မငြိမ်သက်သောည

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၊ လရောင်ဖျော့တော့စွာသာရှိသော ဤညတွင် ကျင့်ယန်မြို့သည် မငြိမ်သက်ရန် ကံကြမ္မာပါလာခဲ့သည်။

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးမကြီးသည် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားသည်။ စီကျန့်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတည်တင်းသောမျက်နှာဖြင့် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သောမကြာမီက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူစေလွှတ်ခဲ့သော လက်အောက်ငယ်သားငါးဦး၏ ဝိညာဉ်မီးခွက်များ မမျှော်လင့်ဘဲ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် သူဤနေရာသို့ အလျင်အမြန်လာခဲ့ပြီး ထိုငါးဦးပုန်းအောင်းခဲ့သောနေရာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသောအဝတ်အစားများသာဖြစ်ပြီး အလောင်းတစ်လောင်းမျှပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ဤလူငါးဦး၏သေဆုံးမှုမှာ သူ၏အမိန့်များနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စီကျန့်သည် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များကိုစုစည်းကာ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးမကြီးကို ဖျက်ဆီးပြီး ဤအရာအားလုံး၏နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကိုရှာဖွေရန် အတွင်းသို့ အတင်းဝင်ရောက်ကာ သွေးဖြင့်လက်စားချေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဆူညံသံများကြောင့် အိမ်တော်အတွင်းမှလူများသည် အလျင်အမြန်ပြေးထွက်လာကြရာ မြို့တော်ဝန် ရယ်ဟုန်နှင့် သူ၏သား ရယ်လော့ထင်တို့လည်း ပါဝင်သည်။

မိမိ၏တံခါးမကြီး ပျက်စီးသွားသည်ကိုမြင်လျှင် ရယ်လော့ထင် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တယ်လို့ထင်နေတာလဲ။ ဒါက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကွ။ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ဒီနေရာမှာ ရမ်းကားခွင့်မရှိဘူး။"

စီကျန့် သူ၏ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်နေသော ရယ်လော့ထင်သည် ချက်ချင်းဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

"အိမ်တော်ထဲကို နတ်ဆိုးတွေ စိမ့်ဝင်နေတယ်။ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့အမိန့်အရ ငါအိမ်တော်ရဲ့ထောင့်စေ့အောင် သေချာရှာဖွေပြီး လူတိုင်းကို ဒီနေရာမှာစုဝေးစေမယ်။ ဘယ်သူမဆို ခုခံဖို့ကြိုးစားရင်တော့..." စီကျန့် သူသယ်ဆောင်လာသော ကြီးမားသည့်သေရည်ဘူးကို ချလိုက်ရာ ဒုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ မြေကြီးကွဲအက်သွားပြီး အက်ကြောင်းများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။

ရယ်ဟုန်သည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အေးစက်စွာကြည့်နေပြီး ကြားဝင်ရန်ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူနှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်၊ "အကြီးအကဲစီ၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ခံ့ညားပါပေတယ်။ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်းရဲ့အကျိုးဆက်ကို ခင်ဗျားသိရဲ့လား။"

စီကျန့်က လှောင်ပြောင်သလိုပြုံးလိုက်သည်၊ "မြို့တော်ဝန်မင်း၊ ခင်ဗျားက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တယ်ဆိုတာကို ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ နတ်ဆိုးတွေက ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုငါးယောက်ကိုသတ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့အိမ်တော်ထဲကို ထွက်ပြေးလာတာလေ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့လုံခြုံရေးကိုပဲ စဉ်းစားပေးနေတာပါ။"

"ဟေ့၊ မင်းတို့အားလုံး မြို့တော်ဝန်မင်းကို သေချာကာကွယ်ထားကြ။ နတ်ဆိုးကို အခွင့်အရေးမပေးနဲ့။" လူအနည်းငယ်သည် ရယ်ဟုန်ကို ကာကွယ်ပေးသည်ထက် သူထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းဝိုင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အခြားအဖွဲ့ဝင်များသည် ရှာဖွေရန် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ လေထုသည် အလွန်ဖိနှိပ်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူရခက်ခဲစေသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အားလုံးပင်မတံခါးမကြီးသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ စီကျန့်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကန်းဖေးလန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမခေါင်းခါပြသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာအကျိုးအမြတ်မှမရ။

စီကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သရဲမြင်နိုင်၊ ဝိညာဉ်ခံစားနိုင်သော သူ၏အစွမ်းကိုအသုံးပြုလိုက်သည်။ သူမြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် စုဝေးနေသောလူများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အားလုံးပင် ဝိညာဉ်များပြည့်စုံပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာမရှိပေ။

