ဝမ်မုန်၏ တိုက်ခိုက်မှု

"ရှင်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ နေရာလွတ် လက်စွပ်လို ရတနာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရတာလဲ?"

လန်နင်ရွှမ် စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအိမ်မှာ ဒီလိုပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဘာလဲ? မင်းမှာ တစ်ခုမှ မရှိဘူးလား?"

သူ့ရဲ့ ရိုးရှင်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ စကားလုံးတွေက လန်နင်ရွှမ်ရဲ့ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။ နေရာလွတ် လက်စွပ်သည် အလွန် အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစု တစ်ခုလုံးတွင်ပင် နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ အဘိုးကြီး လျို၏ လက်ထဲတွင် ရှိပြီး နောက်တစ်ခုမှာ လက်ရှိ လျိုမိသားစု အကြီးအကဲနှင့်အတူ ရှိသည်။ သခင်မလေး ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့သော အရာမျိုး မပိုင်ဆိုင်ပေ။ သူ့လို ဓားအစေခံတစ်ဦးက မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း?

ချင်းဖုန်း ကန်းဖေးလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ချမ်းသာရုံသာမက ရွေ့လျားနေသော ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်! သူ့တွင် ရှိနေသော သော့များက ထိုရတနာတိုက်ကို ဖွင့်နိုင်ပြီး သူ့အား သူမ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို ဝေမျှခံစားခွင့် ပေးနိုင်မလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး! ငါက လေးစားစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက်။ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်!

ခဏလေး၊ ဒါက သူတစ်ပါးကို မှီခိုစားသောက်ခြင်း ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ တကယ် ဆန့်ကျင်နေရဲ့လား?

ချင်းဖုန်း စဉ်းစားတွေးတောမှုထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု တောင်တန်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သူတို့သုံးဦး အလျင်အမြန် သစ်တောဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်များနှင့် သားရဲများ ထွက်ပြေးနေကြပြီး သစ်ပင်များ တုန်ခါနေသည်။

ဒါ အနက်ရောင်မြူခိုးတောထဲက ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲလား?

ချင်းဖုန်း ဗီဇအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။ လန်နင်ရွှမ် ချီတုံချတုံမရှိ ချင်းဖုန်းကို သူ့နောက်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန်မှာမူ သစ်တောကို စဉ်းစားတွေးတောသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထို ဟိန်းဟောက်သံက သူ့အတွက် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရပြီး ဗီဇအလျောက် မနှစ်မြို့မှုတစ်ခု သူ့အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အနှောင့်အယှက်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပင် အနက်ရောင်မြူခိုးတော ယခင် တည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူတို့သုံးဦး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ လန်နင်ရွှမ် ဆိုလိုက်သည်၊

"သခင်လေး၊ သစ်သီးတွေကို မြန်မြန် ခူးကြရအောင်။ ဒီမှာ နေဖို့ မလုံခြုံဘူး။" ချင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊

"အစ်မ လန် အနီရဲရဲ အသီးတွေကို ခူးတဲ့အခါ အပြင်ခွံ မပျက်စီးအောင် သတိထားပါ။ သူတို့ရဲ့ အရိုးတံတွေနဲ့အတူ ဆွဲနှုတ်လိုက်။"

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ သရုပ်ပြအဖြစ် သစ်သီးများကို စတင်ခူးလိုက်သည်။ သူ့ယခင်ဘဝက ကျေးလက်ဒေသတွင် ကြီးပြင်းခဲ့သူဖြစ်ရာ လယ်ယာအလုပ်များ ကူညီလုပ်ကိုင်လေ့ရှိသဖြင့် ငရုတ်သီးခူးရာတွင် လျင်မြန်ပြီး တိကျသည်။

