ပထမဆုံး စကားပြောဆိုခြင်း

နောက်တစ်နေ့၊ နေထွက်လာသည်နှင့် ချင်းဖုန်း အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူ လရောင် ပြခန်းသို့ ဟော့ပေါ့ကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် ငွေအများကြီး ရှာဖွေရန် သွားနေခြင်း ဖြစ်သည်! သူ ချင်အာကို ခေါ်ကာ အစေခံအချို့ကို စုစည်းစေပြီး လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်စေကာ ချင်းစံအိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ လန်နင်ရွှမ် ပန်းကန်လုံးငယ်လေးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။ ချင်းဖုန်း ထိုပန်းကန်လုံးမှာ ယခင်ညက သခင်မလေးလျို၏ ညစာ ထည့်ထားခဲ့သော ပန်းကန်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သခင်မလေးလျို ဘာမှ မစားခဲ့သည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူ ချက်ချင်း လန်နင်ရွှမ်ကို တားလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများ သူ့အကြည့်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေး အစာစားချင်စိတ် မရှိဘူး။"

"အင်း၊ အစာစားချင်စိတ် မရှိဘူးလား? ဒါက မနေ့ညကအတွက်ပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား?" ချင်းဖုန်း အစေခံများ သခင်မလေးလျိုအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာများ မကြာခဏ မထိမတို့ဘဲ ပြန်ရောက်လာတတ်သည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားဖူးထားသည်။

"သခင်လေး..."

လန်နင်ရွှမ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီး သူ့အမူအရာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချင်းဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ?"

"သခင်မလေး အသင်္ချေဓားဂိုဏ်းကနေ ပြန်ရောက်လာကတည်းကပါ။"

ချင်းဖုန်း မှင်သက်သွားသည်။ သူ အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ။ သာမန်လူတစ်ဦးအဖို့ ဤမျှကြာအောင် အစာမစားဘဲနေလျှင် ငတ်သေသွားနိုင်သည်၊ သခင်မလေးလျို၏ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုမှ ရရှိထားသော ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာ ရှိနေသည့်တိုင်အောင်ပင်။

"မဟုတ်ကဟုတ်က!"

ချင်းဖုန်း ဆူပူလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ပြင်ဆင်ပြီး အတွင်းရင်ပြင်ရှိ ကန်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ မသွားသင့်ဘူး ထင်တယ်။ သခင်မလေး စားမှာ မဟုတ်ဘူး၊"

လန်နင်ရွှမ် အသံထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးဟန် အနည်းငယ်ပါလျက် အကြံပေးလိုက်သည်။ သူ သခင်မလေးအတွက်သာမက သခင်လေးအတွက်ပါ အရှက်ရမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အမလန်တို့ လျိုမိသားစုက လူတွေ သူ့ကို အလိုလိုက်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လို မဟုတ်ဘူး။ သူ ချင်းမိသားစုထဲ ထိမ်းမြားဝင်ရောက်လာမှတော့ ငါတို့ စည်းကမ်းအတိုင်း လိုက်နာရမယ်။ အစာမစားဘူး? ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ? သူ့ရဲ့ အကျော်အအောင် စမ်းသပ်မှုမှာ ကျရှုံးခဲ့လို့လား? သူ နေမကောင်းလို့လား? အမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ပြန်တက်ရတာ အဲ့လောက် ခက်လို့လား? သူ့ယောက်ျားအနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ သူ့ကို ဆူပူပြီး နိုးထအောင် လုပ်ရမယ်!"

ချင်းဖုန်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ် ကြောင်ငေးသွားသည်။

ချင်းဖုန်း သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေမှန်းပင် မသိပေ။ သခင်မလေးလျို၏ အထီးကျန် ပုံရိပ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူတို့၏ ထိမ်းမြားမှု အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ သူမ ဆက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးနေတာကို မကြည့်ရက်နိုင်တော့ပေ။ လန်နင်ရွှမ် သူ့ကို မတားတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းဖုန်း ချင်းစံအိမ်ရှိ ကန်ဘေးမှ ပြခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း၏ အစေခံမလေး ချင်အာ၊ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာရာမှ ပြဿနာဖြစ်မှာ စိုးသောကြောင့် သခင်ကြီးချင်း ရှိရာ အခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

