ချန်ကွေ့

ရယ်လော့ထင် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြို့သခင် ရယ်ဟန့်မှာမူ သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား သူ အော်လိုက်သည်၊

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်လော့ထင် အလျင်အမြန် သူ့ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သော်လည်း သူ့တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်က သူ မည်မျှ ကြောက်လန့်နေသည်ကို ပြသနေဆဲဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ ပုန်းနေသေးတာလဲ? ကျွန်တော့် စံအိမ်က ပညာရှင်တွေ ခင်ဗျား လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျား အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပါဘူး၊" ရယ်ဟန့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အိုး? သူတို့ သေသွားပြီဆိုတာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ?" အရိပ်ထဲမှ လူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ကျွန်တော့်သား ခုနက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဆူညံလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် စံအိမ်က အဆင့် ခုနစ် သူရဲကောင်းတွေရဲ့ အကြားအာရုံနဲ့ဆိုရင် သူတို့ ဒီအခြေအနေကို ကြားပြီး ပြေးလာသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သေဆုံးသွားတာကလွဲလို့ အပြင်ဘက်မှာ လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် တခြား ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုမှ မတွေးတတ်တော့ဘူး၊" ရယ်ဟန့် ညှိုးငယ်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ပြတ်သားသော လက်ခုပ်သံတစ်ခု ခန်းမဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အလွန် နားမခံသာအောင် ကျယ်လောင်နေသည်။

"ငါက ရယ်သခင် အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ နည်းနည်းတော့ ဦးနှောက်ရှိပုံပဲ၊" အရိပ်ထဲမှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖြတ်ထားသော ဦးခေါင်းသုံးလုံး ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရပြီး တစ်လုံးစီတွင် သူတို့၏ အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ တသွင်သွင် စီးကျနေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရယ်လော့ထင် ကြောက်လန့်မှုဖြင့် လှုပ်မရ ဖြစ်သွားပြီး သူ ဆီးထွက်ကျသွားသည်။

ရယ်ဟန့် သူ့ညာလက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ ဦးခေါင်းသုံးလုံးမှာ မြို့သခင် စံအိမ်မှ အဆင့် ခုနစ် သူရဲကောင်းများ၏ ဦးခေါင်းများ ဖြစ်သည်!

ထိုအခိုက်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ တိုင်တစ်တိုင်၏ အရိပ် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အရိပ် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီသော တစ္ဆေမျက်နှာဖုံး၊ မီးခိုးဖြူရောင် ဆံပင်ရှည်၊ အဖြူအမည်း ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ့ခါးတွင် လက်ဖဝါးအရွယ် ဦးခေါင်းခွံများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရယ်ဟန့် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ အရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ?"

" လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီကို ရောက်လာတဲ့ စစ်ဝန်ကြီးရဲ့သား ထန်ရွှမ်းကို ခင်ဗျား မှတ်မိသေးလား?" တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးနောက်မှ အသံ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ သခင်လေး ထန် ရောက်လာတုန်းက ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံခဲ့ပြီး သူ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ လေးလေးစားစား ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရှင် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတာနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး?" ရယ်ဟန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တကယ် မသိဘူးလား?" ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု အရိပ်ထဲမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရယ်ဟန့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော် တကယ် မသိပါဘူး။"

ထိုပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ရယ်ဟန့်ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ရယ်ဟန့် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံး အသက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမျိုရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော သွေးများပြည့်နေသည့် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျား တကယ် မသိဘူးလား?" ထိုပုံသဏ္ဌာန် တစ်ဖန် မေးလိုက်သည်။

ရယ်ဟန့် အသည်းအသန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤအချိန်တွင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုပုံသဏ္ဌာန် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖိအားကို ရုပ်သိမ်းကာ ခန်းမထဲတွင် ရှေ့နောက်လျှောက်လှမ်းနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်၊ "သခင်လေး ထန် ကောင်းကင်မြို့တော်ကို ပြန်မရောက်ခဲ့ဘူး။"

