တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ်၏ သခင်

မင်းက ငါ့အပေါ်ကို ဝိုင်လောင်းချပြီးတော့ အခု ငါ့ဝိုင်ကို ပြန်သောက်ချင်တယ်ဟုတ်လား။ ရုပ်ချောတဲ့သူတွေမှာ ဒေါသမရှိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။

"မင်းငါ့ကို တစ်ခွက်လောက်တောင် မတိုက်ဘူးလား။" အဘိုးကြီးလီက မျက်ခုံးပင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "လုံး၀မတိုက်ဘူးဗျာ။"

မင်းမျက်နှာထားကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို ထိုးချင်သတ်ချင်နေတာလား။ မင်းကို အထင်သေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒီလို ဒုက္ခိတအခြေအနေနဲ့ဆို လန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းကတောင် မင်းလိုလူဆယ်ယောက်ကိုနိုင်တယ်။

ချင်ဖုန်းက ဒီလိုတွေးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။ ခုနက သစ်သားတံခါး သူ့အလိုလို ပိတ်သွားတဲ့မြင်ကွင်းက အဆင့်ခြောက် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သိုင်းသမားတစ်ယောက် စွမ်းအင်ထုတ်ကြွားလိုက်သလိုပဲ။ အခု လန်မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က တင်းမာနေတဲ့အမူအရာနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် သူ့ရှေ့က ဒီလူက တော်ရုံကျွမ်းကျင်သူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

သူက တံတွေးကို ဂလုခနဲမြိုချလိုက်ပြီး လန်မိန်းကလေးရဲ့နောက်မှာ အသာရပ်လိုက်သည်။ ကြောက်လို့တော့မဟုတ်၊ တစ်ဖက်လူ အခွင့်အရေးမရအောင် ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့သာ။

အဘိုးကြီးလီက မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တုတ်နဲ့ မြေကို ထောက်လိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်က ချက်ချင်းဆိုသလို ခါးကြားကဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက အမြန်ဆုံး ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး သေချာအောင်လုပ်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ခဏကြာတဲ့အထိ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်းက သတိကြီးစွာနဲ့ ခေါင်းလေးပြူထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အားကြီးတဲ့သြဇာစက်ကွင်း လွှမ်းခြုံထားတာမရှိသလို မြေကြီးကလည်း ဘာမှမဖြစ်သေး။ သူ့ရှေ့က လန်မိန်းကလေးကလည်း မလှုပ်မယှက်ငြိမ်သက်နေသည်။

ဒါအကုန်ပဲလား။

သစ်သားတံခါးက လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်လို့ ပိတ်သွားတာများလား။

ဒါပဲ မင်းရဲ့စွမ်းရည်ဆိုရင်တော့ ငါဘာမှကြောက်စရာမရှိဘူး။ ချင်ဖုန်းက လန်မိန်းကလေးအနောက်ကနေ ထွက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ဝိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး။ တခြားကိစ္စမရှိရင် ငါတို့သွားတော့မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ လှည့်ထွက်သွားပေမယ့် လန်မိန်းကလေးက နေရာကမရွေ့သေးတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"လန်မိန်းကလေး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လှပတဲ့အမျိုးသမီးက တောင့်တင်းနေပြီး သူမရဲ့တောက်ပတဲ့မျက်လုံးထဲက သူငယ်အိမ်တွေက သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ တိုက်တွန်းနေသလိုမျိုး နောက်ပြန်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို ခံစားမိတဲ့အတွက် ချင်ဖုန်းက သူ့ရဲ့မျက်စိအစွမ်းကို အသက်သွင်းလိုက်တော့ ခြံဝင်းထဲမှာ အစိမ်းရောင်အလင်းစက်လေးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန့်ကျဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တခြားနေရာတွေထက် အများကြီးပိုများနေသည်။

အရင်ကတော့ ချင်ဖုန်းက ဒီအစိမ်းရောင်အစက်တွေက ဘာကိုကိုယ်စားပြုလဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်တွေအများကြီးဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူနားလည်သွားပြီ။ ဒီအစက်တွေက သေဆုံးသွားတဲ့အရာတွေကနေ ကျန်ခဲ့တဲ့ ယင်စွမ်းအင် အကြွင်းအကျန်တွေဖြစ်ပြီး၊ ဒါတွေက တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေဖို့ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့အရာတွေပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ယင်စွမ်းအင်တွေ ဒီလောက်များနေတယ်ဆိုရင် ခြံဝင်းထဲမှာ သေဆုံးပြီးသား သတ္တဝါတွေ အများကြီးရှိနေတယ်ဆိုတဲ့သဘော မဟုတ်ဘူးလား။

ချင်ဖုန်းက လန်နင်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူမက သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရသလို ယင်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ရစ်ပတ်ခံထားရတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒါက တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့်ခြောက် ကျင့်ကြံသူတွေမှ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ် ပဲ။

ဒီခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့လူက တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့အဆင့်ကလည်း မနိမ့်ဘူး။

မလှမ်းမကမ်းမှာ အဘိုးကြီးလီက မျက်နှာထားတည်တည်နဲ့ သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်းက ခြောက်ကပ်ကပ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်းချဉ်းကပ်ကာ အရက်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးလီက ခွက်ကိုယူပြီး တစ်ကျိုက်တည်းမော့ချလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်လာသည်။ "ဟေ့ကောင်လေး၊ ဒီဝိုင်က ကောင်းလှချည်လား။"

"သခင်ကြီးလီ ကြိုက်နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က အရင်က မျက်စိမရှိခဲ့လို့ပါ၊ ဒီတပည့်လေးကို အပြစ်မယူပါနဲ့။" အကျပ်အတည်းကာလမှာတော့ အခြေအနေအရ လုပ်ရတာပဲ။ ချင်ဖုန်းက ခါးသက်တဲ့အပြုံးနဲ့အတူ သူ့ရဲ့မာနကြီးတဲ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ရုံပဲရှိတော့သည်။

ဒီလို ကျင်းယန်မြို့ငယ်လေးထဲက ဒီလိုယိုယွင်းနေတဲ့အိမ်မှာ ခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့လူတစ်ယောက်က အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေတစ်ရာ လမ်းစဉ်ရဲ့ အဆင့်ခြောက်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်မှာလဲ။

ဒါက ကျား ဟန်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ပေါ်တင်ရူးသွပ်မှုပဲ။

ဒါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် NBA ကစားသမားတစ်ယောက်က ဘေ့စ်ဘောကွင်းထဲ ရောက်လာပြီး ကစားသမားတွေကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ "ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကစားခွင့်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော်က ဒီဘက်မှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့ပါ" လို့ ပြောတာနဲ့တူတယ်။

ဒါမှမဟုတ် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ ဂေးရှားတစ်ယောက်က မင်္ဂလာဦးညမှာ သတို့သားကို မျက်နှာနီရဲပြီး "သခင်လေး၊ ညင်ညင်သာသာဆက်ဆံပါနော်၊ ဒါ ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ" လို့ ပြောတာနဲ့တူတယ်။

ဒါက လူတစ်ယောက်လုပ်သင့်တဲ့အရာလား။

ရှက်စရာကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းတယ်။

"ဟေ့ကောင်လေး။" အဘိုးကြီးလီက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ဖားယားတဲ့အမူအရာပြလိုက်ပြီး

"သခင်ကြီး၊ ဘာများအမိန့်ရှိချင်လို့ပါလဲခင်ဗျာ။"

"ငါဝိုင်တွေ အများကြီးချက်ခဲ့တာတောင် ဆယ်နှစ်နီးပါးလောက် သိမ်းထားတဲ့ အိုးအဟောင်းထဲက ဝိုင်ကတောင် မင်းရဲ့တစ်ခွက်စာလောက် အရသာမရှိဘူး။ မင်းဝိုင်က ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် မြှုပ်ထားတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒီဝိုင်က ပေါင်းခံထားတာ၊ သီးသန့်သက်တမ်းဆိုတာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်းခံနည်းက ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ထူးကဲတဲ့အရေးပါမှုရှိတယ်၊ ဒါက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုရဲ့ ရင်းမြစ်တစ်ခုပဲ။ သူဒါကို တစ်ဖက်လူကို ဘယ်လိုမှ ထုတ်ပြောလို့မဖြစ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ချင်ဖုန်းက ဒီမေးခွန်းကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဂဏန်းတစ်ခုပြောပြီး ပယ်ချတော့မလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ၊ အဘိုးကြီးရဲ့ ခြေထောက်မသန်တဲ့နေရာက သြဇာစက်ကွင်းနဲ့ ရောယှက်နေတဲ့ နီညိုရောင်မီးလျှံခပ်ဖျော့ဖျော့ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

အဲဒါက!

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အလျင်အမြန်စဉ်းစားနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာတွေ၊ မမြင်ရတဲ့မီးလျှံ၊ ပြီးတော့ ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်တဲ့စရိုက် - ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ သူက အဲဒီလူရဲ့ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"နှစ်တစ်ရာလား။ ဒါကြောင့်ကိုး။" အဘိုးကြီးလီက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့ဝိုင်မျိုးရဲ့ ရှားပါးမှုကို တန်ဖိုးထားနေသည်။

"အဘိုး၊ တစ်ညပါခင်ဗျာ။"

အဘိုးကြီးလီက အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပြီးတော့ သူက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်မှာ "မင်းငါ့ကို နောက်နေတာလား။ တစ်ညဆိုတာ ကဇော်ဖောက်ဖို့တောင် အချိန်မလောက်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန် လက်ကာပြပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်မှာ

"ဝိုင်က အရင်ကဇော်ဖောက်ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်က ရှိပြီးသားအခံပေါ်မှာ နည်းနည်းလေးပဲ ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တာပါ။"