ရယ်ဟုန် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်၊ "ကြည့်ရတာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အကြီးအကဲစီက မှားသွားပြီး နတ်ဆိုးကိုမတွေ့ခဲ့ဘူးထင်ပါရဲ့။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် စီကျန့် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းချဉ်းကပ်လာပြီး ရယ်ဟုန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးသည်၊ "ခင်ဗျားသားကို အမြဲစောင့်ရှောက်နေတဲ့ အဆင့်ခုနစ်သိုင်းသမား ဘယ်မှာလဲ။"

ရယ်ဟုန် ဂရုမစိုက်ပေ၊ "သူက လူတစ်ယောက်လေ၊ ချည်ထားတဲ့ခွေးမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကိုအမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေလို့ရမလား။ သိုင်းသမားက စိတ်မငြိမ်တော့ ပြည့်တန်ဆာအိမ်လိုနေရာမျိုးကို သွားနေတာဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ အကြီးအကဲစီလည်း အဲ့လိုနေရာတွေကို အမြဲသွားတတ်တာပဲ။ အဲ့ဒီမှာ သွားစစ်ကြည့်ပါလား။"

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မမြင်နိုင်သောထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။

ဤညတွင် ဘာရလဒ်မှထွက်ပေါ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း မြင်သောအခါ စီကျန့် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး သူ၏ကြီးမားသောသေရည်ဘူးကို ကောက်ယူကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ "သွားကြစို့။"

"လိုက်ပို့စရာမလိုပါဘူး။" ရယ်ဟုန် တည်ငြိမ်စွာကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများသည် ခဏတာလုံးဝမည်းနက်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် နွေဦးသစ်လမ်းရှိ လီအို၏နေအိမ်၌။

မြည်နေသော သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ထားသောဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ မှိန်ဖျော့သောလရောင်အောက်တွင် ဧည့်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်၊ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ ပျောက်ဆုံးသွားသော အဆင့်ခုနစ်သိုင်းသမားပင်ဖြစ်သည်။

ဆူညံသံကိုကြားလျှင် လီအို အတွင်းခန်းမှထွက်လာပြီး "ဒီနေ့တော့ နောက်ကျနေပြီ၊ ငါအရက်မရောင်းတော့ဘူး။" ဟုပြောလိုက်သည်။

ထိုသိုင်းသမား စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ဝိညာဉ်ချေမှုန်းရေးတပ်ရဲ့ တပ်မှူးဟောင်း လီယန်က အခုဒီလိုဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ထားမိမှာလဲ။"

လီအို မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိုသိုင်းသမားကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုပ်သေးအတတ်ပဲ။ ဟမ့်၊ လူမဟုတ်၊ သရဲမဟုတ်သော သတ္တဝါ။ ငါလိုအသုံးမကျတဲ့လူဆီက မင်းဘာလိုချင်တာလဲ။"

"အတိတ်က မင်းတပ်သားတစ်သိန်းကို ဦးဆောင်ပြီး ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းမှာ ဂဠုန်မျိုးနွယ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အလွန်အမင်းထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုရခဲ့ပေမယ့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့စစ်သားတွေက မီးအဆိပ်သင့်ပြီး ကျိန်စာသင့်ခဲ့ကာ သေခြင်းထက်ဆိုးတဲ့ဘဝကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်မြို့တော်က လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး မင်းတို့ကိုကူညီဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကုသပေးဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှမစေလွှတ်ခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် မီးလောင်ဒဏ်ရာနဲ့ အရှင်လတ်လတ်သေဆုံးခဲ့ရတဲ့ မင်းကလွဲလို့ ပြန်လာတဲ့စစ်သားအားလုံး သေဆုံးခဲ့ရတယ်။"

"မင်းမှာ နာကြည်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘူးလား။" ထိုသိုင်းသမား၏မျက်လုံးများသည် တစ္ဆေကဲ့သို့စိမ်းလဲ့သောအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး သူ၏စကားလုံးများမှာ ဒေါသထွက်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။

လီအို၏ရင်ဘတ် အနည်းငယ်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်သွားသည်။ သူအတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေပုံရသည်။ သူ၏တည်ငြိမ်သောအသွင်အပြင်အောက်တွင် အခြားသူများမသိသော ဖုံးကွယ်ထားသည့်ဒေါသမီး ရှိနေသည်။

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"အဲ့တော့... ငါတို့မင်းကိုရှာလာခဲ့တာ၊ မင်းငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းပြီး မဟာချင်ကိုဖြုတ်ချကာ ဒီလောကကြီးကို ပြန်လည်ပုံဖော်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။"

ညလေပြင်းတိုက်ခတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လီအို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ အတန်ကြာမှ သူရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းဘာရယ်တာလဲ။" ထိုသိုင်းသမားအတွင်းမှ တည်ရှိနေသောအရာက မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ၊" လီအို ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်လေ။" စကားလုံးများ အပြည့်အဝမထွက်မီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအိမ်များ၏အရိပ်များသည် ခေါင်းတလားများကဲ့သို့ ကြီးမားသောအမည်းရောင်တိုင်လုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုသိုင်းသမားကို ချက်ချင်းမြှုပ်နှံလိုက်သည်။

