ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း

ကျင်းယန်မြို့တော် မြို့စားအိမ်တော်အတွင်း၊ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် နီရဲသောမိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားသည့် ချန်ကွေသည် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။

သူတစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ဟန်ဖြင့် သူ့ညာဘက်လက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ပြုတ်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး စူးရှသောအနံ့ထွက်နေသော ပုပ်သိုးနေသည့်အသားတစ်ပုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီကျင်းယန်မြို့ငယ်လေးထဲမှာ တကယ်ပဲ ဒီလောက်စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရှိနေတာပဲ။ ငါတို့ရှာနေတဲ့လူနဲ့ ပစ္စည်းက ဒီမှာရှိနိုင်ပုံရတယ်။ လူအနည်းငယ်ကို အမှတ်တမဲ့စားသုံးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီလိုမမျှော်လင့်ထားတဲ့ အံ့ဩစရာတစ်ခုရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး၊" နီရဲသောမိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးအောက်မှ အေးစက်စက်အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလိုခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ မြို့စား ရယ်ဟန့် သည် ချွေးများရွှဲနစ်နေကာ "သခင်၊ သတင်းဆိုးပါပဲ။ အရင်က သခင်ပေးခဲ့တဲ့ အလောင်ရုပ်သေးသုံးခုထဲက တစ်ခုက ချင်ဖုန်းကို ခြေရာခံနေရင်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်ခင်ဗျာ။"

"ဘယ်မှာပျောက်သွားတာလဲ။" ချန်ကွေက မေးလိုက်သည်။

"မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်လို့ခေါ်တဲ့ မြို့ထဲက ဆိုင်တစ်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ ပျောက်သွားတာပါခင်ဗျာ။ ချင်ဖုန်းက အဲဒီကို စာဖတ်ဖို့ မကြာခဏသွားတတ်ပါတယ်၊" ရယ်ဟန့် က အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။

ချန်ကွေသည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ များများစားစားမပြောပေ။ သူက "မင်းပင်ပန်းခဲ့ပြီ၊" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို မျှဝေခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါခင်ဗျာ၊" ရယ်ဟန့် က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ကွေ၏ ညာဘက်လက်အင်္ကျီအောက်မှ အသားမျှင်အမျှင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရယ်ဟန့် ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ရာ သူ့အတွက် အသက်ရှူရန် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။

"အကြီးအကဲ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲခင်ဗျာ။" ရယ်ဟန့် ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းလာပြီး အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူဘာအမှားမှမလုပ်ဘဲ အဘယ့်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်ကို သူနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါသိချင်တာလေးတွေရှိလို့၊ မင်းပြောတာကို အားကိုးနေမယ့်အစား ကိုယ်တိုင်စုံစမ်းတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်၊" ချန်ကွေက ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်သည်။

"ခွပ်" ခနဲအသံနှင့်အတူ ရယ်ဟန့် ၏ခေါင်းသည် တစ်ဖက်သို့စောင်းကျသွားပြီး သူနောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အသွေးအသားများသည် ရှည်လျားသော အမျှင်များဖြင့် စဉ်ဆက်မပြတ် စုပ်ယူခြင်းခံနေရပြီး ချန်ကွေ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူ့အရေခွံတစ်ပုံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ချန်ကွေ၏ ရှည်လျားသော မီးခိုးဖြူရောင်ဆံပင်များ လှည့်ဝဲသွားပြီး မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ပြင်းထန်သောတုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် ရယ်ဟန့် ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ချေဖျက်ပြီးသွားဟန်တူသည်။ သူက လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး "ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်က အဲဒီကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးတွေ"

မြေပြင်ပေါ်မှ လူ့အရေခွံတစ်ပုံကိုကြည့်ရင်း ချန်ကွေက လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်သည်။ သူ့၏ကြီးမားသော အဖြူအမည်းဝတ်ရုံနောက်ကွယ်မှ အသားတုံးများသည် တွန့်လိမ်ရွေ့လျားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး လူ့အရေခွံထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး အသက်ဝင်နေသော မြို့စားတစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"သွားတော့၊" ချန်ကွေက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရယ်ဟန့်" က အရိုအသေပြုပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအတောအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ ကျင်းယန်မြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် တောင်တန်းများမှ ထင်းခုတ်သမားအချို့သည် ဖြတ်လမ်းမှသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး ပုံမှန်လမ်းအတိုင်း မလိုက်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက ရုတ်တရက် တောစပ်သို့ အံ့ဩတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး "ဟေ့၊ ကြည့်စမ်း၊ မြေကြီးပေါ်မှာ ဘာတွေလဲ။"

သိလိုစိတ်ဖြင့် သူတို့ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အနည်းဆုံး တစ်ဒါဇင်ခန့်ရှိသော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

ဒုတ်!

