ဟော့ပေါ့ ပေါ်ထွန်းလာခြင်း

ညနေပိုင်း ညစာစားချိန်တွင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ခန်းမဆောင်၌ စုရုံးကြပြီး လန်နင်ရွှမ်နှင့် ရှင်းရှန့်တို့လည်း ချင်းဖုန်း၏ ခေါ်ယူဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် ပါဝင်ကြသည်။

"သခင်မလေး မလာဘူးလား?" ချင်းဖုန်း ခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။ လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့သခင်မလေး အမြဲတမ်း အေးစက်ကင်းကွာစွာ နေလေ့ရှိပြီး မကြာသေးမီက အသင်္ချေဓားဂိုဏ်းမှ အပြောင်းအလဲများကြောင့် လျိုကျန့်လီ အများအားဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နေလိုစိတ် ရှိနေသည်။ (အသင်္ချေဓားဂိုဏ်း ဟု နာမည်ပြောင်းထားပါတယ်)

"ထားလိုက်ပါတော့၊ အချိန်တန်ရင် သူ့အတွက် အစားအစာ နည်းနည်း ယူသွားပေးလိုက်ပေါ့၊" ချင်းဖုန်း ဆိုလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်

"ကျွန်မတို့ သခင်မလေးဆီ ယူသွားပေးရင်တောင် သူ စားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုသော်လည်း စကားလုံးများ သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ သားက ငါတို့ကို ဘာကျွေးမှာလဲ? သားက ဒါကို အရမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာပဲ၊"

ဒုတိယ အမေ စပ်စုနေသည်၊ ထမင်းစားပွဲမှာမူ အလွတ်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ချင်းအန်း သူ့ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ အလွန်အမင်း အစားစားချင်စိတ် ရှိနေပြီး ရှင်းရှန့်နှင့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အလွန် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊"

ချင်းဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အစေခံများ ကြိုတင် စီစဉ်ထားသော အချက်ပြမှုကို ကြားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်း ပန်းကန်များကို ယူဆောင်လာကာ စားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်ကြသည်။ ပါဝင်ပစ္စည်း အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ရှိနေသည်၊ လှီးထားသော ဝက်သား၊ ပါးပါးလှီးထားသော ငါး၊ မုန်ညင်းဖြူ၊ တို့ဟူး၊ သို့သော် လူတိုင်း ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်မှာ ဤအရာအားလုံး အစိမ်းများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်!

"ဖုန်းအာ၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သားရဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်မှုတွေ အားလုံးပြီးမှ ငါတို့ကို ဒါတွေ ပေးတာလား? ပြီးတော့ ဒီ အမွှေးပါတဲ့ အရေခွံ ပန်းကန်ကြီးက ဘာလဲ?"

ချင်းကျန့်အန်း စိုက်ကြည့်ရင်း စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစားအစာတွေ အားလုံး ရောက်သေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊"

ချင်းဖုန်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစေခံတစ်ဦး ဆေးချက်ရာတွင် သုံးသော မီးဖိုငယ်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်၊ အလယ်တည့်တည့်တွင် ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်သည်။

ချင်းကျန့်အန်း ထပ်မေးတော့မည် အပြုတွင် ပြင်းထန်သော ရနံ့တစ်ခု ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လွင့်ပျံဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့၏ အာရုံများကို ဆွဲဆောင်နေသည်။ မကြာခင်မှာပင် နောက်ထပ် အစေခံနှစ်ဦး အိုးကြီးတစ်လုံးကို မီးဖိုပေါ်တွင် တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာစွာ တင်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း စပ်စုစွာဖြင့် အိုးအတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြရာ ဆူပွက်နေသော အနီရောင် ဟင်းရည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ရနံ့ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟင်းရည်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်မအရွယ် အနီရောင် သစ်သီးများစွာ ပေါလောပေါ်နေပြီး သူတို့အတွက် မသိကျွမ်းသောအရာများ ဖြစ်နေသည်။

လန်နင်ရွှမ် ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်၊ ၎င်းတို့မှာ အနီရဲရဲ အသီးများဖြစ်ပြီး စူးရှသော အနံ့ သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်နှက်လာဟန်တူသည်! ရနံ့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သူ့အစာစားချင်စိတ် ချက်ချင်း တစ်ဝက် လျော့ကျသွားသည်။ သူ ထွက်ပြေးရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာဖွေရန်ပင် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

"ဖုန်းအာ၊ ဒီ အနီရောင် ဟင်းရည်က ဘာလဲ?"

