ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု

သူတို့သုံးဦး ကျင်းယန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ကန်းဖေးလန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်၊

"မင်္ဂလာဆောင်နေ့က ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှင် ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်။ သခင်ကြီး စီကျန့် ပြောပြတာလား?" ချင်းဖုန်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကန်းဖေးလန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ရှင့်ကို အနက်ရောင်မြူခိုးတောအထိ အစောင့်လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ဆုကြေးအဖြစ် ကျွန်မ ငွေ ဆယ်ပြားကို မလိုချင်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား တာဝန်ပြီးသွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီကဗျာကို ကျွန်မအတွက် ချရေးပေးပါ။"

ချင်းဖုန်း ကြောင်သွားသည်။ အမကန်း သူ ရေးခဲ့သောအရာများအပေါ် အထူးစိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေပုံရသည်။ သူမ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာပေပါရမီကို စွဲလမ်းနေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား? သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် အပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု သူနှင့် အမကန်းကြားသို့ ဗြုန်းခနဲ ကြားဖြတ်ဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ လန်နင်ရွှမ် ဖြစ်သည်။ ကန်းဖေးလန် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင့် အဖြေက ဘာလဲ?"

"အမကန်း ဒီလို ပြောမှတော့ ဒါက ကဗျာတစ်ပုဒ် သက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် ရေးပေးပါ့မယ်၊" ချင်းဖုန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကဗျာတစ်ပုဒ် သက်သက်?" ကန်းဖေးလန် သူ့ရဲ့ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြက်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ချင်းဖုန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ စာပေဓလေ့ထုံးတမ်းများ သို့မဟုတ် ကဗျာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပုံမှန်အားဖြင့် လျစ်လျူရှုတတ်သော အမကန်းသည် သိသာထင်ရှားသော စိတ်ခံစားချက် အတက်အကျများကို ပြသနေဟန်တူသည်။

"ရှင် ကိုယ့်ရဲ့ စာပေပါရမီအပေါ် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိသင့်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရှင် ရေးတဲ့အရာတွေကို ကျွန်မ တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်တယ်…" ကန်းဖေးလန် စတင်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း လန်နင်ရွှမ်က ကြားဖြတ်လိုက်သည်။

"အမကန်း၊ ကျွန်မ မေးခွင့်ရှိမယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်လဲ?" လန်နင်ရွှမ် မေးလိုက်သည်။

ကန်းဖေးလန် သူ့ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး လန်နင်ရွှမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မေးရတာလဲ?"

"ကျွန်မတို့ သွားမယ့်နေရာက နည်းနည်း အန္တရာယ်များပုံရတယ်။ ကျွန်မ သခင်လေးကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကိုပါ ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်း ခက်ခဲနိုင်လောက်တယ်၊"

လန်နင်ရွှမ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ အင်း၊ အမလန် ဒီနေ့ ထူးခြားနေပါလား၊ သူ့စကားတွေက ထူးထူးခြားခြား ထက်မြက်နေတယ်။ ချင်းဖုန်း အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လို စမ်းသပ်ချင်လဲ? မင်း ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြည့်ချင်လား?"

ကန်းဖေးလန် မေးလိုက်ပြီး သူ့လက် သူ့ခါးမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

"ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါ အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊"

လန်နင်ရွှမ် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အေးမြသော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လေထု ပို၍ လေးလံလာဟန်တူသည်။

"တကယ် မလိုအပ်ပါဘူး၊"

ချင်းဖုန်း အလျင်အမြန် ကြားဝင်ကာ အခြေအနေကို ပြေငြိမ်းအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အမကန်းရဲ့ စွမ်းအားကို သိပါတယ်၊ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံပဲလား?"

