နောက်ဆုံးတစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်ခြင်း

မိုးသံနားဆင် ပြခန်းအတွင်းတွင် ချင်းဖုန်း အားနာသော အမူအရာဖြင့် ကန်းဖေးလန်ထံ လျှောက်သွားသည်။

"အမကန်း၊ ကျွန်တော် နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ခဏလောက် ထပ်ငှားဖို့ လိုအပ်ပါသေးတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် နေရာလွတ် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရရှိတာနဲ့ နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို အမကန်းဆီ သေချာပေါက် ပြန်ပေးပါ့မယ်။"

"မလိုအပ်ဘူး" ကန်းဖေးလန် ဘေးတိုက် လှမ်းကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ကျွန်မဆီက လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

"ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်ပေးတာလား?" ချင်းဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဤမျှ တန်ဖိုးဖြတ်မရသော ရတနာ၊ သူ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်ရုံပဲလား? သူ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဒီလောက် အသုံးအဖြုန်းကြီးတာက မသင့်တော်ဘူးထင်သည်။ ချင်းဖုန်း တံတွေးကို ကြိတ်မှိတ် မျိုချလိုက်သည်။ သူ့အတွင်းမှ အသံတစ်ခုက လက်ခံရန် အဆက်မပြတ် သွေးဆောင်နေသော်လည်း သူ့ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ့ဆန္ဒများကို အနိုင်ယူသွားသည်။

"ဒါက သိပ်မသင့်တော်သေးပါဘူး၊ ဒီပစ္စည်းက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။" ကန်းဖေးလန် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို အရင်တစ်ခေါက်က ပေးခဲ့တဲ့ 'သူရဲကောင်း၏ ခရီးစဉ်' ကဗျာကို တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့တယ်။ နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ကျွန်မရဲ့ အပြန်အလှန် လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကဗျာက အမကန်းရဲ့ အစောင့်လိုက်ပို့ခြင်းအတွက် ဆုကြေး မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား?" ချင်းဖုန်း နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကန်းဖေးလန် သူ့ရဲ့ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။

"သာမန် အစောင့်လိုက်ပို့ခြင်းလေးပါပဲ၊ အဲ့ဒီကဗျာနဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ? နေရာလွတ် လက်စွပ်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မ ဒါကို အမြတ်လို့ပဲ သဘောထားမှာပါ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မမိသားစုမှာ နေရာလွတ် လက်စွပ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီကိစ္စကို ပြီးပြတ်ပြီလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ချင်းဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူဌေးမတွေက တကယ် ရက်ရောတာပဲ! သူသာ သူ့ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ရင် အနည်းဆုံး နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုတော့ဘူး!

ဤအခိုက်တွင် ချင်းဖုန်း နဂါးတံတွေးကို တစ်ဖန် ပြန်တွေးမိလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါးနပ်သော အတွေးများ ပြန်ပေါ်လာသည်။ ကန်းဖေးလန် ကိုယ်တိုင်က 'သူရဲကောင်း၏ ခရီးစဉ်' ကို နေရာလွတ် လက်စွပ်နှင့် လဲလှယ်ခြင်းသည် သူ့အတွက် အမြတ်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ဒီတော့ သူ့ဆီက နဂါးတံတွေး အနည်းငယ် တောင်းဆိုတာက ပြဿနာ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား? ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် ပညာလမ်းစဉ် လေ့လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ရဲ့ စပ်စုစိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များမှ မရှိပေ။ ချင်းဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"အမကန်း၊ အမကန်းဆီက နဂါးတံတွေး နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလားလို့ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။"

