အခန်း (၉၆)

ခန်းမ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ပုံဆွဲထားသော အနီရောင်မျဉ်းများက အမြင့်သို့ ထိုးတက်နေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားထားသည်။

ခန်းမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်နှင့် အောက်ခြေတွင် မှူးမတ်များ၊ သူရဲကောင်းများ၊ ကုန်သည်များ၊ လက်မှုပညာရှင်များနှင့် အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေကြသည်။

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီး၏ အမိန့်အောက်တွင် လက်တင်ခုံတစ်ချပ်က ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားသည်။

သူ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး "ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါ့မယ်" ဟု ပြောသည်။

၎င်းသည် အလွန်ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုနှင့် ကြီးမားသော တာဝန်ဝတ္တရားဖြစ်သည်။ ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်ခ်သည် ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် မှော်ဆရာဟူသော အခန်းကဏ္ဍနှစ်မျိုးလုံးကို ပေါင်းစပ်ထားသော်လည်း အဆင့်တစ်ပညာရှင်နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်ထားသည့်တိုင် ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးထက် များစွာ အင်အားနည်းပါးသေးသည်။ သို့သော် ဂါးရက်ထံတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောနေရင်း လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ရေတွက်ပြသည်။

"ပထမဆုံး လူနာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းပါ။ သူတို့ရဲ့ ရောဂါပြင်းထန်မှုအလိုက် ခွဲခြားပါ။ ရောဂါမပြင်းထန်သူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ လူတွေကို ခန့်အပ်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီးတွေက ပြင်းထန်သူတွေကို ကုသပေးပါ"

သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။ ဘာရွန်ဂျိုအန်က ထကာ "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစုကို သာမန်လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထားနိုင်မှာလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

"မင်း သူတို့ကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမယ်ဆိုတာ သိလား။ ဘယ်လို ကုသရမယ်ဆိုတာ သိလား။ တစ်ယောက်ယောက် ဖျားနာရင် တခြားသူတွေ ရောဂါမရအောင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

ဂါးရက်က ဘာရွန်ဘောင်းကို မေးခွန်းသုံးခုနှင့် တရစပ်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ မေးခွန်းတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ဘာရွန်ဘောင်း၏ မောက်မာမှု လျော့ပါးသွားပြီး တတိယမေးခွန်းအပြီးတွင် သူ့မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့"

"ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က အေးစက်စွာ ပြောသည်ာ

"မင်း အမိန့်မနာခံဘဲ ကူညီဖို့ ငြင်းဆန်ရင် ဘုရားသခင် မှော်ကျောင်းတော်က မင်းကို ကုသပေးဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းလည်း အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

အဓိကဘုရားကျောင်းကြီး သုံးခုဖြစ်သည့် နွေဦးနတ်ဘုရားကျောင်း၊စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းနှင့် သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းတို့သည် သူတို့၏ တံခါးများကို ပိတ်ထားကြပြီး ကုသရေးအရင်းအမြစ်အားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ ပူးပေါင်းလိုက်သောအခါ မြို့တစ်မြို့လုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဘာရွန်ဘောင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဂါးရက်က တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးနေသည်ကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

"မြို့တစ်မြို့လုံးအတွက် မြေပုံတွေနဲ့ သန်းခေါင်စာရင်းအချက်အလက်တွေကို ပြန်ယူပါ။ ဒေသအလိုက် ပိုင်းခြားပြီး အိမ်တိုင်ရာရောက် လူနာတွေကို ရှာဖွေပါ။ လူနာအားလုံးကို ကုသဖို့ တစ်နေရာတည်းကို ပို့ဆောင်ပါ"

"ကျွန်တော့်လူတွေကို ပို့လိုက်ပါ့မယ်"

ကပ္ပတိန်နိုလန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

"သူတို့ကို တောင်ပသောဘုရားကျောင်းကိုပဲ ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ အဲဒီမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဗလာပဲ"

"စေတနာရှင်မို့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဂါးရက်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အမိန့်များကို မှတ်တမ်းတင်နေသည့် အရာရှိဘက်ကို လှည့်ပြီး သူ မေးလိုက်သည်။

"ဘုရားကျောင်းကို လှူဒါန်းတယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်မလား"

သူက သူ့ဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ယခင်က သူ့အား စာရွက်နှင့် ဘောပင် ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည့် မစ္စတာ ဟိုဂန်က ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ဗိုက်ခေါက်များပင် တုန်ခါသွားသည်။

"ကျွန်တော် ရွှေဒင်္ဂါးဆယ်ပြား လှူဒါန်းပါ့မယ်"

"စေတနာရှင်မို့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဂါးရက်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ အရာရှိဘက်သို့ လှည့်၍ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရားကျောင်းကို လှူဒါန်းတယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ပါ"

သူ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သောအခါ မစ္စတာဟိုဂန်၏ ဦးဆောင်မှုက အခြားသူများကို တွန်းအားပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဆယ်ပြားလှူမယ်"

