အခန်း (၉၄)

ဒါဇင်နှင့်ချီသော မျက်လုံးများ ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်ခ်အပေါ်သို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပိန်ပိန်ပါးပါး ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် ဖခင်တစ်ဦးသည် သူ၏သမီးငယ်ကို ကျောပိုးထားပြီး သူ့သမီးလေး ပိုသက်သောင့်သက်သာရှိစေရန် မကျယ်လှသော ပခုံးများကို မနည်းဖြန့်ကားပေးနေသည်။

သားကို ပွေ့ချီထားသည့် မိခင်တစ်ဦးသည် နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်လျက် မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်လျက်ဖြင့် နံရံကို မှီကာ ရင်ခွင်ထဲရှိ သူမသားလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေ၏။

မိခင်ကို ကူညီပေးနေသည့် သမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ပခုံးများဖြင့် အလေးချိန်ကို ထမ်းထားပြီး အမျိုးသမီး မြေပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျစေရန် ထိန်းထားသည်...

လူနာတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မိသားစုဝင်တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး။

ကလေးများ၊ လူငယ်များ၊ အလယ်အလတ်အရွယ်များ၊ ဆံပင်ဖြူသူများ။

ဤအခန်းသည် မြို့ထဲရှိ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ အခန်းဖြစ်ပြီး သဘာဝနတ်ဘုရားကိုးကွယ်သူများ မကြာခဏ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထိုကိုးကွယ်သူများထဲမှ အနည်းဆုံး လူငါးဦး အလုပ်များနေကြသည်။ သို့သော် ဘုန်းကြီး၏ ကုသနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ်ရှိပြီး မည်မျှပင် အလုပ်များ ကြိုးစားနေစေကာမူ များပြားလှသော လူနာများကို မည်သို့မျှ မနိုင်နင်းနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ကုသမှု ရပ်နားပြီး ဂါးရက်နှင့် စကားပြောနေခြင်းကြောင့် အနီးအနားမှ စတင်၍ ပျံ့နှံ့လာသော လူအုပ်ကြားမှ ဆူညံသံများက သမုဒ္ဒရာလှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ထိုးတက်လာသည်။

"အကြီးအကဲ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်အမေကို ကယ်ပါဦး..."

"ကျွန်တော့်သား သေတော့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကြည့်ပါဦး... ကြည့်ပါဦး..."

လူအုပ်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လက်များ၊ ပိန်ညှပ်တွန့်ရှုံ့နေသော လက်များ၊ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများက လှုပ်ရှားရင်း ဂါးရက်၏ မျက်နှာနားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ဗီဇအတိုင်း ဂါးရက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့နောက်သို့ ထားလိုက်သည်။

"ဂါးရက်လေး ငါတို့ သူတို့ကို ဒီလို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ နေလို့လည်း မရဘူး"

ဂါးရက်က သူ့ကို အတင်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဆရာ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ကပ်ရောဂါမျိုးမှာ မြို့စားကလည်း ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားကိုးရမယ်။ ကုသသူတွေချည်းပဲ အားကိုးလို့ မရသလို ကျွန်တော်တို့ချည်းပဲ အားကိုးလို့ မရဘူး"

သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများ တုန်ယင်နေသလို သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကလည်း မြန်ဆန်နေ၏။ သူသည် ဤမြင်ကွင်းကို ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ဘဝဟောင်းတွင် သူ ကမ္ဘာပြောင်းရွှေ့လာခြင်းမပြုမီ မကြာမီကပင်။

မိသားစုဝင်များက အိပ်ရာတစ်ခု သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ကုသခွင့်ရရန် အသည်းအသန် တွန်းတိုက်လုယက်နေကြသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဆရာဝန်များက မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ဘာမှ လုပ်ပေးလို့ မရတော့ဘူး..."

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်က သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ အစာအိမ်နှင့် အူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ကူးစက်ရောဂါ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ရောဂါဖြစ်သည်။ ဗိုင်းရပ်စ်သည် အစက်အပြောက်များမှတဆင့် ပျံ့နှံ့နေပြီး လူနာများအား ကာကွယ်ရန် သူတို့၏ ရှေ့တန်းတွင် ပါးလွှာသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ မျက်နှာဖုံးများသာ ရှိသည်...

