အမှောင်ထဲမှ စကားသံများ

"ကျွန်တော့်မှာ အမြဲတမ်း မေးခွန်းတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က စားသောက်ဆိုင်တွေကို ဒီလောက်ဖြုန်းတီးပြီး ဝယ်ယူဖို့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရနေတာလဲ။ သူတို့က ဈေးနှုန်းတွေကို ဖိနှိပ်ထားရင်တောင် ဒါက ငွေပမာဏအတော်များတာပဲလေ၊" ချင်ဖုန်းက စီကျန့်ကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

စီကျန့်က သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အဲ့ဒီလောက်ပိုက်ဆံကို ရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နောက်ကွယ်ကလူတွေကတော့ ရှာနိုင်တယ်။"

ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကျင့်ယန်မြို့ရဲ့ သခင်လေးက ဟွာရုံလမ်းတည်ဆောက်မယ့်အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ စားသောက်ဆိုင်တွေကို ကြိုတင်ဝယ်ယူနိုင်ပါ့မလဲ။ သေချာတယ်၊ ကောင်းကင်မြို့တော်က တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို သတင်းပေးခဲ့တာပဲ။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် နောက်ကွယ်ကလူတွေက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို စားသောက်ဆိုင်တွေဝယ်ဖို့ ကူညီပေးတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားပြီ။ အရင်ကဖြစ်ရပ်တွေအရဆိုရင် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်နောက်ကွယ်ကလူတွေက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထန်မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်ဖို့အများဆုံးပဲ။

ဒါပေမဲ့… ဒီနေရာမှာ ပြဿနာအသစ်တစ်ခုရှိနေတယ်။ ဟွာရုံလမ်းက ကျင့်ယန်မြို့အစွန်အဖျားအထိ ဆန့်တန်းလာပြီး မြို့ကို အရည်အသွေးပိုင်းအရ တိုးတက်မှုကြီးတစ်ခု ယူဆောင်လာပေးရင်တောင်မှ ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထန်မိသားစုက ဒီအသေးအဖွဲအကျိုးအမြတ်အတွက် ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံပါ့မလား။

သတိရပါ၊ ဟွာရုံလမ်းကို တောင်ပိုင်းဒေသမှာ တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် ကျင့်ယန်မြို့တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဖြတ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါသာဆိုရင် ဒီမြို့ငယ်လေးတစ်ခုတည်းကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲအာရုံစိုက်နေမယ့်အစား ပိုကြီးတဲ့မြို့ကြီးတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်မှာပဲ။ ချင်ဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်သွားသည်။

"မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က မြို့ထဲက ကျန်နေတဲ့စားသောက်ဆိုင်တွေကို ဖိအားပေးပြီးနေပြီ။ မင်းဝယ်ယူတဲ့လုပ်ငန်းကို အရှိန်မြှင့်ဖို့လိုတယ်၊" စီကျန့်က သူ၏ဝိုင်ခွက်ကိုချလိုက်ပြီး စားပွဲကိုပုတ်လိုက်ရာ ကြည်လင်သောအသံနှင့်အတူ ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီကိစ္စကိုကိုင်တွယ်ဖို့ ကျွန်တော် မန်နေဂျာဖုန်ကို စီစဉ်ခိုင်းထားပြီးပါပြီ။ အခွင့်အခါကောင်းကိုပဲ စောင့်နေတာပါ။"

စီကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ရဲ့ ဖိအားပေးမှုအောက်မှာ သူတို့စားသောက်ဆိုင်တွေကို မရောင်းဘဲ ခေါင်းမာနေတဲ့သူတွေက ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့အခွံမာသီးတွေပဲ။ သူတို့ကိုဝယ်ယူဖို့ ငွေအတော်များများကုန်ကျမှာ သေချာတယ်။ မင်းအခက်အခဲတွေ့နေမှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်မင်းက လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနကို ဟွာရုံလမ်းတည်ဆောက်မှု အရှိန်မြှင့်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်လို့ သတင်းရထားတယ်။ သူတို့က နန်းမြို့တော်အလုပ်ရုံက လက်မှုပညာရှင်တွေကိုတောင် အကူအညီတောင်းထားတယ်။ ဒါကြောင့် လမ်းက ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်လာမယ့်အချိန်က မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီးစောနိုင်တယ်။"

