သမက်က လှဲအိပ်နေရုံပါပဲ

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ဝမ်ဖူကွေ့၊ ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်။" ဤစကားများနှင့်အတူ ဘုန်းခနဲ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းစံအိမ်၏ ပင်မတံခါးဝသည် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ကြေမွကာ အစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မော့အဘိုး ချင်းစံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဒါကိုမြင်တော့ ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ နတ်ဘုရားသိုင်း လမ်းစဉ် အဆင့် ငါး၊ အရိပ်ခြေရာမထင် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်။ ဒီလူက ပင်မတံခါးဝကို အတင်းအကျပ် ဖျက်ဆီးသွားတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? သူ့စွမ်းအားကို ပြသဖို့လား? ဒါမှမဟုတ် သူ့ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ဖို့လား? ဖြစ်နိုင်တာက နှစ်ခုလုံးလား?

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ့အသက်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပါပြီ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက ငါ့ကိုယ်ပိုင် အင်အားမပြည့်ဝမှုကြောင့်ပဲ။" ချင်းဖုန်း သူ့လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာရန် သူ့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချမှု ပိုမိုခိုင်မာသွားသည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ အင်အားမရှိရင် ဘာမှ အရေးမပါဘူး။

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် သခင်ကြီး စီကျန့်ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်၊" ချင်းဖုန်း ခြံဝင်းထောင့်သို့ လျှောက်သွားရင်း စီကျန့်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ စီကျန့် သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊

"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ဒီမှာ အလကားသောက်ရမယ့် အရက်ရှိတယ်လို့ ကန်းလေးသာ ငါ့ကို မပြောခဲ့ရင် ငါ လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မစ္စကန်း? သူမ ဘယ်မှာလဲ? သူမ မလာခဲ့ဘူးလား?" ချင်းဖုန်း ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြေတံရှည်များကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

"ကြည့်မနေနဲ့တော့။ သူမမှာ လုပ်စရာရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ တစ်ယောက်တည်း ဒီကို လာခဲ့တာ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

မကြာမီမှာပင် ကျန်ရှိသော လူများ ပင်မခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာကြပြီး စီကျန့်အား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ ချင်းကျန့်အန်း တစ်ဦးတည်းသာ လူတိုင်း၏ နောက်တွင် တွေဝေနေမိသည်။ အတိတ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အရက်တု တိုက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရမိသောကြောင့် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ကျေးဇူးတင်စကားများ ဆိုပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်း သတိပေးလိုက်သည်၊

"သခင်၊ ခင်ဗျား ကောင်းကင်မြို့တော်က ထန်မိသားစုကို စော်ကားမိသွားပြီ။ အနာဂတ်မှာ သတိထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ သူတို့က ရက်စက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ သေချာပေါက် လက်စားချေပါလိမ့်မယ်။" စီကျန့် အရက်တစ်ခွက် သောက်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်၊

"သတိထားရမယ်? ဘာကို သတိထားရမှာလဲ? ဝမ်ဖူကွေ့က ဒီနေ့ သူတို့အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ ငါ စီကျန့် မဟုတ်ဘူး။ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?" တိတ်ဆိတ်သွားသည်

"သြော် ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ့သတို့သား၊ ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင်တွေ ထွက်သွားကြပြီပဲ။ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေသေးတာလဲ? သတို့သမီးက ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှာ မင်း သူ့ယပ်တောင်ကို ဖွင့်ပေးဖို့ စောင့်နေတုန်းပဲ! ကောင်းကင်မြို့တော် လျိုမိသားစုရဲ့ နာမည်ကျော် အလှမယ် ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်။" စီကျန့် အစားအသောက် တစ်လုပ် ကောက်ယူရင်း ဆိုလိုက်သည်။ အခြားသူများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အခမ်းအနား ဆက်လက်ကျင်းပရန် ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ သို့သော် ယခင် အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် လူများစွာ ထပ်မံ ပါဝင်ပတ်သက်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြရာ သတို့သမီးကို ခိုးကြည့်ချင်သော သတ္တိရှိသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယသခင်မတို့ သူတို့၏ နေရာများသို့ ပြန်သွားကြပြီး ချင်းဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် လျိုကျန့်လီအနားသို့ တစ်ဖန် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ သူမလက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းယူလိုက်ရာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ယပ်တောင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလိုပင်။ ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ပတ်လည်တွင် အားကျအံ့ဩသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မလိုင်လို အသားအရေ၊ လမင်းလို မျက်ဝန်းများ၊ လတ်ဆတ်သော သွေးလို နှုတ်ခမ်းများ – ဤ စွဲမက်ဖွယ် အသွင်အပြင်သည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။ ချင်းဖုန်း၏ နှလုံးခုန်သံ ရပ်တန့်သွားသည်! သို့သော် သူ သတိပြုမိသည်မှာ သူမ၏ အလှတရားရှိနေသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးတွင် အမူအရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိ၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ငြိမ်သက်သော ဆောင်းဦးရေကန်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လောကတွင် မည်သည့်အရာကမှ သူမကို ထပ်မံ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သကဲ့သို့။

ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မူလက တိမ်တိုက်များ၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေသော နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ လူ့လောကထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့လေပြီ၊ ထိုသို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသူ မည်သူမဆို လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပေလိမ့်မည်။ လန်နင်ရွှမ်း လျိုကျန့်လီ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ နောက်မှီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ယပ်တောင် ဖယ်ရှားပြီးပြီဖြစ်၍ ဓလေ့ထုံးစံအရ သတို့သမီးကို မင်္ဂလာခန်းသို့ ပို့ဆောင်သင့်ပေပြီ။ ချင်းဖုန်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသော လျိုကျန့်လီကို ကြည့်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။ သူ့နှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်သင့်သော ဤအမျိုးသမီးသည် ကံကြမ္မာ၏ လှည့်ကွက်ကြောင့် သူ့ဇနီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို တကယ်ပဲ နောက်ပြောင်ရတာကို နှစ်သက်ပုံရသည်။

အချိန်က လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး မသိလိုက် မသိဘာသာပင် ညအချိန် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဒီည လသည် ထူးကဲစွာ လင်းထိန်နေပြီး ချင်းစံအိမ်ကို အဖြူရောင် ပိတ်စပါးလွှာတစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့။ ဓလေ့ထုံးစံအရ မင်္ဂလာပွဲ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ သတို့သားအတွက် အရက်လောင်းထည့်ပေးပြီး သူ့ကို မင်္ဂလာခန်းထဲတွင် စနောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်း လျိုကျန့်လီ၏ အခြေအနေကို သိရှိကြပြီး ဤအကြောင်းအရာကို တိတ်တဆိတ် ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ စံအိမ်မှ အိမ်ဖော်များနှင့် အစေခံများ ရှုပ်ပွနေသည်များကို စတင် ရှင်းလင်းကြသည်။ ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယသခင်မတို့ ချင်းဖုန်းကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ့အခန်းသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ထို လှပသော ပုံရိပ်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ လျိုကျန့်လီ သူ့မင်္ဂလာဝတ်စုံကို လဲလှယ်ထားပြီး အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ လောကီအညစ်အကြေး ကင်းစင်သော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။ သူမ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး လင်းထိန်နေသော လကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေဟန်တူသည်။ ချင်းဖုန်း ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ လျိုကျန့်လီ ယခု လိုအပ်နေသည်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေရန်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သူ သူ့အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ခါးသက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူ့ရဲ့ ခမ်းနားသော မင်္ဂလာဦးညတွင် သတို့သားက ဗလာအခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ တကယ်ပဲ မကြုံစဖူးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မိသည်။ သူ ဒီလို တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့အခန်းထဲတွင် နားမလည်နိုင်စွာ လန်နင်ရွှမ်း ရှိနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူမက သူ့အိပ်ရာအစွန်းတွင် ကျော့ရှင်းစွာ ထိုင်နေသည်။

"မစ္စလန်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

လန်နင်ရွှမ်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချင်းဖုန်း အံ့ဩသွားလောက်အောင်ပင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ချွတ်နေသည်။

"ကျွန်မက သခင်မလေးရဲ့ ဓားအစေခံပါ။ သခင်မလေးက သခင်လေးနဲ့ အခန်းအတူ မသုံးနိုင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူမကိုယ်စား နေရာဝင်ပေးရပါလိမ့်မယ်၊" သူမ ဆိုလိုက်သည်။ သူမ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ အပြာရောင် ဝတ်စုံ ကျွတ်ကျသွားပြီး အောက်မှ အပြာနုရောင် အတွင်းခံကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊" ချင်းဖုန်း အလျင်အမြန် သူ့စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။

