စံအိမ်သစ်

ကျင်းယန်မြို့ အပြင်ဘက်တွင် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများသည် အိပ်စက်နေသော ဧရာမ အနက်ရောင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော နဂါးမြင်းနှစ်ကောင် ဆွဲထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရထားတစ်စီး မြောက်ဘက်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသည်။ ရထားအတွင်းတွင် ထန်ရွှမ်နှင့် သူ့အဖော်များ ရှိနေကြသည်။

ထန်ရွှမ်သည် ဤအချိန်တွင် နှလုံးသားစစ်မေး ပလ္လင်ကြေမွသွားခြင်းမှ နာလန်မထူနိုင်သေးပေ။ သူ သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး "ငါ သူ့ကို သေစေချင်တယ်၊ ငါ သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သေစေချင်တယ်" ဟု အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေ၏။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မော့အဘိုး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။

ဤ ကျင်းယန်မြို့သို့ ခရီးစဉ်မှာ လုံးဝ သခင်လေး၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ လျိုနှင့် ချင်းမိသားစု နှစ်ခုလုံးကို အရှက်ရစေပြီး နန်းတွင်းမိသားစုအတွင်း ရာထူးတက်လှမ်းရန် လိုလားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ မိသားစု သခင်ကြီးထံ အစီရင်ခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤခရီးစဉ်က သူ့မာနကို ကြေမွစေရုံသာမက သူ့ကျင့်ကြံမှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပါ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ ဤဆုံးရှုံးမှုဖြင့် သခင်လေးသည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ တရားဝင်သားနှင့် မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း?

"သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ။ ကောင်းကင်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ် ဤကိစ္စကို မိသားစု သခင်ကြီးထံ အစီရင်ခံပါမည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ကျွန်ုပ်တို့ ဒီကို လာတဲ့အခါ ချင်းမိသားစု ပျက်စီးမယ့်နေ့ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။" သို့သော် သူ စကားဆုံးသည်နှင့် မော့အဘိုး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

သူ ချက်ချင်း ထန်ရွှမ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရထားပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော ရထားသည် တောင်တစ်လုံးဖြင့် ဖိချေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားသည်။ ကျောက်ဆောင်များ ကြေမွသွားပြီး သွေးများ မြစ်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။

"ဘယ်သူလဲ?" မော့အဘိုး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တာဝန်ရှိသူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာအသွင်အပြင်မရှိသော အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားကာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။

"ငါတို့ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာ ရန်ငြိုး ရန်စမှ မရှိဘူး။ ဘာလို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ?" မော့အဘိုး ပြိုင်ဘက်၏ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားကို အာရုံခံမိသော်လည်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ စကားဖြင့် စမ်းစစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လေထဲကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မော့အဘိုး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူ့ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ကြေမွသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ မည်သည့်အရာမှ သူ့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့ခြင်း မရှိပါဘဲလျက်! ဒါ ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ် ပညာရပ်မျိုးလဲ?!

"သခင်လေး၊ ပြေး!" ထန်ရွှမ် နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်သံနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်တောင်းပန်သံကြောင့် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူ မော့အဘိုး၏ ဒဏ်ရာများကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်တောဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ မော့အဘိုး မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်၊

"ငါ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး မင်း သခင်လေးနဲ့ တခြားသူတွေကို အန္တရာယ်ပြုခွင့် ငါ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်း ဘယ်သူလဲ?!" သူ့မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဗဟိုပြုလျက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခု အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်ခဏမပြည့်မီမှာပင် နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်။ တစ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်း အရာအားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ချိန်က သိပ်သည်းခဲ့သော သစ်တောသည် ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြန့်လွင်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်!

"နယ်ပယ်။"

မော့အဘိုး ဤစကားလုံးကို ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ ကြေမွပျက်စီးကာ လေထဲတွင် လွင့်ပြယ်သွားသည်။ ဤသို့ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာ၊ ကျင်းယန်ကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေရသည်ကို သူ ဘယ်တော့မှ နားလည်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ မျက်နှာမဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ည သက်ဆင်းလာပြီး တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ယခင်နေ့က အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ချင်းဖုန်း နေ့လယ်ရောက်မှ နိုးထလာခဲ့သည်။ ချင်အာ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် သူ သန့်စင်၊ အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး သူ့အခန်းမှ ထွက်လာကာ အမှတ်မထင် ခြံဝင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လှပသော ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် ပုံမှန် ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေကျ သူ့ဒုတိယညီလေးပင် မရှိတော့ပေ။ စံအိမ်မှ အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်များနေကြပြီး ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ယခင်က မိသားစု ပြောင်းရွှေ့ခဲ့စဉ်က အဖြစ်ကို အမှတ်ရစေသည်။

စပ်စုသဖြင့် ချင်းဖုန်း သူ့ဘေးမှ ချင်အာကို မေးလိုက်သည်

၊ "သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?" ချင်အာ ပြန်ဖြေသည်၊

"သခင်လေး မသိသေးလို့ပါ။ သခင်မလေး ရောက်ရှိလာတဲ့အတွက် ချင်းစံအိမ်က အခု နည်းနည်း ကျပ်တည်းသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပျက်စီးမှုတွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ပြန်ပြင်ဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး။ ဒါကြောင့် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သခင်ကြီးက ပိုကြီးတဲ့ စံအိမ်တစ်လုံး ရှာတွေ့ထားပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဒီနေ့ အဲ့ဒီကို ပြောင်းရွှေ့ကြမှာပါ။"

