မြူခိုးနက်တောမှ အပြောင်းအလဲများ

ငြိမ်းချမ်းသောနေ့ရက်များအတွင်း လဝက်တာကာလသည် လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက လရောင်ပြခန်းတွင် ချင်မိသားစု၏ဓနဥစ္စာကို စီမံခန့်ခွဲနေသဖြင့် ချင်မိသားစု၏ ငွေကြေးအခက်အခဲကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်နေ့ရက်များမှာ ကာလကြာရှည်စွာပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒုတိယသခင်မသည် လက်ရာမြောက်သော လက်ဝတ်ရတနာအသစ်များစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုတန်ဆာဆင်ပြီး နှစ်သစ်မကူးမီ မိသားစုအတွက် အဝတ်အစားအသစ်များချုပ်လုပ်ရန် အစေခံများအား တိမ်ပိုးကဲ့သို့ဈေးကြီးသောပိုးထည်များ ဝယ်ယူခိုင်းခဲ့သည်။

ဒုတိယသခင်လေးမှာလည်း ဆေးစိမ်ရေချိုးခြင်းနှင့် သွေးချီဆေးလုံးများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာမရှိတော့ဘဲ သူ၏လန်းဆန်းတက်ကြွမှုမှာ ပို၍ပင်အားကောင်းလာကာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း လျင်မြန်စွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းအတွက်မူ ချင်အိမ်တော်တွင် သူသွားလေရာရာ၌ အစေခံများနှင့်အထိန်းတော်များ၏ လေးစားအားကျသောအကြည့်များကို ခံစားနေရသည်။

ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တွင် ဆေးကျမ်းစာအုပ်များစွာကိုလည်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လေ့လာခဲ့ပြီး ဆေးပညာအနုပညာရပ်ဆိုင်ရာ နက်ရှိုင်းသောနားလည်မှုများ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကာ သူ၏နတ်ပင်လယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်လှေကားထစ်တွင် အဆင့်နှစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ယခု သူသည် ဆေးကုခန်းတစ်ခုတည်ထောင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ လျိုကျန့်လီ၏ ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများကို သူကိုယ်တိုင်မကုသမီ သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုများကို သန့်စင်နိုင်ရန် သေချာအောင်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အိမ်တော်ရှိ ရေကန်ဘေးအိမ်တော်သို့ သွားခဲ့သော်လည်း လျိုကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်တော်အတွင်း၌ မကြာခဏဆိုသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် အစောပိုင်းက မီးသွေးခေါင်းကို ထိုအကြောင်းမေးမြန်းခဲ့ရာ လျိုကျန့်လီက လန်နင်ရွှမ်အား သူမ၏ဓားသိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုတွင် လမ်းညွှန်ပေးနေသောကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့အနီးရှိ တောင်များဆီသို့ သွားရောက်ကြသည်ဟု သူပြောခဲ့သည်။

မတတ်သာစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ခြံဝင်းဆီသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူအနီးသို့မရောက်မီမှာပင် သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒုတိယသခင်လေးနှင့် မီးသွေးခေါင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ သိုင်းလေ့ကျင့်နေကြသည်။ ချင်ဖုန်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်လိုပေ။

"ထားလိုက်တော့၊ လရောင်ပြခန်းကိုပဲ သွားလိုက်မယ်။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်လောက်ပါဘူး။" ခေါင်းခါလိုက်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် ချင်အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သို့သော် သူ၏လမ်းတွင် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လုပ်နေသော ချင်ကျန့်အန်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။

"အဖေ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ချင်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် ပထမတွင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး "ဖုန်းအာ၊ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဖေက မိသားစုရဲ့ဘဏ္ဍာတိုက်ကို မင်းဆီအပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

ဟက်၊ ဂုဏ်သိက္ခာကိုဂရုစိုက်တတ်တဲ့ အဘိုးကြီးက နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုအကြီးအကဲဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ဂုဏ်ပုဒ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီပဲ။ သူလက်လွှတ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီလား။ သို့သော် ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး အဖေ။ အဖေပဲ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဆက်ထိန်းထားလိုက်ပါ။"

ငွေရှိမှ ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်သည်၊ ငွေမရှိလျှင် ဂိုဒေါင်မျှသာဖြစ်သည်။ ချင်မိသားစု၏စုဆောင်းငွေများမှာ ယုံကြည်စိတ်ချမရသောအဘိုးကြီးကြောင့် ကြေမွကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယူဆောင်လာလျှင်လည်း မည်သည့်အကျိုးမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

လရောင်ပြခန်း၏လုပ်ငန်းကို သူလုပ်ကိုင်နေသမျှကာလပတ်လုံး သူ၏ပိုက်ဆံအိတ်မှာ ပို၍ပို၍သာ ဖောင်းကားလာမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ချင်ကျန့်အန်း၏မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေမိသည်။

