ပဋိပက္ခ

လူအများ၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ဖုန်ချင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖုန်ချင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့်ကြည့်ရင်း အခြေအနေအသေးစိတ်ကို ချင်ဖုန်းအား တိုးတိုးရှင်းပြလိုက်သည်။

အဖြစ်မှန်မှာ ယနေ့နံနက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လရောင်ပြခန်းသည် တတိယထပ်မှ ဧည့်သည်များကိုသာ သောက်စရာများ တည်ခင်းပြီး အခြားနှစ်ထပ်တွင် မရောင်းချကြောင်း သတင်းဖြန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဖုန်ချင်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သာမန်လူအချို့ကို မျက်နှာသာပေးမှုအသေးစားများ ပြုလုပ်ကာ အခမဲ့ဟင်းပွဲအနည်းငယ် ကျွေးမွေးလိုက်ရုံဖြင့် ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ပြဿနာကိုလည်း လျစ်လျူရှုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဖုန်ချင်းက အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် မီးပွားတစ်ခုက တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားသလို လူအများအပြား ပါဝင်လာကြပြီး အခြေအနေမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ကွယ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က တွန်းအားမပေးဘဲနဲ့ ဒီကိစ္စက ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။

ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏အကြည့်များသည် အစောပိုင်းက အပြင်းထန်ဆုံး ရန်လိုခဲ့သော လူတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏ ပြင်းထန်သောဩဇာအရှိန်အဝါနှင့် သူကောင်းမျိုးရုပ်ရည်ကြောင့်လားမသိ၊ သူစိုက်ကြည့်နေသော ထိုလူမှာ အရင်ကလို မောက်မာခြင်းမရှိတော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းသည် ထိုလူ၏ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသောအိတ်ငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။

"ညီလေး၊ ငါတို့နဲ့ လရောင်ပြခန်းကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိပါဘူး။ မင်းဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာရှာနေရတာလဲ။" ချင်ဖုန်းသည် အထက်စီးဆန်သောအမူအရာဖြင့် ထိုလူထံ ချဉ်းကပ်သွားရာ ထိုလူမှာ ချွေးပြန်လာသည်။

ထိုလူက ချီတုံချတုံဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ခါးကြားမှ အိတ်ကိုထိလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွားကြိတ်ကာ သူကပြောသည်၊ "ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေမှန်း ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး။ လရောင်ပြခန်းက ချမ်းသာတဲ့သူတွေကိုပဲ သောက်စရာရောင်းပြီး ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို ခွင့်မပြုဘဲ ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလား ပြောစမ်းပါဦး။"

သူ၏စကားကိုကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တီးတိုးစကားများ ထပ်မံပြောဆိုလာကြသည်။

ချင်ဖုန်းက ထိုလူ၏ပခုံးကိုပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ပြောသည်၊ "ညီလေး၊ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲထားလိုက်ပါ။ မင်းနောက်ကွယ်ကလူက မင်းကို ဘယ်လောက်ပေးထားလို့လဲ။ ငါ မင်းကို နှစ်ဆပေးမယ်။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။"

ထိုလူမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်၊ "ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းနိုင်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ထွက်သွားရန်ကြိုးစားသော်လည်း ချင်ဖုန်းက သူ၏ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ကျွန်တော်က အမှန်အတိုင်းပြောတာလေ။ ခင်ဗျား အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူးနော်။" ထိုလူက စိုးရိမ်တကြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ငါတို့က မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမိတယ်ဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါ။ ဒါ ငါတို့စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပဲ။ ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက ဧည့်သည်တွေကို လျော်ကြေးပေးရမှာပေါ့။" ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ကျွမ်းကျင်သောလက်များဖြင့် ထိုလူ၏ခါးတွင်ချိတ်ထားသောအိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဓားဖြင့်ခွဲလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး လွှတ် ငါ့ကိုလွှတ်" အပြစ်ရှိသလိုခံစားနေရသော ထိုလူသည် ထပ်မံမနေရဲတော့ဘဲ ချင်ဖုန်း၏လက်မှ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်သွားသည်။ သူထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစဉ် ခွဲထားသောအပေါက်မှ ငွေစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အနည်းဆုံး ငွေ ဆယ်ကျပ်ကျော်ခန့် ရှိလိမ့်မည်။ လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်သွားသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူသည် ထိုမျှလောက်များသောငွေကို ဆောင်ထားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ငွေ ဆယ်ကျပ်ကျော်ဆိုသည်မှာ သာမန်အိမ်ထောင်စုတစ်စု၏ နှစ်ပေါင်းများစွာဝင်ငွေနှင့် ညီမျှသည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်ဖုန်း၏ အစောပိုင်းစကားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် အဖြေမှာ ယခုအခါ အလွန်ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသောငွေများကို အလျင်အမြန်ကောက်ယူပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ရှေ့တွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဓားကိုပိုက်လျက် သူ့ကိုအေးစက်စွာကြည့်ကာ လမ်းပိတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏လေသံမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါလှသည်၊ "ငွေစတွေ ဒီလောက်အများကြီး သယ်လာတာ တော်တော်ဟုတ်နေပါလား။ မင်းဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဒီလောက်ငွေတွေရှာထားလဲမသိဘူး။ ငါ့ကိုရော ပြပါဦးလား။"

သူတစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူမှာ ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး သူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခုခံမှုများ ပြိုလဲတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လရောင်ပြခန်း၏ လှေကားထစ်များပေါ်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ လူတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင်ရယ်မောလျက် "ချင်အိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ သူ့ငွေစတွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ သူ့ကိစ္စပဲလေ။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းကိုယ်မင်း တကယ်ပဲ အထင်ကြီးနေတာလား။"

လူတိုင်း အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝါရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် သိုင်းသမားများဖြစ်ဟန်တူသော သက်တော်စောင့်နှစ်ယောက် ပါလာသော်လည်း သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာ တောင့်တင်းနေသည်။

"ရယ်လော့ထင်၊" ချင်ဖုန်းသည် ထိုလူ၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မှတ်မိပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။ အခြေအနေတစ်ခုလုံးသည် သူ့အတွက် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားသည်။ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ ပရိယာယ်များ ထပ်မံအလုပ်လုပ်နေပုံရသည်။

ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ လုပ်စရာမရှိကြဘူး။

အရင်ကသာဆိုလျှင် လူမှုရေးအရ ချင်ဖုန်းသည် ယဉ်ကျေးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရယ်လော့ထင်ကို နှုတ်ဆက်ကောင်းနှုတ်ဆက်လိမ့်မည်။ သို့သော် အခြေအနေက ဤအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး မျက်နှာပျက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ ချင်ဖုန်းသည် ရယ်လော့ထင်၏ခံစားချက်ကို ထည့်တွေးပေးရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူက ထိုလူ၏နှာခေါင်းကိုထောက်ပြီး ခွေးမသားဟု မခေါ်မိသည်မှာပင် တော်တော်ထိန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

"ခွေး... အဲလေ၊ သခင်လေး ရယ်၊ မတွေ့တာကြာပြီနော်၊" ချင်ဖုန်းသည် ထိုဆဲဆိုသည့်စကားကို မတော်တဆ ထွက်ကျသွားမတတ်ဖြစ်ပြီး ရှက်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် ယဲ့လော့ထင်သည် ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ "မင်း ခုနက ငါ့ကို ခွေးလို့ခေါ်လိုက်တာလား။"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ရှင်းပြသည်၊ "ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပြောတာလေ၊ ကျွန်တော်ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့လူတိုင်း ကျွန်တော့်အတွက် သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။"

လူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ လက်ညှိုးထိုး၍မစွပ်စွဲရဲကြပေ။ တစ်ယောက်က မြို့တော်ဝန်၏သားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကလည်း သိသာစွာပင် သူကောင်းမျိုးဖြစ်သည်။ ဘယ်ဘက်ကိုမှ မထိခိုက်စေလိုကြပေ။

ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ကာ လန်နင်ရွှမ်သည် ခစ်ခနဲရယ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် မသင့်တော်သောအခြေအနေကို သတိပြုမိသောအခါ သူမအမြန်ဆုံးပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး ယခင်အမူအရာအတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ဤရယ်သံက ယဲ့လော့ထင်၏ဒေါသကို ပိုမိုဆွပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ယောက်ျားများတွင် မာနရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် လှပသောမိန်းမတစ်ယောက်ရှေ့တွင်ဖြစ်သည်။