ကန်းဖေးလန် ခေါင်းစောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊

"ရှင့်စကားတွေကို ပြန်ပြင်ပြောဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနေတယ်" ဟု ဆိုလိုသည့်အလား။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး၊" ချင်းဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြင်လိုက်သည်။

"အမကန်း ကျွန်တော့်ကို သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ ယုံကြည်စိတ်ချပါတယ်။"

"မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေပါ့မယ်၊"

လန်နင်ရွှမ် အချိန်အခါမသင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို အကဲဖြတ်ပြီးပြီ၊ မင်းက အဆင့် ခုနစ် နတ်ဘုရားသိုင်း သမား တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ ယုံကြည်မှု ရှိတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ယုံကြည်မှု မလွန်ကဲပါနဲ့။"

ကန်းဖေးလန်၏ လေသံ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဆောင်းရာသီ နှင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေသလို ခံစားရသည်။ လန်နင်ရွှမ် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဓားကို တစ်ဝက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"သိုင်းပြိုင်ကြည့်ကြရအောင်။ တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းကို တစ်ယောက် သိထားရင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို တိုးတက်စေနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိသားပဲ။"

ကန်းဖေးလန် သူ့ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကစားနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းဖုန်း ခါးသီးစွာ ရယ်မောမိသည်။ ဤနှစ်ဦး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မည့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပေ။ သူတို့၏ အမူအရာများက

"ကိုယ့်အဆင့်အတန်းကိုယ် သိစမ်း!" ဟု ပြောနေသည့်အလား။

"ဒီပြိုင်ပွဲက မလိုအပ်ဘူး မဟုတ်လား?"

ချင်းဖုန်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် ညမရောက်ခင် ကျင်းယန်မြို့ကို မရောက်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒီပွဲကို ကျော်လိုက်လို့ မရဘူးလား?"

တိတ်ဆိတ်မှု။ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု။ ခဏအကြာတွင် လန်နင်ရွှမ် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် သူ့ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သခင်လေး ပြောသလို နားထောင်ရမှာပေါ့။" ကန်းဖေးလန် သူ့ဓားမြှောင်ကို လှပကျော့ရှင်းစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဆိုလိုက်သည်၊

"သွားကြစို့။" ချင်းဖုန်း သူ့နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးဦး သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာလာကြသည်။

အနက်ရောင်မြူခိုးတောသို့ သွားရာလမ်းသည် တရားဝင်လမ်း မဟုတ်ပေ၊ သာမန်နေ့များတွင် လူအနည်းငယ်သာ သွားလာကြသည်။ တောင်တန်းလမ်းသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြတ်သန်းသွားလာရန် ခက်ခဲလှသည်၊ အထူးသဖြင့် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော ချင်းဖုန်းအတွက် ပို၍ပင်။

အခြား အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှု မပျက်ပြားဘဲ မြေပြန့်ပေါ် လျှောက်နေသကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ သူတို့ကို သူ့နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးမှ လေးစားအားကျမိသည်။ သိုင်းပညာ လေ့လာခြင်းက တကယ်ပဲ ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပဲ!

"ကံကောင်းစွာပဲ ဒီဒုက္ခက နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်သွားပြီ၊"

ချင်းဖုန်း တွေးလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မဝေးလှသောနေရာမှ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသော တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဦးတည်ရာ၊ အနက်ရောင်မြူခိုးတောပင်တည်း! သစ်တောသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ချင်းဖုန်း ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး "မဟာချန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များပေါင်းချုပ်ကျမ်း" မှ အကြောင်းအရာများကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။

အနီရဲရဲ အသီး ပေါက်ရောက်သည့်နေရာသည် မြွေခေါင်းပုံသဏ္ဍာန် ချောက်ကမ်းပါးအောက်တွင် ဖြစ်သင့်သည်။ ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် သူ ရှာဖွေနေသောအရာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း အနောက်ဘက်မှ ထိုးထွက်နေသော မြွေခေါင်းပုံသဏ္ဍာန် ချောက်ကမ်းပါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ရှာနေတဲ့အရာက အဲ့ဒီမှာပဲ။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အကြာတွင် သူတို့သုံးဦး တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချင်းဖုန်း နီရဲရဲ ယိုစီးကျနေသော အနီရဲရဲ အသီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ချုံပုတ်နိမ့် အလွှာများကို မြင်လိုက်ရသည်—

သူ့ယခင်ဘဝမှ ငရုတ်သီးများပင်! "အမကန်း၊ အမကန်းရဲ့ သုံးလုံးကြယ် သစ်သားတံဆိပ်ပြားက သက်မဲ့ ပစ္စည်း ဘယ်လောက် ဆံ့သလဲ?"