အဝတ်အစားချွတ်နေရင်း လန်နင်ရွှမ်း ရှင်းပြသည်၊ "ဓားအစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ သခင်မလေးအနားမှာ အမြဲတမ်း နေရပါမယ်။ ကျွန်မ ဓားအစေခံ ဖြစ်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မ အနာဂတ်မှာ သခင်လေးရဲ့ မယားငယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ တွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ၊ လျိုမိသားစုရဲ့ အဘွားက ကျွန်မကို ယောက်ျားများနဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးထားပါတယ်။ သခင်လေး၊ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲအိပ်နေပြီး မလှုပ်ရှားပါနဲ့။"

"ဒါ လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး၊ မစ္စလန်..." ချင်းဖုန်း နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောမည်ပြုလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ မှားယွင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လန်နင်ရွှမ်း သူ့အတွင်းခံကိုလည်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုမှ ပုံဖော်ထားသော သူ့ရဲ့ သွယ်လျကျစ်လျစ်သော ကိုယ်ဟန် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒါက တကယ်ကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ချင်းဖုန်းကို အံ့ဩစေဆုံးအရာမှာ သူမကို သာမန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် လန်နင်ရွှမ်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ပတ်ထားသော အဖြူရောင် အဝတ်စကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြည်လိုက်ပြီး သူ့ရင်သားများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်သောအခါ သူ့ယခင် အတွေးများ ဘယ်လောက် အသိဉာဏ်နုနယ်ခဲ့သည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်!

"သခင်လေး၊ ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား?" လန်နင်ရွှမ်း စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း သူ့ကြောင်ငေးမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်၊ "မစ္စလန်၊ ဒါ တကယ်ပဲ မလိုအပ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားပါ။ စာပေသူတော်စင် အဆင့် ခုနစ် နယ်ပယ်ကို မတက်လှမ်းခင်မှာ ကျွန်တော် ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ ကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့်... " ဒါပါပဲ။

"သခင်လေးမှာ ဒီလို စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။" သူ့နောက်မှ အဝတ်အစားချွတ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒီလောက် လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ချဉ်းကပ်မှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ရသဖြင့် ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တမရခဲ့ပေ။ တပ်မက်မှုက ဆင်ခြင်တုံတရားကို အနိုင်ယူခဲ့လျှင် သူ့ကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့် ဘာက ခွဲခြားပေးမည်နည်း? သို့သော် အကြည့်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်ရုံဖြင့်တော့ မထိခိုက်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ဒီလိုတွေးရင်း ချင်းဖုန်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် သူ့အံ့ဩမှုမှာ သူမ အဝတ်အစားများ အပြည့်အစုံ ပြန်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းပင်!

"ဒီလောက် မြန်တာလား?!" ချင်းဖုန်း အမှတ်မထင် ပြောထွက်သွားမိသည်။ "ဒီလောက် မြန်တာလား?" လန်နင်ရွှမ်း အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မ-မဟုတ်ပါဘူး။"

လန်နင်ရွှမ်း သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး လက်များပိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"သခင်လေးမှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေမှတော့ ကျွန်မ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အနားယူပါ၊ သခင်လေး။ ကျွန်မ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။" ဤသို့ပြောပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်း ကျော့ရှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ချင်းဖုန်း ကုတင်အစွန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးလံစွာ လှဲချလိုက်ရာ ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုကို လက်လွှတ်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် လျိုကျန့်လီ နေရာတွင် ထိုင်နေဆဲ၊ မလှုပ်မယှက်။ လန်နင်ရွှမ်း ဒါကိုမြင်တော့ ဝန်လေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ ထွက်ခွာမသွားဘဲ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်၊ သခင်လေးကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သခင်မလေးကို အဖော်ပြုရန် နှစ်မျိုးလုံးအတွက်။ လရောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း လျိုကျန့်လီ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်၊

"ခြေဆယ်လှမ်းတွင် တစ်ယောက်ကိုသတ်၊ မိုင်ထောင်ချီသည့်တိုင် ခြေရာမကျန်ရစ်စေ!" ဆောင်းဦးရေကန်ကဲ့သို့ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဂယက်တစ်ခု ထသွားပုံရသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူမ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။