"အဲ့ဒီလိုလား။" ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

လုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနကတော့ ကိုင်တွယ်လို့ရနိုင်ပါသေးတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဧကရာဇ်မင်းဆီက ရန်ပုံငွေရထားတာကိုး။ ပျင်းရိခြင်းက သူတို့ရဲ့အထူးကျွမ်းကျင်မှုပဲ။ သူတို့လုပ်သားအင်အားကို နှစ်ဆတိုးပေးရင်တောင် မူလသတ်မှတ်ရက်အတိုင်းပဲ အလုပ်ပြီးနိုင်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ နန်းမြို့တော်အလုပ်ရုံကတော့ မတူဘူး။ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်အရဆိုရင် ဒီလက်မှုပညာရှင်တွေက သူတို့အလုပ်ကို သူတို့အသက်လိုသဘောထားတဲ့ ရူးသွပ်သူတစ်စုပဲ။

ချင်မိသားစု ကောင်းကင်မြို့တော်မှာရှိနေတုန်းက သူတို့စံအိမ်ဆောက်ဖို့ နန်းမြို့တော်အလုပ်ရုံက လက်မှုပညာရှင်တွေကို တစ်ခါငှားရမ်းခဲ့ဖူးတယ်။ အဆုံးမှာတော့ အဖွဲ့ထဲကအဖွဲ့ဝင်တချို့ ရန်ဖြစ်ကြပြီး စားလည်းမစား၊ သောက်လည်းမသောက်၊ အိပ်လည်းမအိပ်ဘဲ မူလစီစဉ်ထားတဲ့အချိန်ရဲ့တစ်ဝက်မှာပဲ အလုပ်တစ်ဝက်ကို ပြီးစီးသွားခဲ့ကြတယ်။

ဒါက လူတွေလုပ်တဲ့အရာလား။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ ညိုမှောင်သွားပြီး စားပွဲထိုးကို ဖုန်ချင်းအားခေါ်ခိုင်းရန် ချက်ချင်းညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒီစားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတွေ ဝယ်ယူတဲ့ကိစ္စ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ။" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်းမေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့..." ဖုန်ချင်းက စီကျန့်ကိုကြည့်ပြီး ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက မငဲ့ကွက်ဘဲပြောသည်၊ "အကြီးအကဲစီကျန့်က ငါတို့လူပဲ။ မင်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောလို့ရတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ဖုန်ချင်း မချီတုံချတုံဖြစ်တော့ဘဲ သူ၏မကြာသေးမီက အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း လေးလေးနက်နက်စဉ်းစားနေမိသည်။

ကျန်ရှိနေသော စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များသည် အမှန်ပင် ခေါင်းမာသူတစ်စုဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လစဉ်အရှုံးခံမည့်အစား သူတို့စားသောက်ဆိုင်များကို မရောင်းကြပေ။ သူတို့၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုမှာ သူ၏အဖေနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း အဖိုးတန်သတင်းတစ်ခုလည်း ရရှိခဲ့သည်- မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်သည် လရောင်ပြခန်းသို့ သူတို့၏ဝိုင်ကုန်ကြမ်းဖြတ်တောက်ရုံသာမက ဤစားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးများသို့လည်း ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။

သူက ဖြေရှင်းနည်းရှာဖို့ စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က သူ့ကို ဒီလောက် ရက်ရောတဲ့လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

သင်သိထားသင့်သည်မှာ အမြဲတမ်း လွတ်လမ်းတစ်ခုချန်ထားသင့်ပြီး လူတွေကို ထောင့်ကျဉ်းထဲသို့ အတင်းအကျပ်မတွန်းပို့သင့်ပေ။ ယုန်များပင် အကျပ်အတည်းရောက်လျှင် ကိုက်တတ်သည်၊ လူဆိုလျှင် ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ "မန်နေဂျာဖုန်၊ မနက်ဖြန် ဒီစားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတွေရဲ့ ပိုင်ရှင်အားလုံးကို လရောင်ပြခန်းကိုဖိတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။"

"အားလုံးကိုလား။" ဖုန်ချင်း အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးကိုပဲ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အကုန်ရှင်းချင်တယ်၊" ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။