"သွားစမ်း!"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကန်းဖေးလန် သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကာ ပြခန်းအတွင်း ပုံမှန်အတိုင်း လျှောက်သွားနေလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ နဂါးတံတွေးအကြောင်း ပြောတိုင်း ဘာလို့ ကန်းဖေးလန် ဒီလောက် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ရသနည်း? သူ နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ပေးဝံ့သော်လည်း ထို တံတွေး အနည်းငယ်ကိုမူ အလွန် ကာကွယ်နေပုံရသည်? သူဌေးတွေရဲ့ တွေးခေါ်ပုံကို ဆင်းရဲသားတွေ ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ချင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စာအုပ်များကို တစ်ဖန် ပြန်ဖတ်ရှုနေလိုက်သည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ချင်းဖုန်း၏ အသိပညာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူ ဆေးကျမ်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း ပျက်စီးနေသော သွေးကြောမျှင်များကို မည်သို့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်ဟူသော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ မိုးသံနားဆင် ပြခန်း၏ တတိယထပ်တွင် စာအုပ်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှာဖွေရန် သူ အပေါ်ထပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လိုအပ်သော်လည်း တံခါးဝမှ အဘိုးအို ပိုင်လီက သူတို့ အောက်သုံးထပ်ကိုသာ ကြည့်ရှုခွင့်ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူ အခု ဘာလုပ်သင့်သနည်း? ချင်းဖုန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ဖြစ်နေပြီး အပေါ်ထပ်များကို ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် မည်သို့သော အခြေအနေများ လိုအပ်သည်ကို ထိုအဘိုးကြီး လူရှုပ်အား မေးမြန်းရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ ဝင်ပေါက်မှ အမလန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အမလန်သည် သူ စာဖတ်နေစဉ် သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလေ့မရှိ၊ အရေးတကြီး တစ်စုံတစ်ခု ရှိမှသာ ဖြစ်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချင်းဖုန်း အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ စိုးရိမ်နေသော မန်နေဂျာ ဖုန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လရောင်ပြခန်း စီးပွားရေး အလွန်စည်ကားနေပြီး နေ့စဉ်ဝင်ငွေ ယခင် သုံးလတာ အမြတ်အစွန်းနှင့် ညီမျှနေသည်။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသင့်ပေ။ သို့သော် ဖုန်၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အမူအရာအရ တည်းခိုခန်းတွင် ပြင်းထန်သော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည်။ ဖုန် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချင်းဖုန်းထံသို့ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ ချက်ချင်း လရောင် ပြခန်းဆီသို့ အမလန်နှင့် ဖုန်တို့ကို နောက်မှ လိုက်ပါစေလျက် ဦးတည်လိုက်သည်။ အမှတ်မထင် ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချိုင်းထောက်ကို အားပြုလျက် ဝိုင်ဘူးတစ်လုံး ကိုင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပွတ်တိုက်ဖြတ်သွားကြပြီး ချင်းဖုန်း ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မြောက်မြားစွာသော ဒဏ်ရာများကြောင့် အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် သူ သိပ်အာရုံမစိုက်ဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"အဘိုး၊ ခင်ဗျား ဝိုင် ရပါပြီ၊" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ဆိုလိုက်သည်။

"အင်း။" ပိုင်လီ ဝိုင်ကို ယူလိုက်ပြီး ကြေးပြားသုံးဆယ်ပါသော ကြေးပြားကွင်းဆက်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ပဲလား?"

"မနက်ဖြန် ခင်ဗျား အလုပ်များနေမှာ စိုးရိမ်တယ်၊" ပိုင်လီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဘာများ အလုပ်များစရာ ရှိလို့လဲ?" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ ပိုင်လီ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ယပ်တောင်ခတ်နေလိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

"ထူးဆန်းလိုက်တာ" ဟု ရေရွတ်ကာ ခြေထော့နဲ့နဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများ လရောင် ပြခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တည်းခိုခန်း၏ စည်ကားလှသော စီးပွားရေးရှိနေသော်လည်း ဖောက်သည်များထံမှ ညည်းညူသံများနှင့် စားပွဲထိုးများထံမှ တောင်းပန်သံများကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စားသောက်ဆိုင်က ဘယ်လိုလုပ် အရက်ကုန်သွားရတာလဲ?"

"အိုးဘုရား၊ ချစ်လှစွာသော ဖောက်သည်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်း လူတွေ အရမ်းများနေပြီး သိုလှောင်ထားတဲ့ အရက်အားလုံး ရောင်းကုန်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်သေးပါဘူး။"

"ဒီနေ့တော့ ဝိုင်အစား လက်ဖက်ရည်နဲ့ အစားထိုးလိုက်ကြရအောင်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျား လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဝိုင်ကောင်း တိုက်ပါ့မယ်၊" အိမ်ရှင်က ဆိုလိုက်သည်။

"အခုတော့ ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့၊" ဧည့်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း အခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲတိုင်းတွင် လက်ဖက်ရည်သာ ရှိပြီး ဝိုင်မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆိုလိုက်သည်၊

"မန်နေဂျာ ဖုန်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" မန်နေဂျာ ဖုန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"ငါတို့ လရောင် တည်းခိုခန်းက မြို့ထဲက မိုင်တစ်ရာမွှေး ဝိုင်အိမ်တော်ကနေ လစဉ် အရက်ထောက်ပံ့မှု ရရှိတာပါ။ ဒီနေ့က ကုန်ပစ္စည်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရမယ့်နေ့ ဖြစ်သင့်တာ။ ဘယ်သူက သူတို့ မြို့သခင် စံအိမ်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အရက်ထောက်ပံ့မှုကို ဖြတ်တောက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားမှာလဲ?"