"အဖေ ပိုက်ဆံ ဘယ်က ရတာလဲ?!" ချင်းဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။ သူ မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေကို အတော်လေး ကောင်းကောင်း သိသည်။

"သခင်လေး မေ့နေလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်၊ မနေ့က လျိုမိသားစုက တန်ဆာပလာတွေ ပို့ခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒါကို စံအိမ်သစ် ဝယ်ယူဖို့ အသုံးပြုလိုက်တာပါ၊ ရန်ပုံငွေမှာ သိပ်ကွာခြားမှု မရှိပါဘူး။"

ချင်းဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်မိပြီး မနေ့က တန်ဆာပလာများက ချင်းမိသားစုအပေါ် ဘဏ္ဍာရေးဖိအား အချို့ကို သက်သာစေနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ နွေးနေတုန်းဖြစ်သော ပိုက်ဆံများ အကုန်သုံးပစ်လိုက်ပြီဟု သူ ဘယ်သိနိုင်မည်နည်း?

ဤ ဖြုန်းတီးသူ၊ တကယ်ပဲ အသုံးအဖြုန်းကြီးလိုက်တာ။

"ငါ့မိဘတွေ ဘယ်မှာလဲ?" ချင်းဖုန်း သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့် ဖိရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးနဲ့ ဒုတိယသခင်မတို့ စံအိမ်သစ်ကို သွားနှင့်ပါပြီ။ သခင်လေးကို အဖော်ပြုခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ချင်အာ လိုအပ်ပါသလား?" ချင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နေရာကိုပဲ ပြောပြ၊ ငါ့ဘာသာ သွားလိုက်မယ်။"

ချင်အာ ရှင်းပြသည်မှာ စံအိမ်သစ်သည် ကျင်းယန်မြို့၏ အချက်အချာနားတွင် တည်ရှိပြီး အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာများထက် များစွာ ပိုမြင့်သည် ဟူ၍။ သူ ငွေအမြောက်အမြားဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သော လရောင် ပြခန်းမှာလည်း အနီးအနားတွင် ရှိသည်။ နေရာကို သိရှိပြီးနောက် ချင်းဖုန်း ပျက်စီးနေသော တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာပြီး တံခါးဘေးတွင် လှံရှည်ဓားကောက်ကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသော ရှင်းရှန့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကောင်းကင်မြို့တော်ကို ပြန်မသွားဘူးလား?" ချင်းဖုန်း အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရှင်းရှန့် သူတို့ကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပြီးနောက် နန်းမြို့တော်သို့ ပြန်သွားပြီး စစ်တပ်နှင့် ပြန်ပူးပေါင်းလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ရှင်းရှန့် ပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော်မျိုး ဒီကို မလာခင် ရရှိခဲ့တဲ့ တာဝန်က နတ်ဘုရား မားကွစ် တပ်မတော်ကနေ ထွက်ခွာပြီး သခင်မနဲ့ သခင်လေးရဲ့ သက်တော်စောင့်အဖြစ် အမှုထမ်းဖို့ပါ။ သခင်မမှာ အခု သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ ဓားအစေခံ ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာပဲ နေပြီး ခင်ဗျား ထွက်လာတာကို စောင့်နေခဲ့တာပါ။"

"ဓားအစေခံ" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ချင်းဖုန်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ယမန်နေ့ညက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်မိသည်၊ သူ့အိပ်မက်ထဲမှာပင် သူ ကျယ်ပြန့်ဖြူ စင်သော လပြည့်ဝန်းကြီး ၂ခုဖြင့် ဝန်းရံခံနေခဲ့ရသည်။

"သခင်လေး?"

"ဟမ်?" ချင်းဖုန်း လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရှင်းရှန့်၏ သံသယဖြစ်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်၊

"စံအိမ်သစ်ကို သွားကြစို့။"

ကျင်းယန်မြို့က မကြီးလှပေ။ ခဏအကြာတွင် သူတို့ စံအိမ်သစ် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မူလစံအိမ်ထက် ဆယ်ဆမက ပိုကြီးသော စံအိမ်သစ်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဒီနေ့ကစပြီး သူ သူ့ညီလေး၏ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်သံကြောင့် နိုးထလာရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ စံအိမ်သစ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အလုပ်များနေကြသည်။

ချင်းဖုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ စံအိမ်အတွင်းတွင် ကန်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သော အပြင်အဆင်က ၎င်း အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက် ပိုက်ဆံကုန်ကျရသည်ကို ရှင်းပြနေသည်။ ကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျိုကျန့်လီ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် အပြာရောင်အဝတ်အစားနှင့် လန်နင်ရွှမ် ရှိနေပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်။

ချင်းဖုန်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူ လျိုကျန့်လီကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို အခုထိ မသိသေးပေ။ ထိုသို့ ဖြစ်နေမှတော့ သူ တစ်လှမ်းချင်းစီ သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ပြခန်းအတွင်းမှ လန်နင်ရွှမ် သူတို့ကို သတိပြုမိနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"သခင်မ၊ သခင်လေး ခုနက ရောက်လာပါတယ်။"

"အင်း။"

"သခင်မ၊ သခင်လေး မနေ့ညက ကျွန်မနဲ့ အခန်း အတူ မသုံးခဲ့ပါဘူး။"

"အင်း။" လန်နင်ရွှမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊

"တကယ်တော့ သခင်မ၊ သခင်လေးနဲ့ စကားပြောလို့ ရပါတယ်။ သူ… သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။"

လေပြေညှင်းတစ်ချက် ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်သွားပြီး သူ့ဆံနွယ်စများကို လွင့်ပျံစေကာ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖန်တီးသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လျိုကျန့်လီ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူ ရေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။