ကို လျင်မြန်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။ မော့အဘိုး လက်တစ်ကမ်းအကွာအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေနှင့်ပြီ။ သူ့လက်ညှိုးက ဓားသွားပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်သည်။ ဓားအစွန်းမှ ကူးဆက်လာသော အလေးချိန်က လန်နင်ရွှမ်ကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေသည်။ သူ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ပုံစံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်ခဲ့သောအခါ သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ထင်ရှားသော သွေးစွန်းရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရှင်းရှန့် ချက်ချင်း ချင်းဖုန်းကို ကာကွယ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"လူပုံအလယ်မှာ ခင်ဗျား သခင်ကြီး လျိုရဲ့ မြေးသမက်ကို သတ်ချင်နေသေးတာလား?!" မော့အဘိုး အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရှင်းရှန့်ကို လဲကျသွားစေရုံသာမက ချင်းအန်းကိုပါ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များလွင့်စင်သွားပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် လူတစ်ရပ်စာ မြင့်သော ကြွေပန်းအိုးတစ်လုံး ချင်းအန်း၏ တိုက်မိမှုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားသည်။

"ဒီနေ့ ချင်းစံအိမ်အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ အရှင်ထွက်သွားလို့ မရဘူး။" သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်းစံအိမ်၏ တံခါးများ "ဘုန်း" ဟူသော အသံကျယ်နှင့်အတူ ပိတ်သွားသည်။ လူတိုင်း ဒါကိုကြားသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတစ်ခု တက်ရောက်ရုံဖြင့် သူတို့ အသက်ကို စွန့်စားရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်လို သိနိုင်မည်နည်း? မော့အဘိုး ရူးသွပ်သွားပြီ!

သူ ချင်းဖုန်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို မြင်တွေ့ရန် မျှော်လင့်သော်လည်း ချင်းဖုန်းမှာမူ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ။ "ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တော်တော်လေး မဆိုးဘူးပဲ။ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာတောင် မင်း တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှိနေသေးတယ်၊" မော့အဘိုး အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါ။ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုဘူး။" ချင်းဖုန်း အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချင်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား? ဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက သခင်လေးရဲ့ နှလုံးသားစစ်မေး ပလင်ကို ကြေမွအောင် လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ အရိုးတိုင်းကို တစ်လက်မမကျန် ကြေမွစေချင်တယ်၊ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း မိတ်ဆွေတွေ မင်းရှေ့မှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာနဲ့ သေဆုံးသွားတာကို မင်း ကြည့်နေရစေမယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့လက်နဲ့ မင်းကို လမ်းဆုံးထိ ပို့ဆောင်ပေးမယ်။"

မော့အဘိုး ချင်းဖုန်းဆီသို့ လှမ်းရန် သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် စူးရှသော လေပြင်းတိုက်သံသုံးချက် ကြားလိုက်ရသည်။ ရှင်းရှန့် သူ့လှံရှည်ဓားကောက်ကို ဘယ်ဘက်မှ ထိုးသွင်းလိုက်သည်၊ လန်နင်ရွှမ် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့ဓားအရှိန်က ဒေါင်လိုက် ကျဆင်းလာကာ ချင်းအန်းက သူ့ဓားရှည်ကို ညာဘက်မှ အလျားလိုက် လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူတို့သုံးဦး မော့အဘိုးကို အမှတ်မထင်မိစေရန် ကြိုးစားလျက် ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မော့အဘိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရုံသာ။ မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူတို့သုံးဦး လွင့်စင်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ နယ်ပယ်နှစ်ခုကြား ကွာဟမှုကို အရေအတွက်သက်သက်ဖြင့် လျော်ကြေးပေး၍ မရနိုင်ပေ။

"မင်းကို အခု ဘယ်သူမှ ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" မော့အဘိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ ချင်းဖုန်း၏ အရိုးများကို ကြေမွအောင် ချေရန် ပြင်ဆင်လျက် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်စဉ် သူ့အရေပြားများ တွန့်လိမ်သွားသည်။ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော လျိုကျန့်လီ၏ ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ချင်းစံအိမ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျားတို့မှာ ဘယ်လို အငြိုးအတေးတွေ ရှိနေလို့ တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ ဖြေရှင်းနေရတာလဲ? အလကားရတဲ့ မင်္ဂလာဝိုင်တောင် အရသာပျက်သွားပြီ။"

မော့အဘိုး ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ အသံလာရာနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်အဝတ်အစားနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ကြီးမားသော ဘူးသီးခွံ ဝိုင်ဘူးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လျက် ခေါင်းမော့ကာ သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပြီး သူ့ခါးမှ ကြယ်နှစ်ပွင့် ကျောက်စိမ်းစလစ်ပြားတံဆိပ်မှာ အထူးထင်ရှားနေသည်။

ကံကောင်းစွာ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ။ ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူ စောစောက ခြံဝင်းထဲတွင် သခင်ကြီး စီကျန့်ကို မမြင်ခဲ့လျှင် သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရဲတင်းစွာ ပြုမူဝံ့မည်နည်း?