"တခြား ဝိုင်အိမ်တော်တွေဆီက အရက် ဝယ်လို့မရဘူးလား?" ချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ခင်ဗျား မသိလောက်သေးဘူး။ ကျွန်တော် ဒီအကြောင်း သိပြီးတဲ့နောက် ချက်ချင်း တခြား ဝိုင်အိမ်တော်တွေဆီ လူတွေ လွှတ်လိုက်ပေမယ့် အားလုံး လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့လည်း မြို့သခင် စံအိမ်နဲ့ ပတ်သက်နေပုံရတယ်။ အခု တတိယထပ်က အထူးဧည့်သည်တော်တွေအတွက် အရက်ထောက်ပံ့မှု ဆက်တိုက်ရှိနေစေဖို့ ငါတို့ ပထမထပ်နဲ့ ဒုတိယထပ်တွေအတွက် ထောက်ပံ့မှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ရင်တောင် လက်ရှိ ဖောက်သည် စီးဆင်းမှုအရ ငါတို့ အများဆုံး နောက်ထပ် သုံးရက်ပဲ ခံနိုင်တော့မှာပါ။ သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ?" မန်နေဂျာ ဖုန် စိုးရိမ်တကြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချင်းဖုန်း မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ လရောင် ပြခန်း၏ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သူ့ရဲ့ ဟော့ပေါ့ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း အရက်မရှိသော စားသောက်ဆိုင်သည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သိသာထင်ရှားသော အကျိုးဆက်များကို ခံစားရပြီး ဖောက်သည်များ ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ မြို့သခင် စံအိမ်၏ လုပ်ရပ်သည် သူတို့ ထိုင်နေသော သစ်ကိုင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် တူနေသည်။

"ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်အရက် ချက်လုပ်မယ့် အစီအစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်တင်ရတော့မယ်ထင်တယ်၊" ချင်းဖုန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ညဘက်တွင် မြို့သခင် စံအိမ် ထိန်လင်းနေသည်။ ရယ်လော့ထင် လက်သီးဆုပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"အဖေ၊ အဖေ့ နည်းဗျူဟာ အောင်မြင်သွားပြီ။ သူတို့ရဲ့ အရက်ထောက်ပံ့မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် လရောင် ပြခန်းရဲ့ စီးပွားရေး ထိခိုက်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ပါဘူး။"

"ချင်း ကောင်လေး နည်းနည်း အရည်အချင်းရှိနိုင်ပေမယ့် သူက အတွေ့အကြုံနုသေးတယ်။ ဒီ ကျင်းယန်မြို့ငယ်လေးမှာ ငါ မလုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး၊" ရယ်ဟန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသော ခပ်မဲ့မဲ့အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင် အစေခံနှစ်ဦး အနီရောင် ဟင်းရည်အိုးတစ်လုံး ယူဆောင်လာပြီး ရယ်ဟန့်နှင့် ရယ်လော့ထင်ရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

ရယ်ဟန့် သူ့တူများကို နှစ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ! ဒါ မင်းတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းရည်လား? အရသာမရှိဘူး။ လရောင် ပြခန်းရဲ့ ဟော့ပေါ့နဲ့ ဘယ်လို နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ?!" အစေခံနှစ်ဦး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

"မြို့သခင်၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ လရောင် ပြခန်းရဲ့ ဟော့ပေါ့ကို မြည်းစမ်းဖူးပါတယ်။ အနီရောင် ဟင်းရည်က တကယ် ထူးကဲပါတယ်။ ချက်နည်းကို မသိဘဲနဲ့ သူ့အရသာကို တုပဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"

"ဒါဆို မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့လူတွေကို ထားထားလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ?"

ရယ်ဟန့် စားပွဲကို ကန်ကျောက်လိုက်ရာ အနီရောင် ဟင်းရည် မှောက်ကျသွားသည်။ ဟင်းရည် ယူဆောင်လာသော အစေခံနှစ်ဦး ပူနေသော ဟင်းရည်ဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ခန်းမဆောင်၏ အမည်မသိ ထောင့်တစ်နေရာမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊

"မြို့သခင် ရယ်၊ ခင်ဗျား လက်အောက်ငယ်သားတွေအပေါ် တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို မပြီးမြောက်နိုင်တဲ့ ခွေးတွေကတော့ အပြစ်ပေးခံရသင့်တာပေါ့။"

"ဘယ်သူလဲ?"

ရယ်ဟန့် တုန်လှုပ်စွာ အာမေဍိတ်ပြုလိုက်သည်။ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် အစေခံနှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းများ လွင့်တက်သွားပြီး သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်။