အဘိုးလီ၏ အရက်ချက်စက်ရုံ

"အဖေ၊ ကျွန်တော် ရှာနေတဲ့ အရက်ချက်စက်ရုံက ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက် လိုအပ်ပြီး အလုပ်ပမာဏအများကြီးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရမယ်။ အဖေ ပြောခဲ့တဲ့နေရာက အဲ့ဒီလိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီနိုင်ပါ့မလား?" ချင်းဖုန်း သူ့သံသယများကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။ သူ သူ့ရဲ့ အားကိုးမရတဲ့ အဖေဆီက ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို အားမကိုးနိုင်ပေ။

ချင်းကျန့်အန်း သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သေချာစဉ်းစားလိုက်သည်၊ "ပိုင်ရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လီ ပဲ။ သူက ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်၊ သေချာပေါက် ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ သူ အလုပ်ပမာဏအများကြီးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မလားဆိုတာတော့ ငါ သေချာမပြောနိုင်ဘူး။ သား သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပြီး ကြည့်လိုက်ပါလား? သူက မြို့တောင်ပိုင်းက နွေဦးသစ် လမ်းပေါ်က အိမ်အအတွင်းဆုံးမှာ နေတယ်။" နွေဦးသစ် လမ်းသည် မြို့စွန်အနီးမှ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး လူအနည်းငယ်သာ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

"အင်းလေ၊ ဒါက တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပဲ ထင်ပါတယ်လေ။" ချင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရလိုက်သည်၊ "စကားမစပ် အဖေ၊ ကျွန်တော် လရောင် စံအိမ်ကို ပြန်လည် အသက်ဝင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်က ဘယ်တော့များ…" သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချင်းကျန့်အန်း သူ့နဖူးကို သူ ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မေ့တော့မလို့၊ နင့် ဒုတိယ အမေ ငါ့ကို အရေးတကြီး တွေ့ချင်နေတယ်။ ငါ အမြန်သွားရမယ်။ သား ငါ့ကို ဘာပြောချင်ခဲ့တာလဲ? အင်းလေ၊ ထားလိုက်ပါတော့။ သား အလုပ်များတာတွေကနေ အားတဲ့အခါ ငါ့ကို အသိပေးလိုက်ပေါ့။" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားပြီး အလျင်စလို ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ချင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ထားလိုက်ပါတော့၊ အဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ အရင်ဆုံး နွေဦးသစ် လမ်းကို သွားသင့်တယ်။"

ချင်းစံအိမ်၏ ကန်ဘေးမှ ပြခန်းသို့ အမလန်ကို ရှာဖွေရန် သွားရာလမ်းတွင် ချင်းဖုန်း အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အမှတ်မထင် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျိုကျန့်လီ ညာလက်ဖြင့် ညင်သာသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကန်အတွင်းမှ ကြည်လင်သော ရေဘောလုံးတစ်ခု သူ့ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး ရွေ့လျားလာနေသော ရွှေငါးတစ်ကောင်ကို ပတ်ရစ်ထားသည်။ ရွှေငါး သူ့အမြီးကို လွှဲယမ်းလိုက်သော်လည်း ရေဘောလုံး၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ အလွန်အမင်း လှပသော အမျိုးသမီးကို မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ချင်းဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ လျိုကျန့်လီ၏ အစမ်းသပ်ခံမှု ကျရှုံးပြီးနောက် သူ့ကျင့်ကြံမှု ထိုးကျသွားခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုတစ်ခုတည်းကပင် အဆင့် ခြောက် သိုင်းပညာရှင်အများစုကို ကျော်လွန်နေသည်။ "သူ့ကျင့်ကြံမှုက ပဉ္စမ နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်မလား?" ချင်းဖုန်း သူ့ဘာသာသူ တွေးတောလိုက်သည်။ ကန်ဘေးမှ ပြခန်းတွင် လျိုကျန့်လီ၏ နူးညံ့လှပသော နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ သူ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှေငါးပါသော ရေဘောလုံး ကန်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရောက်သွားသည်။ "သွားတော့၊" သူ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟကာ ဆိုလိုက်သည်။

