ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု

စံအိမ်သစ်သည် မြို့လယ်တွင် တည်ရှိပြီး လရောင် ပြခန်းနှင့် အလွန် နီးကပ်သည်။ ချင်းဖုန်း လမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်လိုက်ရုံဖြင့် လရောင် ပြခန်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် လရောင် ပြခန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျင်းယန်မြို့၏ အခမ်းနားဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် သုံးထပ်ရှိပြီး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများနှင့် အလှဆင်မှုများ နှစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အရှုံးပေါ်နေခဲ့သော ထိုသို့သော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်းအတွက် ချင်းဖုန်း သူ့အဖေ၏ ငွေရှုံးရာတွင် ထူးကဲသော အရည်အချင်းကို အားကျလေးစားစွာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး၊ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို မီးဖိုချောင်ထဲ ရွှေ့လိုက်ကြ၊"

ချင်းဖုန်း စားသောက်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် သူ့ကို လိုက်ပါလာသော လူများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အစေခံများ ချက်ချင်း အလုပ်စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်များဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့လက်ဖြင့် တို့ထိကြည့်လိုက်သည် – အစွန်းအထင်းမရှိပေ။ ဤနေရာမှ မန်နေဂျာသည် အရာရာကို စီမံခန့်ခွဲတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ မကြာခင်မှာပင် လရောင် ပြခန်း၏ မန်နေဂျာ ဆူညံသံကို ကြားပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

မန်နေဂျာမှာ နှုတ်ခမ်းမွှေးရေးရေးနှင့် အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချင်းဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူ ချက်ချင်း မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရောက်လာပြီလား။ ကျွန်တော် သခင်လေးအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့တိုက်ရမလား?"

"လက်ဖက်ရည်က နောက်မှထား။ ခင်ဗျား နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

ချင်းဖုန်း လရောင် ပြခန်း၏ ကိစ္စများနှင့် ယခင်က တစ်ခါမှ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ မန်နေဂျာ၏ နာမည်ကို မသိပေ။

"သခင်လေးကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ကျွန်တော့်နာမည် ဖုန်ချင်း ပါ။"

"မန်နေဂျာ ဖုန် ဟုတ်လား? ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား ဟင်းလျာတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းစာရင်းကို ကျွန်တော့်ဆီ ယူခဲ့။"

ချင်းဖုန်း၏ စကားကြောင့် ဖုန်ချင်း သူ့နောက်သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ စားပွဲထိုးတစ်ဦး ချက်ချင်း အဖြူရောင်စာလိပ်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား ဒါကို လိုအပ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်လို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပါ။"

ဒီလူ တော်တော် ပါးနပ်သားပဲ။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူ လရောင် ပြခန်းကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာလဲ? ချင်းဖုန်း စပ်စုသွားသည်။ သူ ဈေးနှုန်းစာရင်းကို ယူလိုက်ပြီး နေရာမှာတင် မှင်တက်သွားသည်။ ဖော်ပြထားသော ဟင်းလျာများ၏ ဈေးနှုန်းများမှာ မြင့်ရုံသာမက အဆမတန် ဈေးကြီးနေသည်! ကျင်းယန်မြို့သည် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူနေမှုအဆင့်အတန်း မမြင့်မားပေ။ သို့သော် ဤဟင်းလျာများ၏ ဈေးနှုန်းများမှာ ကောင်းကင်မြို့တော်မှ ဈေးနှုန်းများနှင့် နီးပါး တူညီနေသည်။ သာမန်လူများ မတတ်နိုင်ကြပေ!

ချင်းဖုန်း ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးလိုက်သည်၊

"ဒါက ဈေးနှုန်းစာရင်းလား?"

"ဒါကို သခင်ကြီးက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ၊"

ဖုန်ချင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ငါ သိသားပဲ။ အဲ့ဒီလူကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ဒီလောက် အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်တာ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး! ချင်းဖုန်း စာလိပ်ကို ချလိုက်ပြီး စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်၊

"မန်နေဂျာ ဖုန်၊ ဒီဈေးနှုန်းတွေက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလား?" ဖုန်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် သခင်ကြီးကို ဈေးနှုန်းတွေ အရမ်းမြင့်နေပြီး သာမန်လူတွေ မတတ်နိုင်ဘူးလို့ အကြံပေးခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လျှော့ချသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးက လရောင် ပြခန်းက အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုပြီး အဆင့်မြင့် လမ်းကြောင်းကို လိုက်နာတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ သာမန်လူတွေ မတတ်နိုင်ရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပေါ့တဲ့။ သခင်လေးလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က မန်နေဂျာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ လိုက်နာနိုင်တာပါပဲ။"

ချင်းဖုန်း ဖုန်ချင်းကို အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ကနဦး အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ထပ်မေးလိုက်သည်၊

"အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ လရောင် ပြခန်းကို ပြောင်းလဲဖို့ တာဝန်ယူရမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလဲ?"