လီအို လှည့်ထွက်သွားပြီး အတွင်းခန်းသို့ပြန်သွားကာ မိမိကိုယ်ကိုလှောင်ပြောင်သလို တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ငါမင်းတို့အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ရင် ငါတမလွန်လမ်းကိုလျှောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ကွယ်လွန်သွားတဲ့ညီအစ်ကိုတွေက ငါ့ကိုဘယ်လိုကြည့်ကြမလဲ။"

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက သူတို့ပြန်လာစဉ် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောစစ်သားများသည် ကျင့်ယန်မြို့တွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်၊ သို့မဟုတ် တားမြစ်ထားသောမြို့တော် သို့မဟုတ် သူ၏ခေါင်းတလားတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သူ့အတွက်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

သခင်အိမ်တော်ရှိ မှောင်မိုက်သောအခန်းတစ်ခုတွင် ရယ်ဟုန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ လီယန်ကိုတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါတို့အရေးမှာ သူ့ကိုစည်းရုံးလို့မရခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါသာအောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့အနာဂတ်အစီအစဉ်တွေက အများကြီးပိုလွယ်ကူသွားမှာ။"

ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်ပါသော သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောရယ်သံများ ထုတ်လွှင့်နေသည်။ "ဒီစစ်သားတွေက တစ်ခုတည်းကိုပဲ စွဲလမ်းတယ်။ သူတို့ဆန္ဒကိုဆန့်ကျင်ပြီး လုပ်ခိုင်းတာက အစားကြူးသူကို အစာရှောင်ခိုင်းတာထက် ပိုခက်တယ်။"

"မင်းတို့ရဲ့ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုနေလဲ။ ဘယ်တော့လှုပ်ရှားမှာလဲ။"

"မကြာခင်မှာပဲ။"

နှစ်ဦးသား စကားပြောနေစဉ် အလျင်စလိုခြေသံများ အပြင်ဘက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ရယ်လော့ထင် အခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ကာ မေးသည်၊ "အဖေ၊ အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ ဘယ်မှာလဲ။"

"သူက ကောင်းကင်မြို့တော် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထန်မိသားစုဆီက ဆင့်ခေါ်စာရလို့ ထွက်သွားနှင့်ပြီ။"

ရယ်လော့ထင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူက ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ တခြားသိုင်းသမားနှစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်သွားတာပေါ့။"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ။ မင်းငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။" ရယ်ဟုန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ အေးစက်နေသည်။

ရယ်လော့ထင် ရုတ်တရက်ကြောက်လန့်စိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူ ရောက်လာကတည်းက သူ၏အဖေသည် သူ့အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော်မေးချင်တာက ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်းကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုဆက်ကိုင်တွယ်ကြမလဲဆိုတာပါ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့အသုံးပြုလို့ရတဲ့လူတွေ အားလုံးဆုံးရှုံးသွားပြီလေ။ ပြီးတော့ အဲ့ကောင်လေးဘေးမှာ အမြဲတမ်းကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်။"

"ဒီကိစ္စကို ငါတို့ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်စရာမလိုဘူး။"

စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ရယ်လော့ထင် မေးသည်၊ "ကျွန်တော်တို့ မကိုင်တွယ်ဘူး ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ အဖေ၊ အရင်က အဖေသူ့အလောင်းကိုအသုံးပြုပြီး စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထန်မိသားစုကို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပြီး ကောင်းကင်မြို့တော်ကိုဝင်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေးလဲလှယ်ချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ငါထပ်မပြောချင်တော့ဘူး၊" ရယ်ဟုန်သည် ရယ်လော့ထင်ကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူ၏အကြည့်အောက်တွင် ရယ်လော့ထင် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းများမမေးတော့ဘဲ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်များ ထပ်မံစကားပြောလာသည်၊ "ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်း ဟုတ်လား။ သူကဘယ်သူလဲ။"

"စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက တတိယတန်းစား နိုင်ငံတော်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့သားလေးပဲ၊ ထန်မိသားစုကို ပြစ်မှားမိလို့။ ရယ်ဟုန်ကို သံသယမဝင်အောင်လို့ ငါက စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနကလူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ကစားခဲ့တာ။ သူက အရေးမပါတဲ့လူပါ၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ခံရလောက်အောင် တန်ဖိုးမရှိဘူး။"

"ငါနားလည်ပြီ။ ငါအခုကစပြီး အလုပ်များတော့မယ်။ မင်းနဲ့ဆက်သွယ်လို့မရတော့ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နေပါ။"

"မင်းရဲ့သတင်းကောင်းကို ငါစောင့်နေမယ်။"