"ကျွန်တော် ငါးပြားလှူမယ်"

"ကျွန်တော် ရှစ်ပြားလှူမယ်"

"ဒီရက်ပိုင်း ရေနွေးတည်ဖို့အတွက် မီးသွေးအားလုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်"

အရာရှိပင် မှတ်တမ်းတင်ခြင်း မမီနိုင်တော့ပေ။ ဂါးရက်သည် လူအုပ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည့် အပြုံးကို ဖော်ပြလျက် အမိန့်များကို ဆက်လက်ပေးသည်။

"မြို့အနှံ့ကနေ ထုံးတွေကို စုဆောင်းထားပါ။ ရေအရင်းအမြစ်အားလုံးထဲကို အမြန်ထုံး အများကြီးလောင်းထည့်ပါ။ အမြန်ထုံး တစ်ပုံးကို ရေတစ်ပုံးနဲ့ ရောပြီး သေချာမွှေပါ။ ပြီးရင် ရေသုံးပုံး ထပ်ထည့်ပါ။ ဒီအချိုးအစားအတိုင်း လူနာရှိတဲ့ အိမ်တိုင်းရဲ့ မြေပြင်ကို ဖြန်းပေးပါ"

"ကျန်းမာတဲ့ အမျိုးသမီးအချို့ကို ဘုရားကျောင်းကို လာဖို့ ရှာပါ။ လူနာတွေကို ပြုစုဖို့၊ ရေနွေးတည်ဖို့နဲ့ ထမင်းချက်ဖို့"

သူသည် အမိန့်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ မြို့စားအိမ်တော်မှ အရာရှိများသည် မြေပုံများ၊ သန်းခေါင်စာရင်းအချက်အလက်များ ရွှေ့ခြင်း၊ နေရာများခွဲခြင်း၊ မြို့စောင့်တပ်သားများကို ရပ်ကွက်အလိုက် တာဝန်ခွဲခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။ ဒေသများ၊ လူအင်အားများ၊ ကုန်ကျစရိတ်များအတွက် တွက်ချက်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။ ရုတ်တရက် ကပ္ပတိန် နိုလန်က လှည့်လာသည်။

“လူအင်အား မလုံလောက်ဘူး”

“ဘုရားကျောင်းအစောင့်တွေကို ပို့လိုက်ပါ”

ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။ သူသည် ဘာရွန်ဘောင်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ ဘာရွန်ဘောင်းက မချင့်မရဲဖြင့် လက်ဖြန့်လိုက်သည်။

"အင်း ကျွန်တော့်အိမ်က အစောင့်ဆယ်ယောက်လည်း ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်"

ဂါးရက်သည် မည်သည့်အသေးစိတ်ကိုမျှ မလွတ်စေရန် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အလုပ်ပေးခဲ့သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဘက်တီးရီးယား ဝမ်းကိုက်ရောဂါဟုသာ ယူဆနိုင်သည့် မသိသေးသော ရောဂါကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရောဂါကာကွယ်ထိန်းချုပ်ရေး နိယာမသုံးချက်ကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။

၁။ ရောဂါပိုးရှိသူများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း

၂။ ကူးစက်လမ်းကြောင်း ဖြတ်တောက်ခြင်း

၃။ ရောဂါဖြစ်နိုင်ခြေရှိသူများကို ကာကွယ်ခြင်း

အားလုံး ပြည့်စုံပြီလား။

ဘက်ပေါင်းစုံကနေ အားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးပြီလား။

လက်ထောက်တွေ၊ ဆရာတွေ၊ ယုံကြည်ရတဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေ ရှိနေပေမယ့် ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ကမ္ဘာခြားမှာတော့ တရားဝင် ဆေးပညာသင်ယူထားသူဆိုလို့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။

"မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်၊ ဝင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ပင်မယ်ဆို... မရဘူးလား။ ဒါဆို မြို့စားနဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်"

"အပြင်က ဘုန်းတော်ကြီးအားလုံးကို ပြန်ခေါ်လိုက် သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းမှာ စုဝေးမယ်..."

"အလောင်းတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်။ သီးသန့် မြေမြှုပ်တာ မလုပ်နဲ့။ ရေထဲ လုံးဝ မပစ်နဲ့..."

"လူနာတွေရဲ့ မစင်တွေကို တစ်ပြေးညီ ကိုင်တွယ်။ သံပုရာသီးနဲ့ ရောပြီးမှ သွန်ချ..."

"လူနာအရေအတွက်ကို ရေတွက်..."