ဖုန်ချင်း နားမလည်သော်လည်း သူသဘောတူလိုက်သည်။ သခင်လေးတွင် ကြီးမားသောစွမ်းရည်များရှိသည်၊ အစေခံတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရန်သာဖြစ်သည်။

စီကျန့်က ချင်ဖုန်းကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ သူတို့စားသောက်ဆိုင်တွေအားလုံးကို ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရှိလို့လား။"

"ကျွန်တော့်မှာမရှိဘူး။" ချင်ဖုန်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့သူတို့ကို ဒီကိုစုရတာလဲ။" စီကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"တခြားသူတွေရဲ့စားသောက်ဆိုင်ဝယ်တိုင်း ပိုက်ဆံလိုတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ အကြီးအကဲစီကျန့်၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ မနက်ဖြန် သူတို့ဒီကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သူတို့စားသောက်ဆိုင်တွေပေးရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပါပေးလိမ့်မယ်၊" ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

စီကျန့် တစ်ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မြေပဲတစ်ပန်းကန်ကို ရှေ့သို့တွန်းပေးလိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မြေပဲနည်းနည်းစားဦး၊ အရက်ချည်းပဲမသောက်နဲ့။ မင်းကိုယ်မင်းကြည့်ဦး၊ မူးတာ တော်တော်လေးကို ဆိုးနေပြီ။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် စီကျန့် ရုတ်တရက်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုစစ်သည်တော်နှစ်ယောက်ကို ခြေရာခံရန် သူစေလွှတ်လိုက်သော အရိပ်ငယ်လေးမှာ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူက ကျွမ်းကျင်လှသည်။

"အကြီးအကဲစီကျန့်၊ ဘာလို့မျက်နှာမကောင်းတာလဲ။ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။" ချင်ဖုန်းက သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

စီကျန့် လက်တွေ့အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါစဉ်းစားနေတာက နောင်မှာ ဒီအရက်ကောင်းကို အလကားသောက်ခွင့်ရဦးမှာလားလို့။ ပိုက်ဆံပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ငါမတတ်နိုင်ဘူး။"

"အကြီးအကဲစီကျန့်၊ ဟင်းတွေမြည်းစမ်းကြည့်ပါ၊ ဟင်းတွေမြည်းစမ်းကြည့်ပါ။ ဒီ ဝက်သားသုံးလွှာ ကြက်သွန်ဖြူဆီချက်က အရမ်းကောင်းတယ်၊" ချင်ဖုန်းက မကြားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဒီဝိုင်က..."

"အာ၊ စားပွဲထိုး၊ ဒီမှာအသားကုန်တော့မယ်ဆိုတာ မင်းမမြင်ဘူးလား။ နောက်ထပ် ပန်းကန်အနည်းငယ်ယူခဲ့ဦး။"

...

ဤအတောအတွင်း ကျင့်ယန်မြို့ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ နောက်ဘက်အဆောင်တွင်:

ချန်ကွေ သူ၏လက်ကိုခါလိုက်ရာ ကြေမွသွားသောအရိပ်ငယ်လေးမှာ အနက်ရောင်အစက်အပြောက်ငယ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ကျကာ အရိပ်များထဲသို့ ပြန်လည်ရောနှောသွားသည်။

"တစ္ဆေတစ်ရာ၊ ပဉ္စမအဆင့်။ မင်းက အရိပ်ရုပ်သေးသိုင်းကွက်ကို ဒီလောက်ကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်နေတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ လေးစားရတဲ့ အကြီးအကဲစီကျန့်က သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊" ချန်ကွေ မထီမဲ့မြင်ရယ်လိုက်သည်။ သူထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏လေသံမှာ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ်စိတ်ဝင်စားဟန်ရှိနေသည်။

ဘေးတွင် ရယ်လော့ထင်သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။ "သခင်၊ ကျွန်တော်ဘာမှမသိပါဘူး။ ဒါ စီကျန့်ကောင်ရဲ့လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

သခင်ချန်ကွေ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကိုမြင်လျှင် ရယ်လော့ထင်သည် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော သူ၏အဖေထံ အလျင်အမြန်အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကိုအမြဲအလိုလိုက်ခဲ့သော သူ၏အဖေမှာ ယခုအခါ ဂရုမစိုက်၊ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ကိုအေးစက်စွာစိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းပင်လွှဲသွားသည်။