"ဆက်ပြောစမ်းပါ။" အဘိုးကြီးလီက စိတ်ဝင်စားလာပေမယ့် သံသယရှိနေပုံတော့ရသေးသည်။

ချင်ဖုန်းက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝိုင်ချက်တဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကို သူ့အား စတင်ဖော်ပြတော့သည်။

"ပေါင်းခံတာလား။" အဘိုးကြီးလီက မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်၊ သူက ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ပေါင်းခံတာပါ။ ဝိုင်ကို ကဇော်ဖောက်ပြီးတဲ့နောက် ဒီနည်းလမ်းက ရေပါဝင်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး ဆက်တိုက်သန့်စင်စေကာ ပြင်းထန်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့အရက်ကို ထုတ်လုပ်ပေးပါတယ်" ချင်ဖုန်းက အခြေခံသဘောတရားကို ရှင်းပြသည်။ အဘိုးကြီးလီက စိတ်ဝင်တစားနားထောင်ရင်း မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာသည်။ "ဒီလိုမျိုးရှိတာလား။ မင်း၊ ကောင်စုတ်လေး၊ တော်တော်အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။"

"အဘိုးက မြှောက်လွန်းပါတယ်ခင်ဗျာ" ချင်ဖုန်းက ကျိုးနွံစွာ ပြန်ဖြေသည်။

အဘိုးကြီးလီက မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မေးသည်မှာ "မင်းအရင်ပြောခဲ့တဲ့ သဘောတူညီချက်က ငါ့ကို မင်းအတွက် ဒီဝိုင်ချက်ပေးဖို့လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဘိုး စိတ်ဝင်စားရဲ့လားလို့ သိချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။" ချင်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟက်၊ လူငယ်လေး၊ မင်းသိထားရမှာက ဒီဝိုင်ချက်နည်းက တကယ်ကို အရင်ကမရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ငါတို့က ခုမှတွေ့ကြတာ၊ မင်းက ဒီအချက်အလက်ကို ငါ့ကိုယုံပြီး ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ။" အဘိုးကြီးလီက ချင်ဖုန်းနဲ့ မနေ့ကတွေ့ဆုံခဲ့တာကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက လက်ယှက်လိုက်ပြီး "အဘိုးက သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်တာ ထင်ရှားပါတယ်။ ကျွန်တော်က အဘိုးနဲ့ စေတနာမှန်နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

အဘိုးကြီးလီက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တုတ်ချောင်းနဲ့ မြေကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ်ထောက်လိုက်တော့ အရင်က မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတဲ့ လန်နင်ရွှမ်က နောက်ဆုံးတော့ လွတ်မြောက်သွားသည်။

"သခင်လေး။" လန်နင်ရွှမ်က ချင်ဖုန်းအနားကို ရောက်လာပြီး သူ့လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအပြစ်တင်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကံကောင်းလို့ အဲဒီလူက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ဘူး၊ မဟုတ်ရင်တော့...

"လူငယ်လေး၊ ငါက တခြားသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ခုနကဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါမေ့လိုက်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ။" အဘိုးကြီးလီက ပြောလိုက်သည်။

တခြားသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ရတာ မကြိုက်ဘူး ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲကနေ မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ ခုနက လန်မိန်းကလေးကို ချုပ်ထားပြီး ဝိုင်တောင်းခဲ့တာကရော ဘာလဲ။ သူက အဘိုးကြီးလီကို မထီမဲ့မြင်အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးလီက ချင်ဖုန်းရဲ့ အတွေးကို ခံစားမိလိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာက နီမြန်းသွားပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ "အဲဒါကို အဲဒီဝိုင်တစ်ခွက်ဖိုး ဝယ်လိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ မင်းဈေးဖြတ်လို့ရတယ်။"

"အဘိုးက သိပ်ကြင်နာတတ်တာပဲ။ ဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခြင်းရဲ့ အမှတ်တရလက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါခင်ဗျာ။" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတကယ်ပဲ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ချင်တာလား။" အဘိုးကြီးလီက အံ့ဩသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မြို့ထဲမှာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံကြီးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ၊ သူတို့က မင်းရဲ့လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ပိုပြီးမကိုက်ညီဘူးလား။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဝိုင်ချက်စက်ရုံတွေက မြို့ပိုင်အိမ်တော်နဲ့ ပေါင်းထားလို့ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကိုမယုံဘူး။" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို မင်းငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ချင်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးလီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူတို့မျက်လုံးချင်း အကြာကြီးဆုံမိကြသည်။ ရုတ်တရက် သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီလိုဆိုမှတော့၊ ငါအခုငြင်းလိုက်ရင် ငါက ဟန်ဆောင်ကန့်လန့်လုပ်ရာကျသွားလိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအသေးစိတ်ကို ဆွေးနွေးကြရအောင်လားခင်ဗျာ။" ချင်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။