"အဖေ၊ တခြားကိစ္စမရှိရင် သားသွားတော့မယ်။ လရောင်ပြခန်းရဲ့ နောက်ဆုံးစာရင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။" သူ၏အဖေ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း ထွက်သွားမည်ပြုသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"စောင့်ဦး။" ချင်ကျန့်အန်း ရုတ်တရက် သူ့ကိုဖားယားရန်ကြိုးစားသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ လရောင်ပြခန်းရဲ့လုပ်ငန်းက မကြာသေးခင်က ကောင်းမွန်နေပြီး အမြတ်ငွေကလည်း တော်တော်မြင့်မှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား။"

ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏အဖေ ဘာကိုစဉ်းစားနေသည်ကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ ဤအမူအရာမှာ သူ၏အရင်ဘဝက သူ၏အမေထံ ပိုက်ဆံတောင်းသည့်အခါနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။

"အဖေ၊ ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ။" ချင်ဖုန်းက တိုတိုတုတ်တုတ်မေးလိုက်သည်။ သူအခု ပိုက်ဆံမရှားပေ။

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသော်လည်း သူအလျင်အမြန်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ အကြိမ်ကြိမ်ပြောင်းလဲပြီးနောက် လက်တစ်ချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်။

မဆိုင်းမတွပင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ငွေအိတ်တစ်လုံးကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ဒီမှာ ငွေ ဆယ်ကျပ်ရှိတယ် အဖေ။ သုံးပါ၊ သားနဲ့ဆို ဘာမှအားနာနေစရာမလိုဘူး။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူလှည့်ထွက်သွားကာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သောပုံရိပ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ချင်ကျန့်အန်း ငွေအိတ်ကိုကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ "ကောင်စုတ်လေး၊ ငွေ ဆယ်ကျပ်က ဘာများလုပ်လို့ရမှာလဲကွ။" သူ၏မူလအစီအစဉ်မှာ ငွေတစ်ရာတောင်းရန်ဖြစ်သည်။

လရောင်ပြခန်းတွင် လုပ်ငန်းမှာ ဆက်လက်စည်ကားနေဆဲဖြစ်သည်။ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် မန်နေဂျာဖုန်သည် ဝမ်းသာအားရမှုအပြည့်ဖြင့် စာရင်းစာအုပ်ကို တင်ပြလိုက်သည်။ သခင်လေး လရောင်ပြခန်းကို တာဝန်ယူပြီးနောက် ဤစားသောက်ဆိုင်၏ပြောင်းလဲမှုများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်လအတွင်းမှာပင် လရောင်ပြခန်းကိုယ်တိုင်မှရရှိသောအမြတ်ငွေနှင့် အခြားလုပ်ငန်းခွဲဆိုင်များမှရရှိသောအမြတ်ငွေများပေါင်းလိုက်လျှင် ငွေကျပ်တစ်သောင်းနီးပါးအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အတိတ်ကဆိုလျှင် မန်နေဂျာဖုန်သည် ထိုမျှလောက်များသောငွေကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အိပ်မက်ပင်မမက်ဝံ့ခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း စာရင်းစာအုပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး မေးသည်၊ "မဆိုးပါဘူး။ မကြာသေးခင်ကလုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုတွေမှာ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့လား။"

တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မန်နေဂျာဖုန် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော်တို့လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုတွေမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ပူးပေါင်းထားတဲ့စားသောက်ဆိုင်တွေအားလုံးက အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုခံစားခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်နဲ့ဆက်ဆံတဲ့အခါ အလွန်ရိုသေလေးစားကြပါတယ်။"

"ပြီးတော့ အရင်က ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေ ကို လေလံတင်ရောင်းချမယ့်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့လည်း ကျွန်တော်ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ သူကောင်းမျိုးတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ကုန်သည်တွေအများကြီးက ဒါကိုမျှော်လင့်နေကြပါတယ်။"

"သြော်၊ ကျွန်တော်တင်ပြစရာ နောက်တစ်ခုရှိပါသေးတယ်။"

"ဘာများလဲ။"

"မကြာသေးခင်က မြူခိုးနက်တောထဲမှာ ထူးဆန်းတာတွေဖြစ်နေပါတယ်။ တောထဲကမိစ္ဆာတွေ ရူးသွပ်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာဟိန်းဟောက်နေကြပုံရတယ်။ အရင်ကဆိုရင် သတ္တိရှိတဲ့စစ်သည်တော်တွေက ဒီမိစ္ဆာတွေကိုအမဲလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို မြို့ထဲမှာရောင်းချကြပေမယ့် မကြာသေးခင်ကတော့ ဘယ်သူမှ အဲ့ဒီလိုမလုပ်ရဲတော့ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့စားသောက်ဆိုင်က မိစ္ဆာသားက ကုန်တော့မှာပါ၊" ဖုန်ချင်းက အခြေအနေကိုရှင်းပြသည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးယောင်သမ်းသွားသည်။ သူတောင်ကုန်းပတ်လည်တွင်ခွေနေသော မြွေကြီးနှင့် သတ္တဝါငယ်လေးအဖြူရောင်ကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုမြေကြီးတုန်ခါလောက်သော ဟိန်းဟောက်သံများက ကြောက်မက်ဖွယ်မိစ္ဆာတို့၏အော်ဟစ်သံများ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါက ကောင်လေးရဲ့ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့မြည်တဲ့အသံပဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ သတ္တဝါငယ်လေးက နေ့တိုင်းအစာငတ်ခံနေရတာလဲ။ သူကိုယ်သူ အငတ်ထားပြီးသေအောင်လုပ်နေတာလား။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ခင်ဗျားအလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ပါ၊" ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤကိစ္စက သူနှင့်များစွာမသက်ဆိုင်သောကြောင့် များများစားစားမစဉ်းစားတော့ပေ။