ဂါးရက်သည် အသေးစိတ်တိုင်းကို စဉ်းစားခဲ့သည်။ မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့မှသာ သူသည် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ဆေးကုသမှုလုပ်ငန်းများ စတင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဟာ့တ်လန်းမြို့၏ အခမ်းနားဆုံး အဆောက်အအုံဖြစ်သော သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းသည် မြို့လယ်ရင်ပြင်တွင် တည်ရှိပြီး မြို့စားအိမ်တော်ကို အဝေးမှ မျက်နှာမူလျက် တည်ရှိသည်။ အပေါ်စီးမှ ကြည့်လျှင် ပုံမှန် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူပြီး အလယ်တည့်တည့်တွင် မြင့်မားသော အပ်ချွန်ပုံစံ မျှော်စင်တစ်ခု ထိုးထွက်နေကာ မြို့စားအိမ်တော်ထက်ပင် မြင့်မားသည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် နံရံတစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ဘုရားကျောင်းပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော စစ်တပ်စခန်းကို မှတ်သားထားသည်။ သုံးနှစ်အစောပိုင်းက သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်း၏ သူရဲကောင်းများသည် ဟာ့တ်လန်းမြို့၏ အကြောက်မရှိဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး အင်အားစုဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူတို့၏ သြဇာအာဏာ လျော့ပါးလာပြီး သုံးနှစ်အစောပိုင်းက ဟာ့တ်လန်းမြို့မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း လွတ်နေသော ဘုရားကျောင်းက ထိုနေရာတွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မပျက်မစီး တည်ရှိနေဆဲပင်။ ကပ်ရောဂါသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ မှန်ကန်သော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် သူတို့၏ ဘုရားကျောင်းကို ကြားဝင်စွက်ဖက်ချင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းနောက်မှ ဂါးရက်သည် သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဆူညံသံများက ချက်ချင်း ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငိုကြွေးသံများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသည်။ ဇနီးသည်များက ခင်ပွန်းများကို ဖက်တွယ်ထားကြသည်။ မိခင်များက သားများကို ပွေ့ချီထားကြပြီး နှုတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုလို ငိုကြွေးနေကြသည်။

"ဒေမွန် ဒေမွန် သူ့ကို ခေါ်မသွားပါနဲ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်မသွားပါနဲ့"

"ဘုန်းတော်ကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါ"

"စစ်နတ်ဘုရား ကိုယ်တော်ရဲ့ သစ္စာရှိသူများအား သနားတော်မူပါ"

"ပြေးကြ။ သူတို့က ငါတို့ကို ပိတ်လှောင်ပြီး သေဖို့ စောင့်ခိုင်းနေကြတာ"

ဂါးရက် ရပ်တန့်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် သေးငယ်နူးညံ့သော အရာတစ်ခုက သူ့ကို တိုက်မိပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မလှမ်းမကမ်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက "အီဗာ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဂါးရက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ ပေါင်မုန့်တစ်စ ပေးခဲ့ဖူးပြီး ပန်းများဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့ဖူးသည့် အီဗာလေးပင်။ သူမသည် လှည်းဖြင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဆရာက ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ပါးလျသော လက်များဖြင့် သူ့ဝတ်ရုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ထိုမိန်းကလေးက ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

"အစ်ကိုကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မအမေကို ကူညီပါဦး။ သူ့ကို ပိတ်မလှောင်ပါနဲ့နော်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်ပါတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို သေဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတာမျိုး မလိုချင်ဘူး..."

သေဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတာ... ဟုတ်တယ် အရေးပေါ်လူနာတွေကို စုစည်းထားတာက သူတို့ကို သေဖို့ စောင့်ခိုင်းထားတာနဲ့ တူနေတယ်။ ဒါက ဒီကမ္ဘာမှာ အသုံးများတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။

ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။

ဒါက ကမောက်ကမ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။

သူ့ဆရာနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်မရတော့ဘဲ ဂါးရက်သည် မိန်းကလေးကို စားပွဲပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သည်-

"သူတို့ကို သေဖို့ ပိတ်လှောင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ အစားအစာ ရမယ်။ ဂရုစိုက်ခံရမယ်။ ကုသမှု ခံယူရမယ်။ မင်းတို့ ကောင်းလာလိမ့်မယ်"

သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော မှော်စွမ်းအား လှုပ်ရှားမှုများနှင့် သူ့အသံ မည်မျှ ကျယ်လောင်သည်ကို သတိမထားမိဘဲ ခန်းမတစ်လျှောက် လှိုင်းထန်စွာ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ဆူညံသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ"

"ကျွန်တော်က ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်ခ်ပါ"

ဂါးရက်က ပြန်အော်လိုက်သည်။

"နွေရာသီအလယ်က နင်းခြေမှုဖြစ်စဉ်တုန်းက ကျွန်တော် ကယ်ဆယ်ရေးကို ဦးဆောင်ခဲ့တာ။ တစ်ယောက်မှ ပစ်မထားခဲ့ဘူးသလို တစ်ယောက်မှလည်း မသေခဲ့ဘူး။

ဒီတစ်ခါ လူနာတွေကို ကုသဖို့ စုစည်းတာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပဲ။ နောက်ဆုံးလူ အနာကျက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် မင်းတို့နဲ့အတူ ရှိနေမယ်။ မင်းတို့ကို ပစ်မထားဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပစ်မထားဘူး"