အဘိုးကြီးလီ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်လက္ခဏာ

ချင်ဖုန်းက အရည်ပေါင်းခံနည်းရဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ လုပ်ဆောင်ပုံအသေးစိတ်ကို အဘိုးကြီးလီထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရာ အဘိုးကြီးလီက ရတနာပစ္စည်းများပမာ တယုတယ လက်ခံယူလိုက်သည်။ သူက သူတို့နှစ်ဦးကို သုံးရက်အကြာ နံနက်စောစောတွင် ဤနေရာသို့ အရက်လာယူရန် ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အဘိုးကြီးလီက ကျောက်သားခုံတန်းပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်စရာမြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မြေပေါ်ကျနေသော တံမြက်စည်းက သူ့အလိုလိုထလာပြီး ခြံဝင်းကို လှဲကျင်းရှင်းလင်းနေသည်။

ဂရုမစိုက်ဘဲထားသော ပြောင်းစေ့များက နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အစေ့များကင်းစင်သွားပြီး ခမောက်တောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

အိုးကြီးထဲမှ သစ်သားချောင်းက သူ့အလိုလိုမွှေနှောက်နေပြီး စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်ခွက်များပင်လျှင် မသိနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ မတင်မှုဖြင့် ဝိုင်များငှဲ့ထည့်နေကြသည်။

အဘိုးကြီးလီက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့တုတ်ချောင်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထောက်လိုက်သည်။

ခြံဝင်း၏ အပြင်ဘက်နံရံအနီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များလွင့်တက်လာပြီး မြေကြီးကွဲအက်ကာ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသော လှေကားထစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လှေကားအတိုင်း ဆင်းသက်သွားသောအခါ ခြံဝင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမမြေအောက်ခန်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် သေဆုံးသွားသူများအတွက် ရည်စူးထားသော အထိမ်းအမှတ်ကမ္ပည်းပြားတန်းများ ထင်ရှားစွာမြင်နေရသည်။ ကမ္ပည်းပြားများအောက်တွင် အရက်စည်များကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခုဆင့်ကာ စုပုံထားသည်။

အဘိုးကြီးလီ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဝေဝါးနေရင်း ပြုံးကာပြောလိုက်သည်မှာ "မိတ်ဆွေတို့၊ မယုံနိုင်လောက်အောင် မွှေးကြိုင်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့အရက်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခု ကျွန်တော်ရှာတွေ့ထားတယ်။ အချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးပါ့မယ်။"

တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေသော မီးတောက်များက အရိပ်များကို ယိမ်းထိုးစေသော်လည်း မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

သက်ပြင်းချသံတစ်ခုက မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ပြန်လမ်းတွင် လန်နင်ရွှမ်က ရုတ်တရက်ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်ပြီး "သခင်လေး၊ သခင်လေးကို ဘေးကင်းအောင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တာ ကျွန်မအပြစ်ပါ။

ချင်ဖုန်းက သူမစကားကိုကြားတော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "လန်မိန်းကလေးက သိုင်းပညာ မြင့်မြတ်ခြင်း နယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့်ခုနစ်ကိုရောက်နေပြီ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ဓားသဘောတရားနဲ့အတူပေါ့။ ဒါကို ခွန်အားမရှိဘူးလို့ခေါ်တာလား။ ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘာကောင်လဲ၊ အသုံးမကျတဲ့လူလား။"

"ဒါပေမဲ့ ခုနက..."

"သူက အသက်ကြီးနေပြီပဲ၊ သူ့ကိုယ်သူ သူနဲ့ဘာလို့နှိုင်းယှဉ်နေတာလဲ။"

သူ့ဘေးမှအမျိုးသမီး၏ ဆက်လက်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအပြစ်တင်နေမှုကို ခံစားမိသောအခါ ချင်ဖုန်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်မှာ "လောကမှာ သိုင်းလမ်းစဉ်တွေက အမျိုးမျိုးရှိတယ်၊ သိုင်းသမားတွေမှာလည်း မတူညီတဲ့ပန်းတိုင်တွေရှိတယ်။ စစ်သည်တော်တွေက ပွင့်လင်းတဲ့စိတ်ထားကို တန်ဖိုးထားပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုစိတ်ရှိကြတယ်။ ဒီအပေါ်မှာပဲ စိတ်စွဲလမ်းနေပြီး ကိုယ့်တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားမဖြစ်သင့်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကြောင့်မဟုတ်ရင် သခင်လေး သူနဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စရာမလိုပါဘူး။"

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တယ် ဟုတ်လား။ မင်းဘာလို့ ဒီလောက်အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလဲမသိဘူး။ နားလည်မှုလွဲနေပုံရတယ်" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အဘိုးလီနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆန္ဒအလျောက်ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ၊ အတင်းအကျပ်စေခိုင်းတာမျိုး မပါဝင်ပါဘူး။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေဖို့မလိုတော့ပါဘူး။"

"သခင်လေး၊ ကျွန်မကို နှစ်သိမ့်ပေးစရာမလိုပါဘူး။" လန်နင်ရွှမ်က နှုတ်ခမ်းကိုက်ရင်း ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားပုံရသည်။