"ကျင်းယန်မြို့က ကောင်းကင်မြို့တော်နဲ့ မတူပါဘူး။ ဒီက လူအများစုက အခြေခံ စားဝတ်နေရေးကိုပဲ ရှာဖွေကြတဲ့ သာမန်လူတန်းစားတွေပါ။ ကျွန်တော့်သာဆိုရင် ကုန်ကျစရိတ် လျှော့ချဖို့ ဈေးသက်သာတဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုမယ်၊ ဟင်းလျာတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို လျှော့ချမယ်၊ ပြီးတော့ ဖောက်သည်တွေကို ပိုမို ဆွဲဆောင်ခြင်းဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းကို တိုးမြှင့်ပါ့မယ်၊" ဖုန်ချင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်!"

ချင်းဖုန်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ သူ့အဖေကို စိတ်ထဲတွင် တစ်ဖန် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် သူ့လက်အောက်မှာ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေပြီး စားသောက်ဆိုင်ကို အမြဲတမ်း အရှုံးပေါ်အောင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရတာလဲ? ဒါ တကယ် အပြစ်တစ်ခုပဲ! သူ့အဖေ ပိုက်ဆံကို မုန်းတီးနေတာများ ဖြစ်နိုင်မလား?

"ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးက အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင် သာမန်လူတွေကို ဆွဲဆောင်ရင်း အဆင့်မြင့် လမ်းကြောင်းကို စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အသေးစိတ်ကို ကျွန်တော် နားထောင်ချင်ပါတယ်၊" ဖုန်ချင်း ကျိုးနွံစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"လရောင် ပြခန်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ထူးခြားချက်က သူ့ရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုပဲ။ သူ့ရဲ့ သုံးထပ် အဆောက်အအုံနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ အထပ်တစ်ခုချင်းစီမှာ မတူညီတဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်တယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ပထမထပ်က သာမန်လူတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်တယ်၊ ဒုတိယထပ်က သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်တယ်၊ တတိယထပ်ကတော့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ အရာရှိတွေအတွက် သီးသန့်ထားနိုင်တယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ် သာမန်ဖောက်သည်တွေဆီက အခြေခံ အမြတ်အစွန်းကို သေချာစေနိုင်ပြီး ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်ကြီးတွေကို သာလွန်တယ်လို့ ခံစားရစေကာ သူတို့ကို ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်ကို လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ ပိုပြီး ဆန္ဒရှိလာစေနိုင်တယ်၊" ချင်းဖုန်း အတိုချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဖုန်ချင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား တကယ် အရည်အချင်းရှိတာပဲ!"

"စက္ကူ၊ ဘောပင်၊ မှင် နဲ့ မှင်သွေးကျောက် ယူခဲ့!"

စားပွဲထိုးတစ်ဦး စာရင်းခန်းမှ စက္ကူ၊ ဘောပင်၊ မှင် နှင့် မှင်သွေးကျောက်တို့ကို ယူလာခဲ့သည်။ ချင်းဖုန်း ချက်ချင်း ဟင်းလျာများ၏ ဈေးနှုန်းများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ မတူညီသော ဖောက်သည်များအတွက် ဈေးနှုန်းများကို အနက်ရောင်မျဉ်းများဖြင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ကာ ကွဲပြားမှုများကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး လရောင် ပြခန်းက ဒီဈေးနှုန်းတွေအတိုင်း လိုက်နာရမယ်!"

ဖုန်ချင်း ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ သူ ခပ်ခြောက်ခြောက် ရယ်မောလိုက်သည်၊

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ရေးလက်သားက..."

"ဟမ်?"