နားမလည်နိုင်စွာ လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံတွင် ချင်းဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အမူအရာ ခဏတာ ဝင်းပသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။ "သခင်မလေး၊ ကျွန်မ သခင်လေးကို သွားကာကွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒီနေ့ သခင်မလေးရဲ့ အစားကို စားဖို့ မမေ့ပါနဲ့နော်၊" သူ ဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

ချင်းဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် ချင်းဖုန်း အထီးကျန် ပုံရိပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ လှမ်းကြည့်မိသည်။ ဒါ သူ့စိတ်ကူးသက်သက်လားတော့ မသိ၊ သို့သော် ကနဦး တွေ့ဆုံမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုလူ အသက်ဝင်မှု အနည်းငယ် ရရှိလာပုံရသည်။ "ဓားကို သွေးခြင်းဖြင့် ထက်မြက်စေပြီး၊ ဆီးပန်းရနံ့သည် ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီ၏ ခါးသီးမှုမှ လာသည်၊" လျိုကျန့်လီ ချင်းဖုန်း ပြောခဲ့သော ကဗျာကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ကန်ဘေးမှ ပြခန်းဘေးတွင် ထားရှိသော ဓားအိမ် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖန်တီးသွားသည်။

ချင်းဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ မြို့လယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ကျင်းယန်မြို့မှ နွေဦးသစ် လမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤနေရာကို လူအလွန်နည်းပါးစွာ ဖြတ်သန်းသွားလာကြပြီး နေထိုင်သူအများစု ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြရာ သူတို့၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို ညွှန်ပြနေသည်။ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော အိမ်များနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော လူများက လမ်းကို အထီးကျန် ဆိတ်ငြိမ်သော လေထုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လမ်းတစ်ခုလုံး လျှောက်ပြီးနောက် သူတို့ အိမ်အအတွင်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ၎င်း လမ်းပေါ်မှ အခြားနေရာများထက် ဘာမှ ပိုမကောင်းပေ။ ဒါ အဖေ ပြောခဲ့တဲ့ အရက်ချက်စက်ရုံလား? ချင်းဖုန်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့မိသည်၊ အစကတည်းက ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ချင်းဖုန်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါး ကျွိခနဲ ပွင့်သွားပြီး သော့ခတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သေးငယ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့ဩဖွယ် သပ်ရပ်နေသည်။ အရက်ချက် ကိရိယာများ ကောင်းစွာ တပ်ဆင်ထားသော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိပေ။ အခွံချွတ်ထားသော ကောက်နှံများ ထည့်ထားသည့် တောင်းများ ရှိနေပြီး တောင်းများဘေးတွင် မပြုပြင်ရသေးသော ပြောင်းပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ကောက်နှံများ ချက်ပြုတ်ရန် အိုးကြီးတစ်လုံးနှင့် မွှေရန် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း အိုးအတွင်း၌ ရှိနေဆဲ။ ကဇော်ဖောက် ကျင်းများနှင့် ပိတ်ထားသော ဝိုင်အိုးများလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းအရ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးက လူတစ်စု အရက်ချက်လုပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း လူများ အခု ဘယ်မှာလဲ?

ခွမ်း! ရုတ်တရက် အသံတစ်သံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦး ဆူညံသံလာရာ လားရာသို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း အကြောင်းရင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ လဲကျနေပြီး လေတိုက်၍ လဲကျသွားသည့်အလား။ "ဘယ်သူ ရှိပါသလဲ? ကျွန်တော်က ချင်းမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသား ချင်းဖုန်းပါ။ ဒီကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ လာခဲ့တာပါ၊ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ၊" ချင်းဖုန်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့အသံ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်နှင့် အိမ်အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ချလောက်၊ ချလောက်။

မာကျောသော အရာတစ်ခု ကျောက်ပြားကြမ်းခင်းကို ရိုက်ခတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အတွင်းမှ တံခါး ပွင့်လာပြီး မီးခိုးရောင်ဆံပင်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်းဖုန်း အလွန် အံ့ဩသွားသည်။ သူ ဤလူကို မနေ့က မိုးသံနားဆင် ပြခန်းအနီးတွင် တွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့ ခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်၊ ခြေဆာနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားပင်! ဒီလူ ဒီလို အခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် အရက်ချက်စက်ရုံ ဖွင့်နေတုန်းပဲ။ အဖေ တကယ်ပဲ အကဲဖြတ်ဉာဏ် မရှိဘူး။