ထိုအချိန်က အကူအညီများ မရောက်မီ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အသွေးအသားဖြင့် ကာကွယ်ခဲ့ကြသည်။ အသုတ်လိုက် အသုတ်လိုက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

"ဆရာ ကျွန်တော် ဒီလိုကပ်ရောဂါမျိုး မြင်ဖူးတယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ"

သူ မြင်ခဲ့ဖူးသလို ကြုံလည်းကြုံခဲ့ဖူးသည်။ တိုက်ပွဲလည်း ဝင်ခဲ့ဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်နီးပါးက သူသည် ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ အကြီးအကဲများ၏ အကာအကွယ်ဖြင့် သူတို့နောက်တွင် ရပ်လျက် ကျောင်းဂိတ်များကို ပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ငလျင်လှုပ်ခတ်စဉ်က သူသည် ဆရာဝန်အသစ်စဖြစ်ခါစသာ ရှိသေးပြီး စစ်မှုထမ်းရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီခဲ့ပေ။ ဆရာများ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူသည် အံကြိတ်ကာ ခံတပ်ကို ထိန်းခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက သူသည် ရှေ့ပြေးများ အသုံးပြုခဲ့သော ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံများ၊ သံချပ်ကာကဲ့သို့သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး၏ ပံ့ပိုးမှုမရှိဘဲ လူတိုင်း ပူးပေါင်း၍ ကပ်ရောဂါကို မတိုက်ထုတ်နိုင်ပါက အဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အနစ်နာခံမှုဖြင့်သာ ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး ချွင်းချက်မရှိပေ။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် သူ၏ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့ပြင်ရှိ မြေဆွေးစီမံကိန်းဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ နေရာ၊ ပုံသဏ္ဌာန်၊ အနက်နှင့် မြေဆွေးပြုလုပ်နည်းတို့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယမန်နေ့က လူများနှင့်အတူ မြို့သို့ ပြန်လာသောအခါ၊ ဂါးရက်၏ မြို့စားမြို့မှ ထွက်သွားကြောင်း သတင်းကြောင့် သူ၏အိမ်တွင် လူနာများစွာဖြင့် ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံကြောင့် တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်ခဲ့သော်လည်းထိုမျှများပြားသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့လူနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ ထွက်သွားရန် စိတ်မကူးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် မြို့စားအိမ်တော် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား။ ဂါးရက်လေးက ပြေးလာပြီး မြို့စားမြို့မှ ထွက်သွားကြောင်း သူ့ကို မပြောမချင်းပင်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ တုန်ယင်နေသော လက်များ၊ တံခါးဝမှစ၍ လမ်းသွယ်၏အဆုံးအထိ ဆန့်တန်းနေသော လူအုပ်ကြီး၊ နှင့် သူ၏ ဘာသာဝင်ချင်းများ အန်တိုနီ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ၊ အီဗန်၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ၊ ဂျိုအန်နာ၏ ပါးပေါ်မှ မှိန်ဖျော့နေသော အနီရောင်အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံး သူတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များဆီသို့ နီးကပ်နေကြသည်။

သူ ဂါးရက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်။ ဘယ်သူ့ကို ရှာရမလဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ၊ မင်းပြော ငါ လုပ်မယ်"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ မြင့်မားသောနေရာမှ အော်ဟစ်သံသည် အမှန်ပင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ အဆင့် ၈ ရှိသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ဟတ်တ်လန်မြို့ရှိ မှော်ပညာရှင်များထဲတွင် အထွတ်အထိပ်နီးပါးဖြစ်သည်။ ရေနတ်ဘုရားမကျောင်း၏ ဂိုဏ်းချူပ်ဘုန်းတော်ကြီးမသည် အဆင့် ၇ ရှိပြီး ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးလည်း အဆင့် ၇ ပင်။

မှော်ဆရာမျှော်စင်၏ မှော်ဆရာ ဂယ်မန်မူကား အဆင့် ၅ သာ ရှိသည်။