အခန်း (၉၀)

ကောင်မလေး၏ အပြုံးက တောက်ပနေခဲ့သည်။

မြင်းလှည်းတစ်စီးက သူမဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေပြီး မကြာမီ တိုက်မိတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဘေးမှလူများ၏ လန့်အော်သံများ၊ ကလေးမ၏မိခင်၏ အော်ဟစ်သံများ၊ ဘီးများလှိမ့်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖုန်မှုန့်များ...

ဂါးရက်၏ အမြင်တွင် အရာအားလုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ တစ်ပုံချင်းစီ ပြန်လည်ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။

ဗီဇအရ ဂါးရက်သည် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းသည် တဂျုံးဂျုံးမြည်လျက် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ကန်ထုတ်လိုက်သည့် ဖုန်မှုန့်များသည် သူ၏မျက်နှာအနီးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် မျက်လုံးပြူးနေသည့် ကောင်မလေးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ ယခုမူ တစ်မီတာခွဲ….တစ်မီတာ၊ တစ်ဝက်မီတာသာ လိုတော့သည်။

ဝှစ်…

နောက်မှနေ၍ လူတစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ ဂါးရက်ကို ထိုလူက နောက်ပြန်ဆွဲလိုက်သောကြောင့် ရှေ့သို့ ပြေးနေသည့် အနေအထားမှ နောက်ပြန်လဲကျကာ ပြင်းထန်စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"အား"

ဂါးရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ကျောသည် မြေပြင်နှင့် ဆောင့်မိပြီး နောက်ပြန်ချောကျသွားခြင်းပင်။ ရှုပ်ထွေးနေသည့်ကြားမှ ဂါးရက်သည် ခေါင်းထောင်ကြည့်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်မလေးကို ကောက်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်လျင်မြန်လှသည်။ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကောင်မလေးကို ပွေ့ချီထားပြီး ညာဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်နှင့် ပြေးနေသည့်မြင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ တစ်ပတ်လှိမ့်လိုက်သည်နှင့် မြင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်ကာ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဟဲ့... ကလေးလေး ရပ် ရပ်…"

မြင်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟီလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဂါးရက်က ညစ်ကျယ်ကျယ် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ..."

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှဲကျရာမှ ပြန်ထလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျောကို ပွတ်နေမိသည်။ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ လဲကျခြင်းက မနာကျင်ပေ။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက သူ့ကို တမင်တကာ ပစ်ထုတ်လိုက်ခြင်းလား။ သူ့ကို စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သောကြောင့်လား မသိပေ။

"ပထမအဆင့် အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့သူလို ဘေးမှာပဲနေ။ ပြဿနာမရှာနဲ့"

ဂါးရက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် ရှေ့မှနေ၍ ကြာပွတ်သံ တဖျပ်ဖျပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆင်း"

လှည်းမောင်းသမားက မြင်းကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရှေ့သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ မြင်းပေါ်တွင် လူတစ်ဦး ပိုမိုပါလာသောကြောင့် လှည်းသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါပြီးမှ ရပ်သွားသည်။ လှည်းထဲမှ အမျိုးသမီးက အော်ဟစ်နေသည်။

ဒါဘာလဲ။ ဒါက ငါ့စီးပွားရေးကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ။

ထို့အပြင် လှည်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည့်သူက ဖုန်များပေကျံနေသည့် ပုံစံဖြင့်ဖြစ်ပြီး ပိုးအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသည့် သူဌေးမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဤသို့သော သာမန်လူများက နည်းနည်းပါးပါး အရည်အချင်းရှိသည်ကို အားကိုးပြီး ပြဿနာရှာခြင်းမှာ ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံထိုက်သည်။

သားရေကြာပွတ်သည် ပြင်းထန်သည့် အသံဖြင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ နောက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကိုင်ဆွဲကာ လှုပ်လိုက်သည်။

"ဆင်း"

"အား"

ရှည်လျားစွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသည့် အစေခံက လှည်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

လှည်းက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခါသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်နေသော ဂါးရက်သည် လှည်းထဲမှ နောက်ထပ် အော်သံတစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ စူးရှသော မေးခွန်းထုတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရော်ဘီ"

"သခင်မလေး တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည်းကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်"

အစေခံက မြေပြင်ပေါ်ကနေ အော်လိုက်သည်။ လှည်းထဲတွင်…

"ဘာ"

နူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က ကုလားကာကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ လက်ပေါ်က ကျောက်မျက်ရတနာ လက်စွပ်သည် နေရောင်အောက်မှာ တောက်ပနေပြီး ဂါးရက်၏ မျက်လုံးများကို မျက်စိကျိန်းသွားစေကာ သူ့ကို မျက်လုံးပင် မှိတ်မိသွားစေသည်။ အမျိုးသမီးက စူးရှစွာ အော်လိုက်သည်။

"ဘာဓားပြတွေလဲ။ အစောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ အစောင့်တွေ"

မြင်းခွာသံက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။ မြင်းစီးအစောင့်နှစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ရွေ့ရဲခြင်းမရှိ။ လှည်းရှေ့တွင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ကလေးမလေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီပြီး ခေါင်းကို ပုတ်ပေးသည်။

"ရပြီ အဆင်ပြေသွားပြီ။ မင်းအမေဆီသွားတော့။ နောက်တစ်ခါ သတိထားနော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး"

ကောင်မလေးက ဦးညွှတ်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးနေပုံရကာ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ဘယ်ထားရမှန်းမသိဖြစ်နေသော အစောင့်များ၏ တောင့်တင်းနေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသည်။

"အဲ... အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း..."

"မင်း ငါ့ကို သိလား"

အကြီးအကဲက သူ၏ထူထဲသော မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီလေ မင်း သိသင့်ပါတယ်။ ငါ့နောက်က လမ်းကြားထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ဂါးရက်လေးက ဒါတွေပြောတယ်ဆိုပြီး ကောလာဟလ ပြောနေတာ မင်းပဲ မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး"

အစောင့်က သရဲမြင်ရသလို အော်ဟစ်ပြီး သူ့မြင်းနှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ အကြီးအကဲက သူ့ကို လိုက်မဖမ်းပေ။ ယင်းအစား လှည်းထဲက အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့သွားတာကို မြင်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အစောင့်တွေလား"

"မဟုတ်ဘူး"

အမျိုးသမီးက ဗီဇအတိုင်း ငြင်းလိုက်သည်။ အကြီးအကဲက သူမ၏လှည်းပေါ်က တံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသော အစောင့်၏ ယူနီဖောင်းပေါ်က မိသားစုအမှတ်တံဆိပ်ကို ကြည့်ပြီး နားလည်စွာ ပြုံးသည်။

"အာ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ဒီလို ကောင်းတဲ့တပည့်လေးကို အကြံပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။ ဂါးရက်လေး…"

ဂါးရက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ အကြီးအကဲက သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး လှည်းဘက်သို့ မျက်နှာမူစေသည်။

"ကြည့်ပါဦး။ သူက ဂါးရက်လေးတဲ့ ငါ့တပည့်။ မနေ့ကမှ အဆင့်တစ် ဘုန်းကြီး ဖြစ်သွားတာ။ တကယ်ကို အလားအလာရှိတယ်။ ဂါးရက် သခင်မ ဒေယာကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး"

ဆရာက တကယ်ပဲ ကောက်ကျစ်ပါလား... ဒါက သူမကို တိုက်ရိုက်ကြီး

"မင်းက ငါ့တပည့်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ငါသိတယ်။ ငါ့တပည့်မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိတယ်" လို့ ပြောတာနဲ့ ဘာထူးလဲ။

ဂါးရက်က တိတ်တိတ်လေး အံ့ဩနေပြီး သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"သခင်မ ဒေယာ"

သခင်မ ဒေယာ၏ မျက်နှာက နောက်ထပ် အနည်းငယ် ပို၍ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ လှည်းပြတင်းပေါက် အစွန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ထိုလူနှစ်ဦး လှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူတို့နောက်မှ ကျယ်လောင်စွာ တဂျုန်းဂျုန်းမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သခင်မ ဒေယာ၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရော်ဘီ"

"သခင်မ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည်းကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်"

အစေခံက မြေပြင်ပေါ်ကနေ အော်လိုက်သည်။

"ဘာ"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် ဂါးရက်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူတို့နောက်မှ သခင်မ ဒေယာသည် လှည်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာပြီး သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

"ရိုမန် ရိုမန်ရဲ့လက်ကို ကုသပေးလို့ရလား"

ဘာ…

ဂါးရက် မင်သက်သွားသည်။ သူ့ဘေးနားတွင် ရှိနေပြီးဖြစ်သော အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက သူ့ကို သတိပေးသည်။

"သူမက ရိုမန်ရဲ့ အမေပဲ။ နွေဦးနတ်ဘုရားမဘုရားကျောင်းက သူရဲကောင်း"

