လုပ်ငန်းခွဲပေးခြင်း

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်၊ တောက်ပသောနေရောင်အောက်တွင် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်စုသည် လရောင်ပြခန်းရှေ့တွင် စုရုံးနေကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ ရှည်လျားသောလူတန်းကြီးကို မြင်သောအခါ သူတို့မျက်နှာများတွင် အံ့ဩခြင်းနှင့် မနာလိုခြင်းအရိပ်အယောင်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပေါ်လာကြသည်။ မိမိတို့ဆိုင်များ၏ အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ကြပေ။

မန်နေဂျာဖုန်သည် လူအုပ်ကိုမြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာကြိုဆိုလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို စောင့်နေတာပါ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြပါခင်ဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အုပ်စုသည် လရောင်ပြခန်း၏ သီးသန့်အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။ လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီးချင်က ဘယ်လိုနည်းလမ်းသုံးလိုက်တာလဲ။ လရောင်ပြခန်းကို သူဘယ်လိုပြန်ပြီး အသက်ဝင်လာအောင်လုပ်လိုက်တာလဲ။ ဧည့်သည်တွေက တဖွဲဖွဲပဲ။ အရင်တုန်းကဆို သူကငါတို့ဆီမှာတောင် ဆိုင်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလို့ အကြံဉာဏ်လာတောင်းသေးတာ။"

အခြားသူများကလည်း ထောက်ခံကြသည်။

သူတို့ရည်ညွှန်းနေသော "အစ်ကိုကြီးချင်" မှာ ချင်ဖုန်းမဟုတ်ဘဲ ချင်ကျန့်အန်းဖြစ်သည်။ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ မမှန်မကန်လုပ်ရပ်များကြောင့် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးများ၏ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသောကြောင့် လရောင်ပြခန်း လက်ပြောင်းသွားသည်ကို မသိကြပေ။

သူတို့၏အထင်အရ ချင်ကျန့်အန်းသည် အသုံးအဖြုန်းကြီးသူအဖြစ် လူသိများပြီး လူအတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူက ဒီလိုအံ့ဩဖွယ်နည်းလမ်းမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။

ဖုန်ချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ သူတို့ကို စကားထာဝှက်လိုက်သည်၊ "သခင်လေးနဲ့တွေ့တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ၊ အားလုံးရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။"

"သခင်လေးလား။" အားလုံးတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ သူတို့၏သိလိုစိတ်မှာ ပို၍ပင်ပြင်းပြလာသည်။

သူတို့ သီးသန့်အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ အံ့ဩသွားကြသည်။ အထဲတွင် လူနှစ်ယောက်သာရှိပြီး ချင်ကျန့်အန်းမှာ သူတို့ထဲတွင်မပါပေ။

ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးက ဝိုင်ငှဲ့နေပြီး သူ၏ဘေးတွင် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားသမားအမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ဝိုင်ခွက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစီထားပြီး အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ ခွက်အရေအတွက်မှာ ရှိနေသောလူအရေအတွက်နှင့် တူညီနေသည်။

ဝိုင်ရနံ့သည် အခန်းထဲတွင် မွှေးပျံ့နေပြီး လူတိုင်း၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကြသည်။

"ခင်ဗျားက... ချင်အိမ်တော်က ချင်ဖုန်းလား။" တစ်စုံတစ်ယောက်က လူငယ်၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပြီး အခြားသူများလည်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ချင်အိမ်တော်မင်္ဂလာဆောင်တွင် သူတို့ထဲမှအချို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် အဆုံးထိမနေခဲ့ကြပေ။

"ကျွန်တော်က ချင်ဖုန်းအမှန်ပါပဲခင်ဗျာ။ အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ကြပါ။"