ရယ်လော့ထင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"တော်ပြီ၊ ဒါမင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ အခုထွက်သွား။ ငါမင်းအဖေနဲ့ ဆွေးနွေးစရာကိစ္စတချို့ရှိတယ်၊" ချန်ကွေက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ရယ်လော့ထင်သည် အပြစ်လွှတ်ခံရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ဘက်အဆောင်မှ အလျင်အမြန်ထွက်ပြေးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ကွေ၏နောက်ကွယ်၊ မြေပြင်ပေါ်၊ ထူးခြားစွာပုံဖော်ထားသော စက်ဝိုင်းပုံအစီအရင်တစ်ခုအတွင်း၌ ခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ဖက်နှင့် ထူးဆန်းသောရုပ်ပွားတော်တစ်ခုမှ လူကဲ့သို့သောစကားသံများ မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းဘာလို့ သူ့ကို အလောင်းရုပ်သေးအဖြစ် မပြောင်းလိုက်တာလဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ပုံစံမဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊" ရုပ်ပွားတော်က ပြောလိုက်သည်။

ချန်ကွေ ပြန်ဖြေသည်၊ "ဦးနှောက်မရှိဘဲ မောက်မာတဲ့အမှိုက်တစ်ယောက်က တခြားသူတွေကိုလှည့်စားဖို့ အကောင်းဆုံးစစ်သားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းမထင်ဘူးလား။"

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။"

"မင်းဘယ်တော့ ကျင့်ယန်မြို့ကို လာမှာလဲ။" ချန်ကွေက မေးလိုက်သည်။

"အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာနိုင်တယ်။ ငါတို့တခြားနေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။"

"မင်းဘယ်လောက်ယုံကြည်မှုရှိလဲ။"

"ပြောရခက်တယ်။ တောင်ပိုင်းဒေသက နတ်စစ်သူကြီးတွေက ကိုင်တွယ်ရလွယ်တဲ့သူတွေမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကံကြမ္မာဆရာလည်းရှိသေးတယ်၊ ငါ့အတွက်တော့ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်သွားတာကိုက အောင်ပွဲတစ်ခုပဲ၊" တစ္ဆေဆန်သောရုပ်ပွားတော်က မထီမဲ့မြင်ရယ်လိုက်သည်။

"မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့အင်အားက ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ နတ်စစ်သူကြီးတွေနဲ့ ကံကြမ္မာဆရာတွေက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူရှိနေနိုင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ဗေဒင်ဟောကိန်းထုတ်တဲ့စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ကံကြမ္မာဆရာနဲ့တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မင်းသိခဲ့ရင် မင်းလှုပ်ရှားခဲ့မှာလား၊" ချန်ကွေက သူ့ကိုတိုက်ရိုက်ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ပျော်စရာမကောင်းတော့ဘူးပေါ့၊" တစ္ဆေဆန်သောရုပ်ပွားတော်က ညည်းညူလိုက်သည်။

သူ့ကိုလျစ်လျူရှုပြီး ချန်ကွေက လေးနက်စွာပြောသည်၊ "ငါမင်းကိုပြောစရာ နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ ကျင့်ယန်မြို့မှာ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တစ်ခုရှိတယ်။"

တစ္ဆေဆန်သောရုပ်ပွားတော် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူထပ်ပြောသည်၊ "မင်းက အဲ့ဒီတုန်းကပစ္စည်းက ဒီမှာရှိလိမ့်မယ်လို့ ဒီလောက်သေချာနေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ငါမထွက်ခွာခင် ပြင်ဆင်စရာတချို့လုပ်ရဦးမယ်။ ဒီမှာနေပြီး ငါတို့သတင်းကိုစောင့်နေ။"

ခန်းမဆောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ချန်ကွေက ရယ်ဟန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် တွန့်လိမ်နေသောအသားတုံးကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထို့နောက် ရယ်ဟန့်၏ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ စဉ်ဆက်မပြတ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် "ရယ်ဟန့်" သည် သူ၏လည်ပင်းကိုလိမ်လိုက်ရာ ကျွတ်ခနဲအသံမြည်သွားသည်။ မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်မှာ "ဒီခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားနည်းလှတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်တော့၊ လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်သလိုသုံးလိုက်ရမှာပဲ။"