မကြာခင်မှာပင် ချင်းကျန့်အန်းနှင့် ဒုတိယ အမေတို့ ကန်ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်ကာ တိတ်တခိုး ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ၊ ရှုပ်ကုန်ပြီ။ ဖုန်းအာက သန်မာပြီး အရည်အချင်းရှိပေမယ့် လျိုမိသားစုက ကောင်မလေးက မာနကြီးတယ်။ ဖုန်းအာသာ သူ့ကို ဆူရင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်၊" ချင်းကျန့်အန်း စိုးရိမ်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။

"သန်မာပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်? မာနကြီးတယ်?" ဒုတိယ အမေ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိပေ။

ပြခန်းအပြင်ဘက်တွင် လန်နင်ရွှမ်လည်း စင်္ကြံတွင် ရပ်နေသည်။ သူ သခင်မလေးကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အကြံပေးခဲ့သော်လည်း ဘယ်တော့မှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ အခြေအနေဆိုးများအတွက် ပြင်းထန်သော အစီအမံများ လိုအပ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သခင်မလေး အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက် နိုးထအောင် လုပ်ပေးရန် လိုအပ်နေပြီး သခင်လေးမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

ချင်းဖုန်း လျိုကျန့်လီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူ အလွန်အမင်း လှပသော မျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ထူးကဲစွာ ငြိမ်သက်နေပြီး လှိုင်းလုံးလေးတစ်ခုမျှ မရှိပေ။ ချင်းဖုန်း မူလက ပြင်းထန်သော စကားလုံးများ အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ စကားလုံးများစွာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်။

ရှေးခေတ်မှ ရှားပါးသော အရည်အချင်းရှင်၊ ဓားသိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သော အရည်အချင်း၊ ဓားကွက်များတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း၊ အရင်က မရှိဖူး၊ နောက်လည်း မရှိနိုင်တော့မည့် အနာဂတ် ဓားနတ်ဘုရား။ သူသာ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်လျှင် ဘာဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း?

ချင်းဖုန်း တံတွေးကို ကြိတ်မှိတ် မျိုချလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲရှိ စကားလုံးများ နှုတ်ခမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် အရသာ ပြောင်းသွားသည်။ " ခင်ဗျား အစာမစားတာ ကြာပြီလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ကျွန်တော် ဒီခေါက်ဆွဲကို ခင်ဗျားအတွက် အထူးလုပ်ခဲ့တာ။ ပူတုန်းလေး စားလိုက်ပါဦး။" လန်နင်ရွှမ် မှင်သက်သွားသည်၊ ဤသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ထောင့်တွင် ပုန်းနေသော ချင်းကျန့်အန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ဒုတိယ အမေ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်၊

"ဖုန်းအာ၊ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

ကန်ဘေးမှ ပြခန်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် လျိုကျန့်လီ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ကို လွှဲကာ ကန်ရေပြင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီ၏ တည်ငြိမ်သော ဘေးတိုက်မျက်နှာအသွင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းဖုန်း ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ခင်ဗျား ဒီနေ့ ဒီခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို မစားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ထွက်မသွားဘူး။" ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ချင်းဖုန်း ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ သူ့ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ လေပြေညင်းညင်း တိုက်ခတ်လာပြီး သူတို့၏ ဆံနွယ်များကို လွင့်ဝဲစေသည်။ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ထင်လာပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်လောက် အချိန်ကြာပြီးနောက် လှပသော အမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာသည်။

"ဘာကြောင့်လဲ?"

ချင်းဖုန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ လျိုကျန့်လီ စကားပြောသည်ကို ပထမဆုံး ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အသံမှာ ကျောက်စိမ်းတုံးချင်း ထိခတ်သံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ထူးကဲကာ သန့်စင်လှသည်။

"ခေါက်ဆွဲကို ချထားလိုက်၊ ငါ စားမယ်၊"

လျိုကျန့်လီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကတိပေးကာ ဆိုလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း မလှုပ်မယှက် ကျန်နေဆဲ။

"ခင်ဗျား စားပြီးမှ ကျွန်တော် ထွက်သွားမယ်။"

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဖန် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျပ်အတည်းသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။