ဒီမိန်းကလေးက တော်တော်ခေါင်းမာတာပဲ။ ချင်ဖုန်းက မတတ်သာတော့ဘဲ ရှင်းပြရတော့သည်မှာ "မင်းက အဘိုးလီကို ဘယ်လိုလူစားမျိုးလို့ ထင်နေတာလဲ။"

"ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီး စတင်သုံးသပ်တော့သည်မှာ "သူက နည်းနည်းဒေါသကြီးတဲ့စိတ်ထားရှိတယ်၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြုမူတယ်၊ ကြမ်းတမ်းပေမယ့် အခြေခံမူရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအမာရွတ်တွေနဲ့။ သူက... စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်လိုပဲလား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများက လေးစားကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ကျွန်တော့်ခန့်မှန်းချက်မှန်တယ်ဆိုရင် အဘိုးလီက သာမန်စစ်သားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ သူက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲ ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။"

"ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲ ဟုတ်လား။" လန်နင်ရွှမ်က အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲကို မဟာကန်းမင်းဆက် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကောင်းစွာသိရှိကြသည်။ ကျန်းလင်တောင်ကြားသို့ သွားရောက်ခဲ့သော စစ်သည်တော်များကို တောင်ပိုင်းဒေသ မှ ပြည်သူများက သူရဲကောင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း...

"သခင်လေး၊ မှားကောင်းမှားနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျန်းလင်တောင်ကြားကို သွားခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်သိန်းက သမိုင်းမြစ်ရေစီးထဲမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျဆုံးသွားခဲ့ကြပါပြီ။ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်ခဲ့ပါဘူး။"

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ လူတစ်ရာမပြည့်တဲ့အရေအတွက်ပဲ ပြန်လာတယ်လို့ ကျွန်တော်ဖတ်ဖူးတယ်" ချင်ဖုန်းက တုန်လှုပ်စွာပြောလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်မှာ "အဲဒါကတော့ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေး မသိသေးတာတစ်ခုက ဂဠုန် တွေက နဂါးတွေကို ရေရှည်စားသုံးခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နဂါးသွေးတွေ စုပုံလာပြီး အဲဒါက ကျိန်စာသင့်မီး အဖြစ်ပြောင်းသွားပါတယ်။ တစ်ခါထိမိသွားရင် အရိုးပေါ်က ပုပ်နာလိုမျိုး ငြှိမ်းသတ်လို့မရတော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်တွေက သူတို့မိသားစုတွေနဲ့ ပြန်လည်မဆုံစည်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ပြန်လမ်းမှာ ဂဠုန်ရဲ့ ကျိန်စာသင့်မီးကြောင့် ပြာကျသွားခဲ့ပြီး ဘာအကြွင်းအကျန်မှမကျန်ခဲ့ပါဘူး။ မဟာချန်မြို့ တစ္ဆေတိုက်ပွဲမှတ်တမ်း မှာလည်း ဒီအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။ စစ်သည်တော်တစ်ရာမပြည့်တဲ့အရေအတွက် ပြန်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ရုပ်အလောင်းတွေကို တောနက်ထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့အထိ ပြန်လာတဲ့စစ်သည်တော်တွေရဲ့ပြာတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိကြပါဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး မိုးသံနားစင်ပြာသာဒ် မှာ သူတွေ့ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာအကြောင်း ဘာရှင်းပြချက်မှ အမှန်တကယ်မပါဝင်ခဲ့ပေ။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမမှန်ဘူး။ အဘိုးလီရဲ့ ခြေထောက်ကျိုးနေတဲ့နေရာက မမြင်နိုင်တဲ့၊ တည်မြဲနေတဲ့မီးတောက်တွေ၊ အဲဒါက ဂဠုန်ရဲ့ ကျိန်စာသင့်မီးပဲဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဘိုးလီက တကယ်ပဲ ကျန်းလင်တောင်ကြားတိုက်ပွဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကျင်းယန်မြို့ငယ်လေးမှာ ပုန်းအောင်းပြီးနေထိုင်နေရတာလဲ။

ချင်ဖုန်းက စဉ်းစားကြည့်ပေမယ့် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူက မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ် ကိုသွားပြီး အဲဒီအဘိုးကြီးကို မေးကြည့်ရင်ကောင်းမလား။

ချင်ဖုန်းက အတွေးတစ်ခုရလိုက်ပြီး လန်နင်ရွှမ်နဲ့အတူ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့သည်။

အဘိုးကြီးပိုင်လီက သူ့ယပ်တောင်ကို ယမ်းခါလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်မှာ "အိုး၊ မင်းတို့ဒီနေ့ တော်တော်စောသားပဲ၊ ဟမ်။" သူက ဒီလိုပြောလိုက်ပေမယ့် အဘိုးကြီးရဲ့စကားထဲမှာ အံ့ဩခြင်းအရိပ်အယောင်မရှိဘဲ သူတို့ရောက်လာမှာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားအလားပင်။