ချင်းဖုန်း လှည့်ထွက်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။ သူ လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ချီးကျူးမှုတွင် ပျော်မွေ့ရန် အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားစေသည်။ လန်နင်ရွှမ် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် မြောက်မြားစွာသော အနီရဲရဲ အသီးများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ခုတ်လှဲချလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ မရေမတွက်နိုင်သော အသီးများကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကန်းဖေးလန်လည်း အလားတူ ပြင်းထန်ပုံရသည်။ သူ သူ့ခါးမှ ဓားမြှောင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ လန်နင်ရွှမ်ထက်ပင် ပိုများသော အနီရဲရဲ အသီးများကို ခုတ်လှဲချလိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ပြိုင်ဆိုင်နေကြပုံရပြီး သူတို့၏ အရှိန်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးမြင့်လာသည်။ ချင်းဖုန်း တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ခင်မှာပင် အနီရဲရဲ အသီးများ၏ ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်ခု လုံးဝ ရိတ်သိမ်းပြီး ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့ တကယ် တော်ကြတာပဲ၊ သူတို့နဲ့ ပြဿနာရှာလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ထွက်ပြေးလို့ ရသေးလား?

ချင်းဖုန်း တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပို၍ ဝေးကွာသော နေရာသို့ သွားကာ သစ်သီးခူးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူ့ရှေ့မှ ချုံပုတ်မှာ ပြောင်သလင်းခါသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီအကြာ၊ နေဝင်စပြုလာပြီး ကောင်းကင် မှောင်စပြုလာချိန်တွင် ချင်းဖုန်း သူ့ရှေ့မှ ကျယ်ပြန့်သော ပြောင်သလင်းခါနေသည့် ချုံပုတ်များကို ကြည့်ရင်း သူ့လက်ထဲမှ နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ကိုင်ကာ လုံးဝ ကျေနပ်နေမိသည်။

ငရုတ်သီးတွေ ဒီလောက်များများနဲ့ဆို ဟော့ပေါ့ အစီအစဉ်ကို ပြည့်စုံစွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပြီ!

"အစ်မ လန်၊ အစ်မ ကန်း၊ သွားကြစို့၊" ချင်းဖုန်း လှည့်ထွက်လာပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"နှစ်သောင်းကိုးထောင့် သုံးရာနှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပင်၊" လန်နင်ရွှမ် သူ့မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"သုံးသောင်းတစ်ထောင့် နှစ်ရာလေးပင်၊" ကန်းဖေးလန် လျစ်လျူရှုစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဒါ သူ့ကိုယ်ပိုင် အထင်အမြင်မှားခြင်းလား၊ မဟုတ်ဘူးလားတော့ မသိ၊ ချင်းဖုန်း အမလန်၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပို၍ ပုသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အထီးကျန်နေသော လန်နင်ရွှမ်သည် အစားအစာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုပုံရပြီး အမှတ်မထင် မြေပြင်မှ အနီရောင်တောက်တောက် အသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့!"

ချင်းဖုန်း သူ့ကို သတိပေးလိုခဲ့သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး လျှာထုတ်ကာ သူ့လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ယပ်ခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

"သခင်လေး၊ ဘာလို့ ဒီအရာကို ပြန်ယူလာချင်ရတာလဲ? ဒါက အရမ်း စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊"

လန်နင်ရွှမ် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဒါကို အနီရဲရဲ အသီးလို့ ခေါ်တယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဒါကို တိုက်ရိုက် စားလို့ မရဘူး။ ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါ ဒါနဲ့ ဟင်းချိုတစ်မျိုး ချက်ပြမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျမှ အစ်မလန် ဘာကို နတ်ဘုံက အစားအစာလို့ ခေါ်လဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်၊" ချင်းဖုန်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊" လန်နင်ရွှမ် ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် စူးရှသော အရသာ ပြည့်နေဆဲ။

"ဟားဟား၊ အရသာရှိမှု သတိပေးချက်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်တော့" ချင်းဖုန်း လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"နောက်ကျနေပြီ။ ကျင်းယန်မြို့ကို ပြန်ကြစို့။"

သို့သော် ဤအခိုက်တွင် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်-

"ပြန်သွားဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကြရမှာမို့လို့ပဲ။"

သူတို့သုံးဦး အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်စ အမြှောင်းများဖြင့် ပတ်တီးစည်းထားသော တုတ်ခိုင်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်မုန်၊ သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင်နေ့က ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာခဲ့သော သူပင်!