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက မာကျောသောအရာတစ်ခုကို နင်းမိလိုက်သည်။ သူခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်အရိုးတစ်ချောင်းတွင် အနီရင့်ရောင်အသားစအချို့ ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေက လူအရိုးတွေလား!" ထိုသူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြင်ကွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကြောင့် ဤအဝတ်အစားများ၏ ပိုင်ရှင်သည် ခရီးသွားနေစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ခန့်မှန်းရလွယ်ကူသည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အုပ်စုသည် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြပြီး ထင်းခုတ်ရန် မေ့လျော့ကာ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်မှ ထန်ဟုန်ယွင်သည် သူစေလွှတ်လိုက်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ကျင်းယန်မြို့သို့ မရောက်မီပင် သေဆုံးသွားကြသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

ချင်အိမ်တော်၊ ရေကန်ဘေးပြာသာဒ်တွင် ညအချိန်ကျရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ယနေ့ လန်နင်ရွှမ်သည် ယခင်ကနှင့်မတူတစ်မူထူးခြားနေဟန်ရှိသည်။ သူမ၏ညာလက်သည် ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏အမူအရာသည် ကွဲလွဲနေကာ စကားပြောချင်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လျိုကျန့်လီသည် သူမဘေးမှ ဓားသမား၏ မတည်ငြိမ်သော စိတ်ခံစားချက်များကို ခံစားမိပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မကို ကျင့်ကြံမှုမှာ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မလား။" လန်နင်ရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဤစကားလုံးများကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အတိုင်း ပြောထွက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ကျွန်မ သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိစွမ်းရည်နဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူး။" သူမ၏လေသံသည် အနည်းငယ် စိတ်တိုဟန်ပေါက်နေသည်။

လျိုကျန့်လီသည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အတွေးနယ်ချဲ့နေဟန်ရှိသည်။

မည်မျှကြာသည်မသိသော အချိန်တစ်ခုပြီးနောက် ငါးတစ်ကောင်သည် ရေကန်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ရေများစင်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ဓားအိမ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

"မင်းဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်။"

"ကောင်းပါပြီ သခင်မလေး" လန်နင်ရွှမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်သွားပြီး ငွေရောင်အလင်းသည် ဓားသွားပေါ်တွင် ထွန်းလင်းသွားသည်။

ယနေ့ည ရေကန်ဘေးအဆောင်သည် ငြိမ်သက်မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ အနာဂတ်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

သုံးရက်သည် ရှည်သည်ဟုထင်ရသလို တိုသည်ဟုလည်း ထင်ရနိုင်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်၏ စတုတ္ထထပ်တွင် သုံးရက်သုံးညလုံးလုံး နေ့ရောညပါ စာဖတ်ရင်း အချိန်ကာလကို လုံးဝမေ့လျော့နေခဲ့သည်။

ဤမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ သူအပေါ်ထပ်သို့ တက်လေလေ စာအုပ်အမျိုးအစားနှင့် အရေအတွက် ပိုများလာလေဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း ပို၍ပို၍ မြင့်မားလာသည်။

ထို့အပြင် ချင်ဖုန်းသည် စတုတ္ထထပ်တွင် "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" ဟုခေါ်သော ဆေးကျမ်းတစ်အုပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးမိသည်။ ၎င်းသည် ပျက်စီးနေသော သွေးကြောမျှင်များကို ပြုပြင်နည်းဆိုင်ရာ သီအိုရီတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် သူဆေးကျမ်းတစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ရှုပြီးသည့်နောက်တွင် သူသည် များစွာစိတ်လှုပ်ရှားပုံမရဘဲ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားလျော့နေဟန်ရှိသည်။

သူပို၍သိလာလေလေ ပို၍စိတ်ပျက်လာလေဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်တွင် နာမည်ကြီးဆရာဝန်များစွာရှိနေသော်လည်း လျိုကျန့်လီ၏ ဒဏ်ရာများကို မည်သူမျှ ကုသနိုင်ခြင်းမရှိသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မဖြစ်နိုင်သော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်ပင်!