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားအဖေရော ဘယ်မှာလဲ။ သူအရေးကြီးကိစ္စဆွေးနွေးစရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်မဟုတ်လား။" တစ်ယောက်က သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အဖေမလာပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ကို ဒီကိုကိစ္စဆွေးနွေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ပါ၊ ပြီးတော့ အခု လရောင်ပြခန်းကို လုပ်ကိုင်နေတာလည်း ကျွန်တော်ပါပဲ၊" ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပြောရင်း ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ကာ ရှိနေသူများ၏မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မန်နေဂျာဖုန်က သူ့ကို သခင်လေးဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။ သူတို့ရှေ့မှ ဤလူငယ်လေးက လရောင်ပြခန်းကို ပြန်လည်အသက်ဝင်လာအောင် လုပ်ခဲ့သည်ဆိုခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်၊ "ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်နဲ့ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိတာ တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်တဲ့သူပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကိုခေါ်လာတာ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်တွေကို ဝယ်ယူဖို့ကိစ္စဆွေးနွေးဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီဆိုင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘွားအမွေအနှစ်ပါ။ ခင်ဗျားဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်မရောင်းနိုင်ပါဘူး။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကိုကြည့်ကာ "အားလုံးလည်း ဒီလိုပဲ သဘောရကြတာလားခင်ဗျာ။"

အချို့ကသဘောတူကြသည်၊ အချို့ကတိတ်ဆိတ်နေကြပြီး တစ်ယောက်မှာမူ အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်၊ "မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က ကျွန်တော်တို့ဟင်းပွဲဈေးနှုန်းတွေကို အတင်းအဓမ္မနှိမ့်ချပြီး ကျွန်တော်တို့ဝိုင်ကုန်ကြမ်းတွေကို ဖြတ်တောက်ထားတာက ဆိုင်တွေကိုသိမ်းပိုက်ဖို့ပါပဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစုဆိုင်ကတော့ ရှေ့ဆက်မရပ်တည်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို ရောင်းတာနဲ့စာရင်တော့ ချင်အိမ်တော်ကိုပဲ ရောင်းလိုက်ချင်ပါတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အခြားသူများ နောင်တတကြီး သက်ပြင်းချကြသည်၊ သူတို့၏အခြေအနေမှာလည်း များစွာမထူးခြားလှပေ။

"ဒါဆို သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်တွေကိုဝယ်ဖို့ ခင်ဗျားဘယ်လောက်ပေးမှာလဲ။" အားလုံးက အလယ်တွင်ထိုင်နေသော ရုပ်ချောလူငယ်လေးကို အသက်ပင်မရှူဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ ဈေးနှုန်းက သူတို့ကိုတကယ်ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ရပ်တည်ချက်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားကောင်းစဉ်းစားကြပေလိမ့်မည်။

သူတို့မသိခဲ့ကြသည်မှာ...

ချင်ဖုန်း ဝိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ကျွန်တော် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပေးပါဘူး။"

လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်သည်။ လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏ သခင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း ဤသို့ပြောမည်ကို သူမသိသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့ဩနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါက ရယ်စရာပဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က စားပွဲကိုရိုက်ချလိုက်သည်၊ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နောက်တစ်ယောက်၏မျက်နှာမှာ ရေစက်ကျနိုင်လောက်အောင် ညိုမှောင်သွားသည်။ "သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကိုခေါ်လာတာ လှောင်ပြောင်ဖို့သက်သက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့ အဖော်လုပ်နေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားများပြောပြီး သူထွက်သွားရန်ထလိုက်ရာ အခြားသူများလည်း လိုက်ပါလာကြပြီး ကုလားထိုင်များရွှေ့သံများ အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အားလုံး ဒေါသူပုန်ထနေကြသည်။

"အားလုံးပဲ စိတ်လျော့ကြပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်သခင်လေး ဘာပြောမလဲဆိုတာ နားထောင်ကြည့်ကြပါဦးလား။" ဖုန်ချင်းက တံခါးကိုပိတ်ဆို့ထားရင်း စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူအတွင်းသို့လှမ်းကြည့်ကာ ချင်ဖုန်း အမြန်စကားပြောလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ချင်ဖုန်းမှာ တည်ငြိမ်စွာ ဝိုင်ငှဲ့နေသည်။