သေချာစေရန် ချင်းဖုန်း အတည်ပြုလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက ဒီအရက်ချက်စက်ရုံရဲ့ ပိုင်ရှင် သခင်ကြီးလီ လား?" သခင်ကြီးလီ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားပြီး သူ့ချိုင်းထောက်ကို အားပြုလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ယူလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို သောက်ကာ ကျန်တစ်ဝက်ကို ခြံဝင်းကြမ်းခင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လောင်းချလိုက်သည်။ သူ့အင်အားကြောင့် လောင်းချလိုက်သော ဝိုင် ချင်းဖုန်း၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ နီးပါး ကျရောက်သွားသည်။ ဒီလူ သိပ်ပြီး ဧည့်ဝတ်မကျေပွန်ပုံပဲ။ ချင်းဖုန်း သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား!" လန်နင်ရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ချင်းဖုန်း၏ လက်ဖြင့် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်

"မင်း ဘာလိုချင်လဲ?" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား သူ့သရုပ်မှန်ကို ဝန်ခံလိုက်သော်လည်း သူ့လေသံ မရင်းနှီးလှဘဲ ချင်းဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့၏ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာရောက်ခြင်းကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ တကယ်ပဲ သူကိုး၊ ချင်းဖုန်း သူ့အားမကိုးရသော အဖေကို စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူ ထို့နောက် လက်သီးဆုပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် ဒီကို လရောင် ပြခန်းအတွက် ဝိုင်ချက်လုပ်ပေးဖို့ ခင်ဗျားကို လာတောင်းဆိုတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အော်ဒါက တော်တော် များပါတယ်။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မကိုင်တွယ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်။ အဆင်မပြေမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ထွက်ခွာသွားပါ့မယ်။"

ချင်းဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားကြပြီး သခင်ကြီးလီ သူတို့ကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည်အပြုတွင် သူ လေကို နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ဘုန်း! ယိုယွင်းနေသော တံခါးအို သူ့အလိုလို ပိတ်သွားသည်!

လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ ချက်ချင်း လှည့်ကာ ချင်းဖုန်းကို သူ့နောက်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ဤ မထင်မရှား လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား သူ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းပေ!

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?" လန်နင်ရွှမ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ချင်းဖုန်း နားမလည်နိုင်သော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

"လူငယ်လေး၊ အဲ့ဒီ အရက်နံ့ ဘယ်က လာတာလဲ?" သခင်ကြီးလီ၏ မျက်နှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝင်းပလာသည်။ လေထဲမှ မှိန်ဖျော့သော အရက်ရနံ့မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြွယ်ဝပြီး ချောမွေ့နေသည်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း… သူ ကိုယ်တိုင် ချက်လုပ်သော အရက်ပြင်းထက် ပို၍ အားကောင်းပြီး အရသာရှိသည်! သူ ဘယ်လို လွှတ်ပေးနိုင်မည်နည်း?

အရက်ရနံ့ကြောင့်ကိုး!

သူ အရင်က ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပေမယ့် အခု သူ အလျင်လိုနေပြီလား? ချင်းဖုန်း အေးအေးဆေးဆေး သူ့နေရာလွတ် လက်စွပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက် ထုတ်ယူလိုက်ရာ ကြွယ်ဝသော အရက်ရနံ့ ချက်ချင်း လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သခင်ကြီးလီ လေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်မှု ပြသနေသည်။

"ဒါပဲ၊ ဒါပဲ!" သူ့ချိုင်းထောက်ကို အားပြုလျက် သူ ချင်းဖုန်းထံသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လာပြီး သူ့လေသံ အလျင်လိုနေသည်။

"ငါ့ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပြုပါ!"

"ခင်ဗျား သောက်ချင်လို့လား?" ချင်းဖုန်း သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်ကြီးလီ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မရဘူး။" "…"