ဆေးကျမ်းတွင် စိန်ခေါ်မှုများစွာ တင်ပြထားပြီး အချက်နှစ်ချက်မှာ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ သွေးကြောမျှင်ပြုပြင်ဆေးအတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများသည် လောကတွင် အလွန်ရှားပါးသည်။ ၎င်းတို့ကို စုဆောင်းရန် သာမန်လူများ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်သော အချိန်နှင့်ငွေကြေး လိုအပ်လိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သွေးကြောမျှင်များသည် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသည်။ ပို၍သေးငယ်သော သွေးကြောမျှင်များသည် ဆံခြည်မျှင်များကဲ့သို့ပင် သေးငယ်သည်။ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောမျှင်အားလုံးကို ပြုပြင်ရန် ၎င်းတို့ကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည်နေရာချထားရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် ငွေအပ်များအသုံးပြု၍ ပြုပြင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အတွက် ကျိုးပြတ်နေသောနေရာများသို့ ဆေးရည်လိမ်းကျံပေးရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှသော အမှားအယွင်းတစ်ခု၊ သွေးကြောမျှင်ဆက်သွယ်မှုမှားယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် သွေးကြောမျှင်ပေါက်ပြဲခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်ပါက အကျိုးဆက်များမှာ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ပထမအချက်ကတော့ နည်းနည်းစီမံခန့်ခွဲလို့ရနိုင်ပါသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လျိုကျန့်လီက လျိုမိသားစုရဲ့ အားပေးထောက်ခံမှုကို ရထားတယ်၊ ပြီးတော့ မဟာချန်မင်းဆက်မှာ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရေးပါပါတယ်။ အဘိုးကြီးလျိုက စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ မြို့တော်က လိုအပ်တဲ့ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ အားကုန်ထုတ်မှာပဲ။ အဓိကက ဒုတိယအချက်မှာပဲ၊" ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သွေးကြောမျှင်များကို မမြင်နိုင်ဘဲ ရာပေါင်းများစွာသော ရောယှက်နေသည့် သွေးကြောမျှင်များကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည်နေရာချထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သို့ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။

"တခြားဟာတွေထားလိုက်ဦး၊ ရောယှက်နေတဲ့သွေးကြောမျှင်တွေကို သိမ်မွေ့စွာဖြေလျှော့တာတစ်ခုတည်းကကို မဖြစ်နိုင်တဲ့အလုပ်ပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အသွေးအသားကိုဖောက်ထွင်းပြီး အတွင်းကိုမြင်နိုင်မှလွဲလို့ပေါ့၊" ချင်ဖုန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟင်။" ချင်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေထက် ဘေးကကြည့်နေသူက ပိုမြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ငါက အရာရာကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ တစ်သန်းမှာတစ်ယောက်သောသူ မဟုတ်ဘူးလား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ချင်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်စွန်းတစ်စ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ!

သို့သော် သူအလျင်စလိုလုပ်၍မဖြစ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၌ ရောဂါကုသခြင်းနှင့် အသက်ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးပေ။

သူပျက်စီးနေသော သွေးကြောမျှင်များကို မြင်နိုင်သော်လည်း သူ့အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းပါက အမှားတစ်ခုတည်းဖြင့် သွေးကြောမျှင်ပေါက်ပြဲပြီး လျိုကျန့်လီ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ထိုအခါ နန်းတော်မြို့တော်မှ လျိုမိသားစု၏ အဘိုးကြီးလျိုသည် သူ၏ မြင့်မြတ်သော စစ်သူကြီးစစ်တပ်နှင့်အတူ ချီတက်လာပြီး ချင်မိသားစုကို ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်မိသောအခါ ချင်ဖုန်း မနေနိုင်ဘဲ တုန်ရီသွားသည်။

"ဆေးကျမ်းပါအကြောင်းအရာတွေအတိုင်း လိုက်နာပြီး ရောဂါကုသခြင်းနဲ့ လူကယ်တင်ခြင်းကို သင်ယူခြင်းကနေ စတင်ရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်။ အတွေ့အကြုံအလုံအလောက်ရလာတဲ့အခါ လျိုကျန့်လီရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ နည်းလမ်းစဉ်းစားလို့ရနိုင်တယ်"

ချင်ဖုန်း စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် "ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း" မှ စာသားများသည် ရုတ်တရက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် သူ၏ နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံလိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် ချင်ဖုန်း ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် " စာပေသူတော်စင် လမ်းစဉ် ဓလေ့ထုံးတမ်း'က ကောင်းကင်ကြေးမုံနည်းစနစ်ကို သင်ကြားပေးစဉ်ကလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်!