"ဘာ?!" ရယ်ဟန့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။ ချွေးအေးများ ချက်ချင်း သူ့ကျောပြင်ကို စိုရွှဲသွားစေသော်လည်း သူ မျှော်လင့်ချက် အစအနလေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက သခင်လေး ထန် အရေးတကြီး ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ ကောင်းကင်မြို့တော်ကို ချက်ချင်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ထိုပုံသဏ္ဌာန် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်၊ "သူ့ ဝိညာဉ်မီးခွက် ငြိမ်းသွားပြီ။"

ဝိညာဉ်မီးခွက်ဟု ခေါ်သော အရာမှာ တစ္ဆေတစ်ရာဂိုဏ်းမှ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့ သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အမျှင်တစ်စကို ခွာထုတ်ပြီး မီးစာနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဝိညာဉ်မီးခွက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်သည်။ ဝိညာဉ်မီးခွက် ငြိမ်းသွားသည်နှင့် ဝိညာဉ်အမျှင်ပိုင်ရှင် သေဆုံးသွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ရယ်ဟန့် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ "သခင်ကြီး၊ ဒီကိစ္စ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး။ သခင်လေး ထန်၊ သူ ကျွန်တော့် လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့တာ သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ!"

"သူ့ကို သတ်တာ ခင်ဗျား မဟုတ်မှန်း ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ထန် ခင်ဗျားနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ပြီး ခင်ဗျား သူ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ကာကွယ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား အသက်ရှင်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား?" ထိုပုံသဏ္ဌာန်၏ စကားများ ရယ်လော့ထင်ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

ရယ်ဟန့်၏ အမူအရာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ကန်လိုက်ပြီး အလွန် ခက်ခဲစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ အရှင် ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်ခဲ့တယ်ဆိုရင် အစကတည်းက လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပါ။ အရှင် ကျွန်တော့်ကို အသုံးဝင်သေးတယ်လို့ ထင်နေသေးတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။"

"မှန်တယ်၊ ငါက လူလည်တွေနဲ့ စကားပြောရတာ ကြိုက်တယ်။ ခင်ဗျား အသက်ကို ကယ်တင်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ခင်ဗျားအတွက် တာဝန်နှစ်ခု ပေးစရာ ရှိတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ပေမယ့် ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်ရလိမ့်မယ်၊" ထိုပုံသဏ္ဌာန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တယ်ဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ၊" ရယ်ဟန့် စိတ်သက်သာရာရစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ပထမဆုံး၊ ငါ ခင်ဗျားကို ကျင်းယန်မြို့မှာ လီယန် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းချင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ငါ့ကို ပြောပြရမယ်။ ဒုတိယ၊ ချင်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေး၊ ချင်းဖုန်းကို သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး သူ့အလောင်းကို ငါ့ဆီ ယူလာပေးရမယ်!" ထိုပုံသဏ္ဌာန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရယ်ဟန့် အစပိုင်းတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ကျွန်တော် အရှင့်ကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့် စံအိမ်က ပညာရှင်သုံးယောက် အရှင့် လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးပါပြီ။ ချင်းဖုန်းက အမြဲတမ်း အဆင့် ခုနစ် အစောင့်တွေနဲ့ ကာကွယ်ထားခံရပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ လုပ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး။"

သူ့စကားဆုံးသောအခါ ထိုပုံသဏ္ဌာန် လက်ဖျောက်တီးလိုက်ပြီး မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်၊ ပန်းခြံဝင်းထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန်သုံးခု ပေါ်လာပြီး ရယ်ဟန့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ဤပုံသဏ္ဌာန်သုံးခုမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် လူမဟုတ်ပေ၊ သူတို့မှာ ဦးခေါင်းမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်များ၊ အဆင့် ခုနစ် သူရဲကောင်းသုံးဦး၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သည်!

သို့သော် ဦးခေါင်းမရှိဘဲ ဤခန္ဓာကိုယ်သုံးခု မည်သို့ လှုပ်ရှားနိုင်မည်နည်း?