အော်... မက်ခရိုမန်ဆာရဲ့ ကြောင်ကြောင့် အရွတ်ကို ခြစ်မိသွားတဲ့သူကိုး။

ဂါးရက်က သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီးနောက် သူ့၏လက်ရှိ ကုသနိုင်စွမ်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် မကုသပေးနိုင်ပါဘူး"

မိုက်ခရိုစကုပ် မရှိဘူး။ လက်ခွဲစိတ်မှုအတွက် အထူးပြု ခွဲစိတ်ကိရိယာတွေလည်း မရှိဘူးလေ။ ဘာလဲဟ သူ့ကို ကုသဖို့ ငါ့ခေါင်းကို သုံးရမှာလား။

သို့သော် သူ၏ စဉ်းစားမှုများကို အမျိုးသမီးက တွန့်ဆုတ်နေသည်ဟု အထင်မှားသွားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းကို မကူညီလိုခြင်းဟု နားလည်သွားသည်။

သခင်မ ဒေယာ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာပြီး ဂါးရက်ရှေ့တွင် သူမလက်များကို ဖြန့်ကားလျက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး….တောင်းပန်ပါတယ်။ ရိုမန်က မင်းကို စော်ကားမိတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပါဦး။ မင်း ဘာပဲလိုချင်ချင် ပေးပါ့မယ်။ မင်း လိုချင်တဲ့ အရာအားလုံး…ဒါတွေရော… ပြီးတော့ ဒါတွေ..."

သခင်မ ဒေယာ လဲကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ လှပသော ပိုးဝတ်စုံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကြဲသွားပြီး ရွှံ့တွေပေကျံသွားသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်စွပ်များ၊ လက်ကောက်များ အလျင်အမြန် ချွတ်ယူပြီး သူမလည်ဆွဲများကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာပုံတစ်ခု ဂါးရက်အား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏လက်များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ ကျောက်မျက်ရတနာများ၏ တောက်ပမှုက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အထူးပင် လင်းလက်နေသည်။

"ဒါတွေ အားလုံး မင်းအတွက်ပါ။ လှည်း၊ အိမ်ခြံမြေ၊ မင်း ဘာမဆို ယူနိုင်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပါဦး။ မင်း ဘာပဲတောင်းတောင်းပါ။ ဒါတွေ… ပြီးတော့ ဒါတွေ..."

ဤလောကရှိ မိဘတို့၏ ဒုက္ခများကို ဂါးရက် စိတ်ထဲမှနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကုသမှု အတွေ့အကြုံများက သူ့အား ရှေ့သို့လှမ်း၍ ကူညီရန် တားဆီးခဲ့ရုံသာမကဘဲ သူသည် အနည်းငယ် နောက်သို့ဆုတ်၍ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မသားရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကျွန်တော် တကယ် မကုသပေးနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့် ဆေးပညာက သိပ်အဆင့်မမြင့်လို့ပါ"

"မင်း ကုသတတ်လား မတတ်ဘူးလားဆိုတာ မင်း တကယ် သိပါတယ်။ မင်းက မကူညီချင်ရုံပဲ"

သခင်မ ဒေယာက ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုကြွေးသံဖြင့် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"သူ့ကို ကယ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်... သေဆုံးခြင်းကို မင်းဘယ်လိုလုပ် မျက်ကွယ်ပြုနိုင်တာလဲ။ မင်းက ကုသသူလေ ကုသသူမို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပေးပါ။ ကျွန်မမှာ ရိုမန်ပဲ ရှိတာ သူပဲ ရှိတာမို့လို့ပါ..."

ဤသည်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများအတွက် ပြီးပြည့်စုံသည့် အစပျိုးတစ်ခုပင်။ သူ့ကို မကုသပေးလျှင် ဆူပူကြသည်။ ကုသမှု မအောင်မြင်လျှင်ခည်း ဆူပူကြသည်။ ကုသမှု အောင်မြင်သော်လည်း ကုန်ကျစရိတ် များပြားလျှင် ဆူပူကြသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် အစကတည်းက မကုသခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ပြဿနာအနည်းဆုံးပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာတွင် သတ်မှတ်ထားသည့် မူလတန်းကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ဆရာဝန်ဟူ၍ မရှိပေ။

ဂါးရက်သည် သတိကြီးစွာထားလျက် နောက်ထပ် တစ်လှမ်း နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ကာ "တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော် တကယ် မကုသပေးနိုင်ပါဘူး" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူ့ကို စကားပြောနေသေးတာလဲ"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် ပြဇာတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် အားရပါးရ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဂါးရက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်ခွါသွားတော့သည်။ သူတို့နောက်မှ သခင်မ ဒေယာ၏ ငိုကြွေးသံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးပြု၍..."