"ငါက ကျင်းယန်မြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်သားကွ။ မင်းက လူတိုင်းရှေ့မှာ ငါ့ကိုစော်ကားရဲတယ်။ မင်းဘယ်လောက်သတ္တိရှိလဲ။ အစောင့်တွေ၊ သူ့ကို မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး နောက်ထပ်အပြစ်ပေးဖို့ စောင့်နေ။"

ကျင့်ယန်မြို့သည် သေးငယ်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်းများ ကောင်းမွန်စွာမဖွဲ့စည်းနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် အာဏာအတော်အတန်ရှိသဖြင့် ရယ်လော့ထင်သည် မောက်မာပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြဖြစ်နေသည်။

တောင့်တင်းသောမျက်နှာထားနှင့် အစောင့်နှစ်ယောက်သည် အမိန့်ကိုကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းလှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏လက်ဖဝါးများသည် ချွန်ထက်သောလက်သည်းများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လေကိုခွင်းကာ ချင်ဖုန်း၏ပခုံးသားများကို ဖမ်းဆွဲရန်ကြိုးစားသည်။

လန်နင်ရွှမ်က သူတို့ကို အောင်မြင်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူမလျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ရှည်လျားသောဓားမှာ ယိမ်းထိုးသွားကာ ချွန်ထက်သောဓားသွားဖြင့် သူတို့ကို သတိထားစေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် အစောင့်နှစ်ယောက်သည် ရှောင်တိမ်းမည့်အစား ဓားသွားကို သူတို့၏အသားဖြင့် ဖမ်းရန်ကြိုးစားကြသည်။

လန်နင်ရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ခါသွားကာ ဓားမှာတုန်ခါသွားပြီး အစောင့်များကို နောက်သို့တွန်းထုတ်ရန် ဓားချီတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အစောင့်များမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။

ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

လန်နင်ရွှမ် အံ့ဩနေပုံရသည်။ ထိုသို့သောစွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို ရရှိရန် အဆင့်ငါးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အင်အားလိုအပ်သည်။ သို့သော် ဤအစောင့်များ၏စွမ်းရည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် အများဆုံးအားဖြင့် သာမန်အဆင့်ခုနစ်သိုင်းသမားများထက် ပိုအားကောင်းနိုင်သော်လည်း ထိုအဆင့်နှင့်မူ များစွာကွာခြားနေသေးသည်။

သူတို့က ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်သိုင်းတစ်မျိုးမျိုး လေ့ကျင့်ထားတာများလား။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ရယ်လော့ထင်၏မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရောင်တောက်လာသည်။ သူယနေ့နံနက် ဒီကိုလာစဉ် သူ၏အဖေက ဤလူနှစ်ယောက်ကို သူ့အားအဖော်လိုက်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သေရာမှပြန်ရှင်လာသော ထိုလူနှစ်ယောက်သည် ယခုအခါ ဤမျှအစွမ်းထက်နေလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

အရင်ကဆိုလျှင် ဤသိုင်းသမားနှစ်ယောက်သည် ဓားချီတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ကာကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူအော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မင်းတို့ ဘာကိုစောင့်နေတာလဲ။ သူက ခုခံရဲမှတော့ သူ့ခြေလက်တွေကိုရိုက်ချိုးပြီး မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို ဆွဲခေါ်သွား။ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်ရဲတဲ့ဘယ်သူမဆို အလားတူအပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်။"

သူပြောနေစဉ်မှာပင် အစောင့်နှစ်ယောက် ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်သည် ချင်ဖုန်းကို သူမ၏ဓားဖြင့်ကာကွယ်ထားပြီး သူမ၏အမူအရာမှာ သတိကြီးစွာထားနေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လူများ၏ခြေထောက်အောက်မှ အရိပ်များထဲမှ ဧရာမလက်မည်းကြီးနှစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အစောင့်နှစ်ယောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ရာ အဆင့်ငါး၊ အရိပ်ရုပ်သေးသိုင်းကွက်။"

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။" ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောတွင် ဘူးသီးကြီးတစ်ခုကို လွယ်ထားသော စီကျန့်က သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။