ထိုခန္ဓာကိုယ်သုံးခု ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဦးခေါင်းများကို ကောက်ယူကာ သူတို့၏ လည်ပင်းများပေါ် ပြန်တင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရယ်လော့ထင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားကာ သတိလစ်သွားစေသည်။

ရယ်ဟန့် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ထူးဆန်းသော အရာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေသူရဲ လောကကြီးထဲတွင်ပင် သေသူများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေသည့် ဤသို့သော နည်းလမ်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ!

တစ္ဆေမျက်နှာနှင့် လူ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်၊ "အခုကစပြီး ခင်ဗျား ဒီ ရုပ်သေးရုပ်သုံးရုပ်ကို ထိန်းချုပ်ရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက သူတို့ အသက်ရှင်နေတုန်းကထက် မနိမ့်ကျသလို အဆင့် ခုနစ် ပြိုင်ဘက်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုပါတယ်။"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ သူတို့ကို အသုံးပြုပြီး ချင်းဖုန်းကို သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်! ကျွန်တော် မေးခွင့်ရှိမလား အရှင်၊ အရှင့်ကို ဘယ်လို ခေါ်သင့်ပါသလဲ?"

"ချန်ကွေ့။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်းဖုန်း သမ်းဝေလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူ့လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ သူ ကျေနပ်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ်ညတာ စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် အလွန် သန့်စင်သော အရက်တစ်မျိုး ပေါင်းခံနိုင်ခဲ့ပြီ။ အခု သူ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရက်ချက်စက်ရုံတစ်ရုံ ရှာဖွေရန်၊ သူတို့ကို ပေါင်းခံနည်း သင်ကြားပေးရန်နှင့် အရသာရှိသော အရက် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

သူ အောင်မြင်သည်နှင့် လရောင် ပြခန်း၏ အမြတ်အစွန်းများ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သစ်များသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

သို့သော် ချင်းဖုန်း ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရက်ချက်စက်ရုံ ရှာဖွေခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ကြောင်းလည်း နားလည်ထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းယန်မြို့တွင် မြို့သခင်မှာ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်ဖြစ်ပြီး အရက်ချက်စက်ရုံ အများစု မြို့သခင် စံအိမ်ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

"လရောင် ပြခန်းရဲ့ အရက်ထောက်ပံ့မှုက သုံးရက်ပဲ ခံနိုင်တော့မှာ။ ငါ အရက်ချက်စက်ရုံ ရှာရမယ်၊ အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မြို့ထဲက အဓိက အရက်ချက်စက်ရုံတွေ မြို့သခင် စံအိမ်က လာဘ်ထိုးထားခံရပြီဆိုတော့ နတ်မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ အကြီးအကဲကို မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား။ သူ ချက်လုပ်ရေး တာဝန်တွေ လွှဲယူနိုင်မယ့် သေးငယ်ပြီး လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ အရက်ချက်စက်ရုံ တစ်ရုံလောက် သိကောင်းသိနိုင်တယ်။"

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ချင်းဖုန်း ချင်းစံအိမ်မှ ထွက်ခွာတော့မည် အပြုတွင် လန်နင်ရွှမ်ကို ရှာဖွေနေစဉ် အမှတ်မထင် သူ့အဖေနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

သူ့အဖေ နှာခေါင်းထက်ပြီး ဖန်ခွက်ထဲမှ အရက်နံ့ကို ချက်ချင်း အနံ့ရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် အရည်အသွေးမြင့်သော အရက် ဖြစ်သည်။ တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးလွင့်မျောသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ သား ဒီအရက်ကို ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲ?"

ထိုစကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ချင်းဖုန်း ပေါင်းခံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် လရောင် ပြခန်း ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် ချင်းကျန့်အန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်၊

"ငါ အရက်ချက်စက်ရုံသေးသေးလေး တစ်ရုံတော့ သိတယ်။ သား အဲ့ဒီမှာ စမ်းကြည့်လို့ ရနိုင်ကောင်းရဲ့။"