ဒုတိယ အမေ ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် ဒီနေ့ လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းရည်အနှစ်ပါ။ အားလုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို အဲ့ဒီထဲ ခဏလောက် နှစ်လိုက်ရုံနဲ့ စားဖို့ အသင့်ဖြစ်ပါပြီ၊" ချင်းဖုန်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း စားပွဲမှ မည်သူမျှ သူတို့၏ တူများကို မလှုပ်ရှားကြပေ။ ဤသည်မှာ ချင်းဖုန်း၏ မျှော်လင့်ချက်များထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူ ငါးတစ်ဖဲ့ကို ယူပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ခဏအကြာ ညင်သာစွာ မွှေပေးပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်ဆယ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်း ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိလှသည်!

လူတိုင်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မလှုပ်ရှားကြသေးပေ။

"ငါ တခြားအရာကို မေ့နေတာပဲ။" ချင်းဖုန်း သူ့လျှာကို တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီး အခန်းအပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"ချင်အာ၊ မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်က အဲ့ဒီ ပန်းကန်ပြားသေးသေးလေးတွေ အားလုံး ငါ့အတွက် ယူခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။" ချင်အာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် အမျိုးမျိုးသော ပန်းကန်ပြားသေးသေးလေးများ ထမင်းစားပွဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လူတိုင်း ချင်းဖုန်း ဝက်သားတစ်ပန်းကန်ကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်သည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ သူ အသားတစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူ၊ ပန်းကန်ပြားသေးသေးလေးများမှ အချဉ်ရည်တွင် နှစ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ကျေနပ်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်းအန်း နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူ ပထမဆုံး ဝက်သားတစ်ဖဲ့ကို စားလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူ့တူများဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူ တစ်ယောက်တည်း ဝက်သားအိုးတစ်ခုလုံးကို အပြီးစားသုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအရာက မယုံနိုင်လောက်အောင် အရသာရှိတယ်၊" ချင်းအန်း သူ့ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် ပလုံးပထွေး ပြောလိုက်ပြီး မပီမသ ဖြစ်နေသည်။ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်ရှိနေသော လူများ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ တူများကို စတင်အသုံးပြုလာကြသည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့ ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ၊ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လန်နင်ရွှမ်မှလွဲ၍၊ သူ အိုးထဲမှ နီရဲနေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ချင်းဖုန်း သူ့ရဲ့ ချီတုံချတုံဖြစ်မှုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ့အား ပူနေသော တို့ဟူးတစ်ပန်းကန် လှမ်းပေးကာ ဆိုလိုက်သည်၊ "မြည်းကြည့်ပါဦး။"

"သခင်လေး၊ ကျွန်မ မစားတော့ဘူး" လန်နင်ရွှမ် တောင့်တောင့်ကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ်ဖဲ့လောက်ပဲ မြည်းကြည့်ပါ။ အမလန် မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ကို နောက်မှ အမလန်အတွက် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်၊"

ချင်းဖုန်း အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီလေ၊"

လန်နင်ရွှမ် တို့ဟူးတစ်ဖဲ့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော ငရုတ်ဆီကို ကြည့်ရင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကာ တို့ဟူးကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့လျှာပေါ်တွင် ပူနေသော်လည်း အရသာမှာ လတ်ဆတ်၊ မွှေးကြိုင်ပြီး အနည်းငယ် ပူစပ်ကာ သူ့အရသာခံအဖုများကို လုံးဝ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

"အင်းး~"

လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ?" ချင်းဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အရသာရှိလိုက်တာ!" လန်နင်ရွှမ် အာမေဍိတ်ပြုလိုက်ပြီး ထိုထုတ်ပြန်ချက်နှင့်အတူ သူ အစားအစာကို ပျော်ရွှင်စွာ သုံးဆောင်နေသူများ၏ အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်မှ ပါဝင်ပစ္စည်းများ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခဲ့သော်လည်း အမွှေးပါသော ပါးပါးလှီးထားသည့် အသားများမှာမူ ထိတွေ့ခြင်းမခံရဘဲ ကျန်ရှိနေဆဲ။

ချင်းဖုန်း စိတ်ထဲမထားပေ။ နွားအစာအိမ်သားကို ပုံမှန်အားဖြင့် စွန့်ပစ်ကြသည်၊ ၎င်း မည်မျှ အရသာရှိနိုင်သည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။ သူ တစ်ချပ် ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ မွှေလိုက်ပြီးနောက် ကြက်သွန်ဖြူနှင့် နှမ်းဆီတွင် နှစ်ကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကြွပ်ကြွပ်မြည်သံက လူတိုင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး ကြည့်စေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာစားနေတာလဲ? ကြည့်ရတာ ကောင်းပုံပဲ၊" ချင်းအန်း သူ့တံတွေးကို မျိုချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက နွားသိုးရိုင်းရဲ့ အစာအိမ်သား၊ နွားအစာအိမ်မာလို့လည်း ခေါ်တယ်။ ညီလေး၊ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်။ ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးကို ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်တယ်၊" ချင်းဖုန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

" နွားသိုးရိုင်း?!"

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မာကျောသော အရေခွံ၊ ထူထဲသော အသား၊ နှင့် တန်ဖိုးရှိသော အရိုးများနှင့် အသားတို့ကြောင့် သိုင်းပညာရှင်များကြားတွင် လူကြိုက်များသည်။ သို့သော် အစာအိမ်သားကို စွန့်ပစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည် မဟုတ်လော? ၎င်းကို တကယ် စားသုံးနိုင်သလော?

ချင်းအန်း ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်၊ စပ်စုတစ်ဝက် ဖြစ်နေသည်။ သူ တစ်ဖဲ့ ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"သတိရပါ၊ အိုးထဲမှာ ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်လောက် ဟိုဟိုဒီဒီ မွှေပေး၊ မဟုတ်ရင် ကြွပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊"

ချင်းဖုန်း သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ ချင်းအန်း ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ဝါးစားစပြုလိုက်သည်။ ကြွပ်ကြွပ်မြည်သံ လေထဲတွင် တစ်ဖန် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ့အမူအရာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အသက်ဝင်လာသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ?" သူတို့၏ မိဘများနှင့် ရှင်းရှန့်တို့ သူ့တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မေးလိုက်ကြသည်။

"ဒီည ဒီလောက် အများကြီး စားခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဒီ အစာအိမ်မာက အရသာအရှိဆုံးပဲ!"

ချင်းအန်း ဆိုလိုက်သည်။ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း သူတို့၏ တူများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမူအရာများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပြသနေသည်။ မကြာခင်မှာပင် အစာအိမ်မာ ပန်းကန် ပြောင်သလင်းခါသွားသည်။

ချင်းကျန့်အန်း အားမရသေးပေ။

"ဖုန်းအာ၊ ဒီ အစာအိမ်မာ ထပ်ရှိသေးလား?"

"ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်မများတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကျန်တာကို လရောင် ပြခန်းရဲ့ အထူး ဟင်းလျာအဖြစ် ပြန်လည် အသက်ဝင်စေဖို့ အသုံးပြုချင်ပါတယ်၊"

ချင်းဖုန်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ဤအရာသည် အရသာရှိရုံသာမက သူရဲကောင်းတစ်ဦး၏ ဇီဝစွမ်းအားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ၎င်း သေချာပေါက် ကောင်းစွာ ရောင်းချရပေလိမ့်မည်။ အခြားသူများ နောင်တတရားဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"သခင်လေး၊ ဒီစားသောက်ပွဲကို ဘာလို့ ခေါ်ပါသလဲ? ကျွန်တော် ကောင်းကင်မြို့တော်မှာတောင် ဒီလောက် အရသာရှိတာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးပါဘူး၊" ရှင်းရှန့် မေးလိုက်သည်။