နေရာလွတ် ရတနာများတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် သက်ရှိ သတ္တဝါများကို မထည့်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် နေရာ အကန့်အသတ်ရှိခြင်း။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့အဘိုးကြီး ကုန်သွယ်မှုအတွက် အပြင်ထွက်တိုင်း ကုန်ပစ္စည်း ရထား ခုနစ်စီး၊ ရှစ်စီး သယ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အတိုင်းအတာအားလုံး တစ်ပေ ပတ်လည်လောက်၊" သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဒီလောက်တောင် သေးတာလား? ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် စမ်းသပ်ဖို့ အနီရဲရဲ အသီး အနည်းငယ်ပဲ ပြန်ယူသွားနိုင်တော့မယ့်ပုံပဲ။"

"သခင်လေး ဒီအသီးတွေကို လိုအပ်တာလား?" လန်နင်ရွှမ် ရုတ်တရက် စကားစပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအသီးတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်း အသုံးဝင်တယ်။"

လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကြားမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်မဆီမှာ နေရာလွတ် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခု ရှိတယ်၊ အတိုင်းအတာအားလုံး ဆယ်ပေ ပတ်လည်လောက် ရှိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒါက သခင်လေးကို ကူညီနိုင်လောက်တယ်။"

"တကယ်လား?"

ချင်းဖုန်း အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ဤအရာဖြင့် သူ အမှန်တကယ် အနီရဲရဲ အသီးများစွာကို ထည့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ လျိုမိသားစု ဤမျှ ကြွယ်ဝချမ်းသာလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ၊ ဓားအစေခံတစ်ဦးပင် နေရာလွတ် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခု သယ်ဆောင်နိုင်သည်တကား။ ထို့အပြင် သူ မှန်ကန်စွာ မှတ်မိနေလျှင် အတိုင်းအတာအားလုံး ဆယ်ပေ ပတ်လည်ရှိသော နေရာလွတ် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် လရောင် ပြခန်း၏ ထက်ဝက်နီးပါး တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်လော?

ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ သခင်လေးတစ်ဦးဖြစ်သော သူသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဓားအစေခံနှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ ချင်းဖုန်း လုံးဝ ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

ခဏလေး၊ လျိုကျန့်လီက ငါ့ဇနီး ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် လျိုမိသားစုကလည်း ငါ့ရဲ့ တစ်ဝက်လို့ သဘောထားလို့ ရတာပေါ့။ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ချင်းဖုန်း၏ စိတ်ခံစားချက် ချက်ချင်း တိုးတက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊"

ချင်းဖုန်း ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လက်ခံလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်မှ ကန်းဖေးလန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း သူ လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန် ဤပြောင်းလဲမှုကို သိသာစွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ သူ သူ့ရင်ဘတ်ကြားမှ လက်စွပ်တစ်ကွင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချင်းဖုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"နေရာလွတ် လက်စွပ်?!" ချင်းဖုန်း အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ဘေးမှ လန်နင်ရွှမ်ပင် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ နေရာလွတ် လက်စွပ်သည် နေရာလွတ် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးထက် များစွာ ပို၍ ဆံ့နိုင်သည်။

ပြောကြသည်မှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး နေရာလွတ် လက်စွပ်သည် သူ့ဘာသာ လောကတစ်ခုပင် ဖန်တီးနိုင်သည် ဟူ၍။ ဤပစ္စည်းသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရပေ။ ချင်းဖုန်း သူ့တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။

"အမကန်း၊ ဒီလက်စွပ် ဘယ်လောက် ဆံ့နိုင်သလဲ?"

ကန်းဖေးလန် သူတို့ပတ်လည်မှ သိပ်သည်းသော ချုံပုတ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဆိုလိုက်သည်

၊ "ရှင် ဒီက အသီးတွေအားလုံးကို ယူသွားရင်တောင် နေရာ လွတ်ကျန်နေဦးမှာပါ။"

လန်နင်ရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ချင်းဖုန်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။

သူဌေးမ၊ အမကန်းက သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားသော သူဌေးမပဲ!