"မန်နေဂျာဖုန်၊ မြန်မြန်ဖယ်ပေး။ ငါ ကျန်းဆိုတဲ့ကောင် ဒီလိုအရှက်ခွဲခံရတာ တစ်ခါမှမရှိဖူးဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူ့ကိုမှလေးစားမှုမရှိဘူး။ ငါတို့ဒီမှာ ဆက်နေဖို့မလိုတော့ဘူး။"

အခြေအနေမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာပြီး ဖုန်ချင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ချွေးများရွှဲနစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံစကားပြောလာသည်၊ "လရောင်ပြခန်းရဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေကို ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘယ်လိုထင်မြင်ကြပါသလဲ။"

အားလုံး ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းဟုအမည်ရသော ဆိုင်ရှင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာပြောသည်၊ "စီးပွားရေးကောင်းတယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါက မင်းငါတို့ကို ဒီလိုအရှက်ခွဲခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်လေး။"

ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်၊ "လရောင်ပြခန်းရဲ့ လူကြိုက်များမှုက 'မီးအိုး' လို့ခေါ်တဲ့ ဟော့ပေါ့ဟင်းပွဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ဝိုင်ကြောင့်ပါ။"

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။" လူများ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဟော့ပေါ့၏ကျော်ကြားမှုကို ကောင်းစွာသိရှိပြီး ဟင်းရည်နီ၏အရသာမှာ လရောင်ပြခန်းအောင်မြင်မှုအတွက် များစွာအထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းပြောသော အိမ်ချက်ဝိုင်နှင့်ပတ်သက်၍မူ သူတို့မနေ့ညကမှ သိရှိခဲ့ကြသော်လည်း အခန်းထဲဝင်လာစဉ်ရရှိသော မွှေးကြိုင်သောရနံ့မှာ များစွာသောအရာများကို အတည်ပြုပေးနေသည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော်က ဟော့ပေါ့ရဲ့ ဟင်းရည်နီအနှစ်ချက်နည်းနဲ့ ဝိုင်ချက်နည်းကို ခင်ဗျားတို့အားလုံးနဲ့ မျှဝေပေးမယ်လို့ပြောရင်ရော ဘယ်လိုထင်ကြပါသလဲ။"

"ဘာရယ်။" လူအုပ်ကြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆူညံသွားကြသည်။ အကယ်၍ ဤသည်မှာအမှန်ဖြစ်ပါက သူတို့ဆိုင်များသည် ဧည့်သည်များပြန်လည်စီးဝင်လာပြီး ယခင်အကောင်းဆုံးအချိန်များကိုပင် ကျော်လွန်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့စည်းကမ်းချက်တွေက ဘာတွေလဲ။" တစ်ယောက်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ထိုင်ကြပါ၊ ကျွန်တော်ရှင်းပြပါ့မယ်၊" ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားကြောင့် ခဏအတွင်းမှာပင် အားလုံး မိမိတို့နေရာများတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေကြပြီး စူးစိုက်နားထောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်ထရပ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ လုပ်ငန်းခွဲစနစ်ဆိုတာ ဘာလဲသိကြပါသလား။"

အားလုံး ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ချင်ဖုန်းက လုပ်ငန်းခွဲစနစ်၏ စည်းမျဉ်းများကို စတင်ရှင်းပြတော့သည်။