" ဒါကို ဟော့ပေါ့လို့ ခေါ်တယ်။"

အစားအစာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်း သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လန်နင်ရွှမ် ပန်းကန်လုံးငယ်လေးတစ်လုံး သယ်ဆောင်ကာ ကန်ဘေးမှ ပြခန်းသို့ သွားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်အား ဆိုလိုက်သည်၊

"သခင်မလေး၊ ဒါက သခင်လေး တီထွင်ထားတဲ့ ဟော့ပေါ့ပါ။ အရသာ တကယ် ကောင်းပါတယ်။"

လျိုကျန့်လီ လရောင်ရှိသော ကန်ရေပြင်ကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေပြီး တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

လန်နင်ရွှမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ ဤတုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်၊ သူရဲကောင်းတစ်ဦး အဆင့် ခုနစ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သီအိုရီအရ သူတို့ သူတို့၏ သွေးချီကို ဇီဝစွမ်းအင်အဖြစ် ငွေ့ရည်ဖွဲ့လိုက်လျှင် အချိန်အတော်ကြာ အစာမစားဘဲ နေနိုင်ကြသည်။

သခင်မလေး အသင်္ချေဓားဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက သူ ဘာမှ မစားခဲ့ပေ။ လန်နင်ရွှမ် သခင်မလေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး သိုင်းပညာ လမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု နားလည်ထားသည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မ ဒီပန်းကန်ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပါ့မယ်။ ဗိုက်ဆာလာရင် ကျေးဇူးပြုပြီး နည်းနည်းလောက် သုံးဆောင်ပါ၊" လန်နင်ရွှမ် ပန်းကန်လုံးကို ချထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာခင်မှာပင် လျိုကျန့်လီ၏ နူးညံ့သော နှာခေါင်း လှုပ်သွားပြီး သူ အနီရောင် ဟင်းရည် ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည်။

ကျင်းယန်မြို့၊ မြို့သခင်၏ စံအိမ်တွင်:

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်? ချင်းဖုန်း မသေဘူး ဟုတ်လား?" ရယ်ဟန့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မြို့သခင်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တာပါ။ လုံးဝ အမှန်ပါ!"

"အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ ဝမ်၊ သူ ထန်မိသားစုက စွန့်ပစ်ခံရတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး။ ငါသာ အစောကြီး သိခဲ့ရင် သူ့ကို တောနက်ကြီးထဲ ပစ်ထားပြီး သူ့ဘာသာသူ ရပ်တည်ခိုင်းလိုက်မှာ!" ရယ်ဟန့် စားပွဲကို ထုလိုက်သည်။

"အဖေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်၊"

ရယ်လော့ထင် စကားစပြောလိုက်သည်။

"အိုး? မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ?"

"ချင်းမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ချင်းကျန့်အန်းမှာ မြို့လယ်မှာ လရောင် ပြခန်းလို့ခေါ်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ လပေါင်းများစွာ အရှုံးကြီးရှုံးနေခဲ့ပြီး သူတို့ စံအိမ်သစ် ဝယ်ယူရာမှာ သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေ အများစုကို သုံးနှင့်ပြီးပြီ။ ငါတို့သာ ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်တွေက အစားအစာ ဈေးနှုန်းတွေကို ဆက်ပြီး လျှော့ချသွားရင် လရောင် ပြခန်းက ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ချင်းမိသားစု တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျမှ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ!" ရယ်လော့ထင် အကြံပြုလိုက်သည်။

ရယ်ဟန့်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"ကောင်းတယ်၊ အရမ်း ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့သားပဲ! ဒီလိုဆိုရင် ဒီကိစ္စကို မင်းကို ငါ ယုံကြည်စွာ အပ်နှံလိုက်ပြီ!"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ အဖေ။"