မော့အဘိုး စကားဖြုန်းမနေတော့ပေ။ သူ သူ့လက်ညှိုးကို ပုတ်ခတ်လိုက်ရာ စွမ်းအင်တစ်ချက် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။ စီကျန့် အန္တရာယ်ကို သတိမမူဘဲ သူ့ဘာသာ ဝိုင် ဆက်လက်ငှဲ့သောက်နေသည်။ စွမ်းအင်က သူ့ခေါင်းနှင့် တစ်လက်မခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိခါနီးတွင် သူ့အရိပ် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး အနက်ရောင် နံရံတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းကာ မော့အဘိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ရာ၊ အဆင့် ငါး၊ ရုပ်သေးအရိပ်၊" မော့အဘိုး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး သူ့အမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်။

"ကျွန်ုပ်က ကောင်းကင်မြို့တော်က ထန်မိသားစုရဲ့ ဧည့်သည်တော်ပါ။ သခင်လေးကို ကာကွယ်ဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရတာပါ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား?"

စီကျန့် အစားအစာ တစ်ဖဲ့ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်ကာ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်၊

"ငါက ကျင်းယန်မြို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အမှုဆောင်ချုပ် သက်သက်ပါပဲ၊ ဘာမှ ပိုမနေပါဘူး။"

"ခင်ဗျားက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အမှုဆောင်ချုပ် ဖြစ်နေမှတော့ ခင်ဗျားက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိနေတာပေါ့။ ကျွန်ုပ်မိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးပါ။ ခင်ဗျား အလိုက်သင့် ဆောင်ရွက်ပေးပြီး ဒီနေ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား အမြင့်ကို ပျံတက်ပြီး ကောင်းကင်မြို့တော်ကိုတောင် ဝင်ရောက်နိုင်မှာပါ။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချင်းဖုန်း၏ နှလုံးသား လည်ချောင်းဝသို့ ဆို့တက်သွားသည်။ စီကျန့် သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဘက်ပြောင်းသွားမည်လား သူ မသေချာခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤမေးခွန်းကို တစ်ခဏမပြည့်မီမှာပင် အဖြေရရှိခဲ့သည်။ စီကျန့် သူ့ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်၊

"အဘိုးကြီး၊ မင်း ခုနက ပြောခဲ့တာမှာ ပြဿနာ နှစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဘယ် ပြဿနာ နှစ်ခုလဲ?" မော့အဘိုး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပထမတစ်ခု၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူး။ စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးချနိုင်ရင်တောင် ဒါက ယာယီ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းအတွက်ပဲ၊ သူတို့ရဲ့ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးမှုအောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ပြောခဲ့တဲ့ သူတို့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုတာနဲ့ အဝေးကြီးပဲ။ ငါတို့အတွက် တကယ့် အာဏာက သက်ဆိုင်ရာ နယ်မြေရဲ့ အမှုဆောင်ချုပ်ဆီက လာတာ။"

မဟာချန်မင်းဆက်ကို နယ်မြေ လေးခု ခွဲခြားထားသည်- တောင်၊ အရှေ့၊ မြောက် နှင့် အနောက်။ နယ်မြေတစ်ခုစီသည် နယ်မြေတစ်ခုလုံးအတွက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ဦးဆောင်ရန် အသန်မာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်။ ထိုသူကို အမှုဆောင်ချုပ်ဟု ခေါ်သည်!

"ဒုတိယတစ်ခု၊ ငါ ကောင်းကင်မြို့တော်ကို သွားဖို့ ဘယ်တော့မှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမှာ စည်းကမ်းတွေ အရမ်းများတယ်၊ ပြီးတော့ ပြည့်တန်ဆာခန်းတွေနဲ့ လောင်းကစားရုံတွေကလည်း ဈေးအရမ်းကြီးတယ်။ ဒီက လွတ်လပ်မှုလောက် မကောင်းဘူး။"

ဤစကားများက တက်ရောက်နေသူအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ မဟာချန်မင်းဆက်တွင် သာမန်ပြည်သူများ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များဖြစ်စေ လူတိုင်း တည်ငြိမ်သော ဘဝအတွက် နန်းမြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုကြသည်။ သို့သော် ဤလူက မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ၎င်းအကြောင်းကို ညည်းညူနေသည်။ ချင်းဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ စီကျန့် နန်းမြို့တော်သို့ မသွားချင်သည့် တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာ ပြည့်တန်ဆာခန်းများနှင့် လောင်းကစားရုံများ ဈေးကြီးလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မော့အဘိုး၏ မျက်နှာ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ဒါဆို မင်းက ဒီကိစ္စမှာ ဒီနေ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?"

"ငါ စွက်ဖက်ရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ?" ဤစကားလုံးများဖြင့် လေထုသည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

မော့အဘိုး သူ့လက်အင်္ကျီအောက်မှ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့် စီကျန့်နှင့် ချင်းစံအိမ် တံခါးပေါက်ကြား ရွှေ့လျားနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်များကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ချင်းစံအိမ် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ စီကျန့်ကို ဖြတ်သွားစဉ် မော့အဘိုး ဘေးတိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်၊

"ခင်ဗျား နာမည်လေး ပြောပြလို့ ရမလား?" စီကျန့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "

ငါ နာမည်လည်း မပြောင်းဘူး၊ ဒီအတိုင်းလည်း မထိုင်ဘူး။ ကျင်းယန်မြို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန အမှုဆောင်ချုပ်—ဝမ်ဖုကွေ့!"

ချင်းဖုန်း - "..."