"ဒါဆို မင်းဆိုလိုတာက ငါတို့က ဆိုင်တွေကိုလုပ်ကိုင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နာမည်က လရောင်ပြခန်းဖြစ်မယ်ပေါ့။ ပြီးတော့ လစဉ်အမြတ်ငွေတစ်ဝက်က လရောင်ပြခန်းဆီသွားမယ် ဟုတ်လား။ ဟင်းရည်နီအနှစ်နဲ့ ဝိုင်ကတော့ လရောင်ပြခန်းဆီကနေ မနက်တိုင်း ကုန်ကျစရိတ်အတိုင်း ဝယ်ယူနိုင်မယ်ပေါ့။" တစ်ယောက်က သဘောပေါက်ကာ ရှင်းလင်းအောင်ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊" ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ ခေါင်းငုံ့ကာ သူတို့၏အမြတ်အရှုံးများကို တွက်ချက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ စမတ်ကျသူများဖြစ်ပြီး အားသာချက်များကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်။ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ အဆက်မပြတ်ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် လရောင်ပြခန်း၏အကူအညီရရှိခြင်းမှာ အကျိုးအမြတ်ရှိသော သဘောတူညီမှုတစ်ခုဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင်များ လင်းလက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်မှာမူ နေရာမှာပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှငွေကိုထုတ်ပြီး လရောင်ပြခန်းနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်ကစတင်လှုပ်ရှားသည်နှင့် ကျန်ရှိသော စိတ်ဝင်စားနေသည့် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူတို့လည်း အလားတူလိုက်လုပ်ကာ ငွေများထုတ်ယူကြသည်။

မန်နေဂျာဖုန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းအပေါ် ပို၍ပင် လေးစားအထင်ကြီးသွားသည်။ အရာအားလုံး သခင်လေးပြောသည့်အတိုင်းပင် -- သူတို့သည် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမကုန်ဘဲ ဤဆိုင်များကို ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးတွင် လန်နင်ရွှမ်မှာလည်း ဤအလှည့်အပြောင်းကြောင့် အံ့ဩတကြီးဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်း ဤရလဒ်ကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူပြင်ဆင်ထားသော စာချုပ်စာတမ်းများကို တင်ပြလိုက်ရာ အားလုံးက သူတို့မျက်နှာများတွင် အပြုံးများဖြင့် လက်မှတ်ရေးထိုး တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ကြသည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ချင်ဖုန်း သူ၏ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး "ဒီအချိန်ကစပြီး ငါတို့အားလုံး အတူတကွ ငွေရှာကြရအောင်။"

"သခင်လေးချင်ပြောတာမှန်တယ်၊ ငါတို့အားလုံး အတူတကွ ငွေရှာကြရအောင်။" အားလုံးက ပဲ့တင်ထပ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့အသေးစိတ်များစွာကို ဆွေးနွေးကြပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် သူတို့နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မန်နေဂျာဖုန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်လည်းဖြစ်သည်။ "သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီဆိုင်တွေကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းနဲ့ ရရှိခဲ့ပေမယ့် သူတို့က သစ္စာဖောက်ပြီး မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ဘက်ကို ပါသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်အနှစ်နဲ့ ဝိုင်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာရှိတယ်။ သူတို့က မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ဘက်ကို ပါသွားရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါ့အပြင် သူတို့အားလုံးက မှန်ကန်တဲ့ရွေးချယ်မှုလုပ်တတ်တဲ့ အသိဉာဏ်ရှိသူတွေလို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်၊" ချင်ဖုန်း ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျင့်ယန်မြို့တွင် လရောင်ပြခန်း၏ ဆိုင်ခွဲများစွာ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဟော့ပေါ့နှင့်ဝိုင်၏အရသာမှာ မူလလရောင်ပြခန်းနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။

တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရန် မလိုလားသူများ သို့မဟုတ် မြို့လယ်ခေါင်နှင့် အလှမ်းဝေးသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အိမ်နှင့်နီးသောနေရာတွင် အရသာရှိသောဟော့ပေါ့ကို သုံးဆောင်နိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ လရောင်ပြခန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့တွင် စည်ပင်ဝပြောလာပြီး ငွေအမြောက်အမြားရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာမူ ၎င်းနှင့်များစွာမပတ်သက်ပေ။ လရောင်ပြခန်း၏လုပ်ငန်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ရောက်ရှိနေသည်နှင့် သူသည် နောက်ကွယ်ကမန်နေဂျာအဖြစ်သာနေလိုပြီး အခြားကိစ္စများအပေါ် အာရုံစိုက်လိုသည်။

သူမန်နေဂျာဖုန်ထံမှ ပုံမှန်ငွေလာယူနေသမျှကာလပတ်လုံး သူ့အတွက်အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေမည်ဖြစ်သည်။