ဖုန်ချင်းက အသိအမှတ်ပြုခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ကိုအသုံးပြု၍ အခန်းထဲရှိငွေအကြွေစေ့များပါသော ငွေသေတ္တာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

စားသောက်ချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ပင်မခန်းမဆောင်မှာ လူများဖြင့်စည်ကားနေပြီး သူတို့၏အစားအစာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သုံးဆောင်နေကြသည်။

လူများစားစရာသောက်စရာရှိလျှင် အတင်းအဖျင်းပြောဆိုမှုများနှင့် အလုပ်မရှိအကိုင်မရှိစကားစမြည်ပြောဆိုမှုများမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။ များသောအားဖြင့် ပြောစရာကိစ္စများရှားပါးသော ကျင့်ယန်မြို့တွင် မကြာသေးမီက မြူခိုးနက်တောအတွင်းမှ ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်များသည် ပြောစရာအကြောင်းအရာဖြစ်လာခဲ့သည်။

"မြူခိုးနက်တောထဲက အခြေအနေအကြောင်း ခင်ဗျားတို့ကြားပြီးပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကြားပြီးပါပြီ။ တောင်တန်းတွေထဲက မိစ္ဆာဘုရင် ရူးသွပ်သွားပြီး အဆက်မပြတ်ဟိန်းဟောက်နေလို့ တောင်တွေတုန်ခါပြီး လူတိုင်းကြောက်လန့်နေကြပုံရတယ်။ ကျွန်တော်သိတဲ့မုဆိုးတချို့က အရင်က မိစ္ဆာတွေနဲ့သားရဲတွေကိုအမဲလိုက်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုဆိုရင် အမဲလိုက်ဖို့မပြောနဲ့၊ အဲ့ဒီနေရာအနီးတောင် မသွားရဲကြတော့ဘူး။"

"အဲ့ဒီမိစ္ဆာဘုရင်အကြောင်း ကျွန်တော်သိတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ဟိန်းဟောက်လေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကတော့ အရမ်းမကြာခဏဟိန်းဟောက်နေတယ်။ သူတောင်တန်းတွေထဲက ထွက်လာဖို့ ကြံစည်နေတာများလား။"

"ရှီးးး~ ဒီအကြောင်းဆက်မပြောကြရအောင်။ အဲ့ဒီလိုမိစ္ဆာဘုရင်သာ တကယ်ထွက်လာရင် ကျင့်ယန်မြို့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ်ရောက်မှာပဲ။"

"စကားမစပ်၊ ဒီမနက် ကျွန်တော်ကြားတာက ထင်းခုတ်သမားတစ်ယောက်ပြောတာ၊ သူကျင့်ယန်မြို့အပြင်ဘက်က တောင်တွေနားမှာ ထင်းခုတ်နေတုန်း မြူခိုးနက်တောကို အဝေးကလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မြွေခေါင်းချောက် ပျောက်နေတယ်တဲ့။ ခင်ဗျားတို့အထင် မိစ္ဆာဘုရင်နဲ့များဆိုင်နေမလား။"

"မြွေခေါင်းချောက်လား။ အဲ့ဒီရှေ့ကိုထိုးထွက်နေတဲ့ချောက်ကမ်းပါးလား။ မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ပြိုကျသွားတာနေမှာပေါ့။"

အဖွဲ့သည် မြွေခေါင်းချောက်အကြောင်းကို မိစ္ဆာဘုရင်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အသေးအဖွဲကိစ္စဟုယူဆကာ ကြာရှည်စွာမဆွေးနွေးကြတော့ပေ။

သို့သော် ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြွေခေါင်းချောက်ဆိုသည်မှာ တောင်ကုန်းပတ်လည်တွင်ခွေနေသော အကြီးအကဲမြွေကြီးဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်သောကြောင့်ပင်။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ အကြီးအကဲမြွေကြီး တောင်ထဲကထွက်လာတာများလား။" ချင်ဖုန်းသည် ဤအခြေအနေ ကောင်းသလားဆိုးသလားမသေချာဘဲ အလွန်အမင်းစိုးရိမ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် စားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝအနီးမှ ပြတင်းပေါက်မှ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော "အင်းးး~" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။