"မင်း ထွက်မသွားသေးဘူးလား?" ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ ငါ ထွက်မသွားသေးဘူး။ ငါ မင်းရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဆုကြေးအတွက် ထန်မိသားစုဆီ ပြန်သယ်သွားဖို့ လိုသေးတယ်၊"

ဝမ်မုန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သူ့ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံလာသည်။ ကန်းဖေးလန်နှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ ချီတုံချတုံမရှိဘဲ ချင်းဖုန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်လေး၊ မင်း ကံမဆိုးဘူးပဲ။ မင်း လျိုကျန့်လီနဲ့ လက်ထပ်ရရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီ ချစ်စရာကောင်မလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရှိနေရုံနဲ့ မင်း သေခြင်းတရားကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ရိုးအစွာ ထင်နေတာလား?"

ဝမ်မုန်၏ စကားများ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်ကျ ယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ ကြေမွနေသော တောင်ပေါ်လမ်းကို သူ့ညာခြေဖြင့် ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး တုံ့ပြန်အားကို အသုံးပြုကာ ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သူ့ညာလက် ချင်းဖုန်း၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်၊ နောက်လူ၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးဖဲ့ပစ်လိုသည့်အလား!

လန်နင်ရွှမ်နှင့် အခြားသူများ သဘာဝကျကျ လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ဓားအလင်းတစ်ချက် လျှပ်ပြက်သွားပြီး အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ဝှေ့ယမ်းထွက်လာကာ ချဉ်းကပ်လာသော လက်နှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ ဝမ်မုန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ ဖယ်ရှားခြင်း မပြုဘဲ ဓားစွမ်းအင်ကို သူ့ညာလက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့ဘယ်လက် လက်သီးဆုပ်ကာ လန်နင်ရွှမ်၏ ဓားသွားကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ သူ့ကို ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်တွင် သူ ချင်းဖုန်းနှင့် တစ်ကိုက်အကွာထက် မနည်းတော့ပေ။ ဤတစ်ကိုက်အတွင်းတွင် အဆင့် ခြောက် နတ်ဘုရားသိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အဆင့် ကိုး စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ညှစ်သတ်ခြင်းနှင့် တူနေသည်!

ဝမ်မုန် လှုပ်ရှားတော့မည် အပြုတွင် ရုတ်တရက် အန္တရာယ် အာရုံတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသနည်း? တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ သူ့ဦးခေါင်းအထက်မှ အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချီတုံချတုံမရှိဘဲ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ကြည်လင်သော အသံနှင့်အတူ ချွန်ထက်သော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း သူ့အထက်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး သူ့ဆံပင်ရှေ့ကို ဖြတ်တောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ဆောင်များကို လွယ်ကူစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူတို့သုံးဦး ချက်ချင်း သူတို့၏ ယခင် နေရာများသို့ ပြန်ရောက်သွားကြပြီး ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အထင်အမြင်မှားခြင်းတစ်ခု သက်သက် ဖြစ်ခဲ့သည့်အလား။

ဤ တိုတောင်းပြီး ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသည် အမှန်တကယ် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှသည်။ ချင်းဖုန်း တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးများ ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ သူ လက်ရှိ အခြေအနေကို စတင်သုံးသပ်လိုက်သည်

- ပြိုင်ဘက်သည် အဆင့် ခြောက် စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်စုစည်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကာ လက်နက် တစ်စုံတစ်ရာကို မထုတ်ဖော်ပြသသေးပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။

ငါတို့ဘက်မှာတော့ အမလန်က အတွင်းအား ဖုံးကွယ်ခြင်း အဆင့် ခုနစ်မှာ ရှိပြီး တောင်ကြီးနှယ် လေးလံခြင်း ဓားသဘောတရား ရှိတယ်။ အမကန်းက ရာပေါင်းများစွာသော တစ္ဆေဂိုဏ်း လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာတယ်လို့ ဆိုပေမယ့် သူက အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်သက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စွမ်းအားက မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိဘူး။ ငါတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရနိုင်တယ်! ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်တဲ့ ငါက သူတို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့ပဲ။ ချင်းဖုန်း သူ့ကန့်သတ်ချက်များကို သဘောပေါက်ပြီး ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။