"တကယ် တစ်မူထူးခြားပါတယ်။ လူအများစု တုပနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ချင်းဖုန်း သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊

"မန်နေဂျာ ဖုန်၊ ကျွန်တော် တာဝန်ခံ စားဖိုမှူးတွေကို ဟင်းလျာအသစ်တွေ ပြင်ဆင်ဖို့ ညွှန်ကြားပြီးသားပါ။ ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အောင်မြင်မှုက ခင်ဗျားအပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အမြတ်အစွန်း မြင့်မားရင် ခင်ဗျားရဲ့ လစဉ် အပိုဆုကြေးကလည်း သဘာဝကျကျ မြင့်မားမှာပါ။"

ဖုန်ချင်း ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဖုန်ချင်း လရောင် ပြခန်းအတွက် ကြိုးပမ်းမှု ဘာမှ ချန်မထားဘဲ ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် ညည်းညူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ သွားပြီး အလုပ်များလိုက်တော့။"

ချင်းဖုန်း လူတိုင်းကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ လက်ဖက်ရည် သောက်၊ ဖရဲစေ့ စားရင်း ထမင်းစားချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်၊ နေ မြင့်မားစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး လမ်းများ လမ်းသွားလမ်းလာများဖြင့် ပို၍ စည်ကားလာသည်။ သို့သော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညစာစားချိန် ရောက်နေသော်လည်း စားသောက်ဆိုင်သို့ မည်သူမျှ မလာခဲ့ပေ။ ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဖုန်ကို ခေါ်လိုက်သည်၊

"ဒီအချိန်မှာ အမြဲတမ်း ဒီလောက် ဆိတ်ငြိမ်နေတတ်လို့လား?" ဖုန်ချင်းလည်း စပ်စုနေသည်၊

"သာမန်လူတွေ မကြာခဏ မလာတတ်ပေမယ့် ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်ကြီး အနည်းငယ်တော့ အမြဲတမ်း ရှိတတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးယောက်၊ ငါးယောက်လောက် တွေ့ရတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးပါဘူး။"

ချင်းဖုန်း မူလက လရောင် ပြခန်း၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဟော့ပေါ့ဖြင့် မြှင့်တင်ပြီး သတင်းဖြန့်ကာ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ မပေါ်လာသဖြင့် သူ့အစီအစဉ် အလဟဿ ဖြစ်သွားပုံရသည်။ သူ့အမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်၊

"ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ဖြစ်လာရင် အကြောင်းရင်းတစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။"

ဖုန်ချင်း ချက်ချင်း စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို အပြင်ထွက်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ မပြည့်မီမှာပင် စားပွဲထိုး အသက်ရှူမဝဘဲ ပြန်ရောက်လာသည်၊

"သခင်လေး၊ မန်နေဂျာ ဖုန်၊ ဒုက္ခပါပဲ! မြို့သခင် စံအိမ် လက်အောက်က စားသောက်ဆိုင်တွေ ဟင်းလျာဈေးနှုန်းတွေကို သိသိသာသာ လျှော့ချလိုက်ပါတယ်။ သာမန်လူတွေ အဲ့ဒီကို အုပ်စုလိုက် သွားကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီကို လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်ကြီးတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေကို မြို့သခင် စံအိမ်က လူတွေ ခေါ်ဆောင်သွားကြပါတယ်။"

"ဘာလဲ? သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ဈေးနှုန်းတွေက ဘယ်လောက်လဲ?" မန်နေဂျာ ဖုန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ စားပွဲထိုး ဈေးနှုန်းများကို အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံလိုက်သည်။ ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ချင်းဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မန်နေဂျာ ဖုန် စားပွဲကို ထုလိုက်သည်၊

"ဒီဈေးနှုန်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ သေချာပေါက် အရှုံးခံပြီး ရောင်းချနေတာပဲ။ သူတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?!" ချင်းဖုန်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊

"မေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့ သဘာဝကျကျ ကျင်းယန်မြို့က တခြား စားသောက်ဆိုင်တွေအားလုံးကို သူတို့ရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအင်အားနဲ့ ဒေဝါလီခံစေပြီးတော့ ဈေးကွက်ကို တစ်ဦးတည်း ချုပ်ကိုင်ချင်နေတာပဲ။"

မန်နေဂျာ ဖုန် မှင်တက်သွားသည်၊

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့မှာ ထွက်ပေါက် မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား?"

"မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။" ချင်းဖုန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ စားသောက်ဆိုင်ကို ဂရုစိုက်ထားပါ။ အရာအားလုံး အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒီည ခင်ဗျားတို့ အလုပ်များနေလိမ့်မယ်။"

သူတို့ ညစ်ပတ်တဲ့ လှည့်ကွက်တွေ သုံးရတာကို ကြိုက်ကြတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား? ဒီနေ့ ငါ သူတို့ကို ၂၁ ရာစုရဲ့ ဈေးကွက်မြှင့်တင်ရေး နည်းလမ်းတွေ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ပြလိုက်မယ်!