"အဘိုးကြီးပိုင်လီ၊ ကျွန်တော့်မှာ နားမလည်နိုင်တဲ့မေးခွန်းတစ်ခုရှိနေပါတယ်" ချင်ဖုန်းက စတင်ပြောလိုက်သော်လည်း စကားဖြတ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ရပ်တော့! ငါက ဒီနေရာကိုစောင့်နေတဲ့ သာမညအဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းတစ်ခုခုသိချင်ရင် အထဲဝင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာအဖြေရှာ’’ အဘိုးကြီးက ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီအဘိုးကြီးကို တကယ်ထိုးချင်လိုက်တာ။ ချင်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဘိုးကြီးဆီက အကူအညီလိုသေးသည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်တော်က မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ရဲ့ အောက်သုံးထပ်က စာအုပ်တွေကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ တတိယထပ်အပေါ်က အထပ်တွေကို တက်ရောက်ဖို့ သီးသန့်လိုအပ်ချက်တွေရှိမရှိ သိချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။" ချင်ဖုန်းက ယဉ်ကျေးစွာမေးလိုက်သည်။ သူက အဘိုးကြီးရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကိုခံရဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်ပေမယ့် နောက်ထပ်ကြားလိုက်ရတဲ့စကားက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"လိုအပ်ချက်တွေလား။ သီးသန့်လိုအပ်ချက်တွေမရှိပါဘူး။ မင်းတက်ချင်ရင် တက်သွားရုံပဲ။ ကိုးထပ်ကလွဲရင် တခြားအထပ်တွေမှာ လွတ်လပ်စွာသွားလာလို့ရတယ်။" အဘိုးကြီးက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါလောက်လွယ်တာလား။" ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သူကြားလိုက်ရတာကို မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးကြီးက သူ့ယပ်တောင်ကို ယမ်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်မှာ "နောက်ဆုံးအလောင်းအစားကို မှတ်မိသေးလား။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်စဉ်းစားပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ "ကဗျာခြောက်ကျန့် (ခြောက်လံ) အထက်လား။"

"မှန်တယ်၊ ငါအဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းက ကဗျာခြောက်ကျန့်အထက်ရေးနိုင်သမျှကာလပတ်လုံး မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်မှာ ကြိုက်သလိုဝင်ထွက်သွားလာနိုင်တယ်လို့။ မင်းရဲ့ကဗျာကိုလည်း ငါယူထားခဲ့တယ်။ တတိယထပ်အောက်က ကန့်သတ်ချက်တွေက သဘာဝအတိုင်း ပယ်ဖျက်ပြီးသားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါက မျိုးဆက်ငယ်တစ်ယောက်ကို အကြောင်းမဲ့အနိုင်ကျင့်ယူရင် ငါ့မျက်နှာအိုကြီးကို ဘယ်မှာထားတော့မလဲ။" အဘိုးကြီးက သူ့နားကိုကလော်ပြီး အညစ်အကြေးတွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မင်းရဲ့အပြုအမူနဲ့များ... ချင်ဖုန်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက တွန့်ကွေးသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်မှာ "ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အရင်က မပြောခဲ့တာလဲ။"

"ငါမပြောခဲ့ဘူးလား။" အဘိုးကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ပြောခဲ့လို့လား။" ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်ချေပလိုက်ပြီး အပြစ်တင်သံပါနေသည်။

နှစ်ယောက်သား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အဘိုးကြီးက သမ်းဝေလိုက်ပြီး "မင်းခုနကမှ မေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ သွားချင်ရင် မြန်မြန်ဝင်သွားတော့။ ငါ့အနားယူချိန်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

ငါသူ့ကို တကယ်ထိုးချင်လိုက်တာ။ ချင်ဖုန်းက သူ့ရဲ့စိတ်အလိုမကျမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်မှာ "လန်မိန်းကလေး၊ လရောင်ပြခန်း ကိုသွားပြီး မန်နေဂျာဖုန် ကို အရက်ကိစ္စ ပြေလည်သွားပြီလို့ ပြောပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော်က နောက်သုံးရက်လောက်အထိ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကနေ ထွက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေစရာမလိုတော့ဘူး။ အရေးကြီးကိစ္စရှိရင် ဒီကိုလာရှာပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။" လန်နင်ရွှမ်က နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် လမ်းထောင့်တစ်နေရာ၌ လူတစ်ယောက်က သူ့ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို သူမသိလိုက်ပေ။

ဤသူကား မြို့ပိုင်အိမ်တော်တွင် သေဆုံးပြီး ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသော အဆင့်ခုနစ်စစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။

သူက မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ညာလက်က ခါးကြားမှဓားဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

သို့သော် သူက မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်နှင့် ဆယ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် လေပြေညင်းညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သူ့ပုံရိပ်က ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မီးခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအရာအားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

အဘိုးကြီးပိုင်လီက သူ့ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်လုံးမှေးမှိတ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေသည်မှာ "ကြွက်တစ်ကောင်ဝင်လာတာလား။ ဘာလို့ဒီလောက်နံစော်နေရတာလဲ။"