ခဏအကြာတွင် လျိုကျန့်လီ နောက်ဆုံးတွင် သူ့၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလက်ကို ဆန့်တန်းကာ ချင်းဖုန်းထံမှ ခေါက်ဆွဲကို ယူလိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် သခင်ကြီးနှင့် သခင်မကြီးချင်းတို့ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှစ်ဦးလုံး ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ပြသနေကြသည်။ သူ့၏ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ပုတ်ခတ်လိုက်ခြင်းနှင့် ကြက်သွေးရောင် နှုတ်ခမ်းလွှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားခြင်းဖြင့် ခေါက်ဆွဲစားနေသည့်တိုင် လျိုကျန့်လီ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျက်သရေကို ဆောင်နေသည်။ ချင်းဖုန်း မျှော်လင့်နေမိသည်အထိပင်။ ဤကဲ့သို့သော အလှတရားရှင်တစ်ဦး အနာဂတ်တွင် တစ်ဖန် ဓားကိုင်စွဲလာမည်ဆိုလျှင် မည်သို့သော မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လာမည်နည်း? ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ သူ့လက်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် သွေးထွက်သံယိုမှုများပင် အနုပညာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ပန်းကန်လုံး ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူ့ယခင် ကတိအတိုင်း ချင်းဖုန်း ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီ သူ ဤစကားများကို ချန်ထားခဲ့သည်:

"တန်ဖိုးကြီးသော ဓားကို သွေးခြင်းဖြင့် ထက်မြက်စေပြီး၊ ဆီးပန်းများသည် ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်မှ မွှေးရနံ့ ထုတ်လွှတ်သည်။ ခင်ဗျား အစောပိုင်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခအခက်အခဲတွေက အနာဂတ်မှာ ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အမြင့်ကို ရောက်ရှိဖို့ လှေကားထစ်တွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှု ပြသလာသည်။

"ခေါက်ဆွဲက အရသာရှိတယ်။"

ချင်းဖုန်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ခင်ဗျား ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် ထပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

"အင်း။"

"သခင်လေး၊ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်၊" စင်္ကြံမှ လန်နင်ရွှမ် သူ့ကို ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ "နောင်ဆိုရင် သခင်မလေး စားချင်စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲ ခေါ်လိုက်ပါ၊" ချင်းဖုန်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး!" လန်နင်ရွှမ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားပြီးနောက် ချင်းဖုန်း လရောင် ပြခန်းသို့ အမြန်သွားလိုသဖြင့် သူ့ခြေလှမ်းများကို မြန်ဆန်စေလိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ ထောင့်တစ်နေရာ လှည့်လိုက်ရာ သခင်ကြီးနှင့် သခင်မကြီးချင်းတို့နှင့် တိုက်မိလေသည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ?" ဒုတိယ အမေ အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်းဖုန်း ချက်ချင်း အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ဘေးတွင် ချင်းကျန့်အန်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်၊ ဤသို့သော ကိစ္စများကို ချောင်းနားထောင်ခြင်းမှာ မိသားစုအကြီးအကဲတစ်ဦး လုပ်သင့်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သူ အလျင်အမြန် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို လီဆယ်ပြောလိုက်သည်၊

"ငါတို့ မင့်အမေကို လျှောက်ပြရင်း ဒီကို ရောက်လာတာ။ စကားမစပ်၊ မင်းနဲ့ လျိုမိသားစုက သခင်မလေးကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ ရှိလို့လား?"

ချင်းဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားသည်၊

"ပြဿနာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အဖေ၊ အဖေ အရင်က သင်ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းက တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်။"

"နည်းလမ်း? ဘာနည်းလမ်းလဲ?" ချင်းကျန့်အန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"အဖေ၊ မမှတ်မိတော့ဘူးလား? အရင်တစ်ခါ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သုံးရက်လောက် သူ့စိတ်တိုင်းကျ လိုက်လျောပေးခြင်းဖြင့် အလိုမလိုက်ရဘူး ဆိုတာလေ။ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်လိုက်တာ၊ အလုပ်ဖြစ်တယ်!"

ချင်းဖုန်း ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်၊

"အမေနဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော် လရောင် ပြခန်းကို သွားဖို့ လိုတယ်။ ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်မယ်။" သူ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"သုံးရက် သူ့စိတ်တိုင်းကျ မလိုက်လျောဘူး?" ဒုတိယ အမေ သူ့လှပသော မျက်လုံးများကို ကျယ်ပြန့်စေကာ ချင်းကျန့်အန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်မိန်းမရယ်၊ ဒါတွေ အားလုံး အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပါ။"

"ဒီည ရှင်ဧည့်သည်ခန်းမှာ အိပ်!"

"မိန်းမ"