အခန်း (၉၇)

အခန်းထဲတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးအားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဂါးရက်နော့ဒ်မတ်ခ်ကလည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူ့ကိုမှ စွန့်ပစ်မထားဘဲ ဝိညာဉ်တိုင်းကို ကယ်တင်ရမည်က သူ၏အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်သည်။ သူ၏ဘဝဟောင်းတွင်ကဲ့သို့ပင် လူနာတိုင်း ကုသပျောက်ကင်းသည့်အထိ၊ သီးသန့်ခွဲခြားထားခြင်းကို ရုပ်သိမ်းသည့်အထိ၊ ဆရာဝန်များ ပြန်ဆုတ်ခွာသည့်အထိ၊ အကူအညီပေးရေးအဖွဲ့များ ထွက်ခွာသည့်အထိ သူ မထွက်ခွာပေ။

သူ လူနာများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆက်လက်ပွေ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ဝတ်ရုံပေပွသွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ နူးညံ့သည့် အမူအရာက ထိတ်လန့်နေသည့် လူနာများကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့တပည့်နှင့်အတူ စားပွဲပေါ်တွင် ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"နိုင်ငံသားတို့…

သဘာဝနတ်ဘုရားကိုးကွယ်သူတို့…

ကျွန်တော်က သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းပါ။

ဖျားနာသူတွေကို ဒီနေရာမှာ စုစည်းထားတာဟာ ကျွန်တော်နဲ့ စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ပင်မဘုန်းတော်ကြီးတို့ ပူးပေါင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ သဘာဝနတ်ဘုရားရဲ့ အစေခံတွေနဲ့ စစ်နတ်ဘုရားရဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေက ခင်ဗျားတို့ကို ဒီမှာ ဂရုစိုက်ပေးပါလိမ့်မယ်။ စီစဉ်ထားတာတွေကို လိုက်နာပေးပါ။ ဘုန်းတော်ကြီးတွေနဲ့အတူ သွားပါ။ ကျွန်တော်လည်း နောက်ဆုံးလူနာ ကုသပျောက်ကင်းတဲ့အထိ မထွက်ခွာပါဘူး"

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သဩဇာအာဏာက ဂါးရက်ထက် အများကြီး မြင့်မားသည်။ ရှေ့ထွက်ပြီး လူနာများကို နှစ်သိမ့်ပေးသောအခါ အကြီးအကဲကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက ပြန်လည် လှုပ်ရှားစပြုသည်။ ဂါးရက် ကလေးကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်ပြီး သူ၏ချွေးများကို သုတ်ကာ အခန်းဘေးသို့ သွားပြီး ရေချိုး အဝတ်လဲလိုက်သည်။

သူ အဝတ်အစားသန့်သန့် လဲဝတ်ပြီးသည်နှင့် တံခါးက ကလန့်ခနဲ ပွင့်သွားသည်။ တစ်ယောက်ယောက် အပြေးအလွှား ဝင်လာပြီး ဂါးရက်ကို အရေးတကြီး ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

သူက မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်ပင်။

သူဘာလို့ ဒီလောက်အလျင်လိုနေရတာလဲ။

ဂါးရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အယ်လယော့တ်နောက်တွင် စည်းကမ်းတကျ လိုက်ပါလာသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူရဲကောင်းက ဂါးရက်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။

"မှော်ဆရာ နော့ဒ်မာ့ခ်။ မှော်ဆရာ ဝိုက်မန်းက မနက်ဖြန်ခါ မှော်ကောင်စီကို ထွက်ခွာမှာပါ။ မှော်ဆရာကြီးက သခင်ကို လိုက်ပါဖို့ ပြင်ဆင်ထားဖို့ မက်ဆေ့ခ်ျ ပေးခိုင်းလိုက်ပါတယ်"

မနက်ဖြန်ခါလား။ ဂါးရက်က ပုံမှန်အတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၊ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည့် အန်တိုနီ၊ အယ်လ်ဝင်း၊ ဂျိုအန်နာတို့ကဲ့သို့ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် သဘာဝနတ်ဘုရား၏ ဘုန်းတော်ကြီးအချို့၊ ထို့ပြင် စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးအချို့တို့က သူတို့ လုပ်ဆောင်နေသည်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းက လက်ကို ရိုးရိုးလေးပဲ ဝှေ့ယမ်းပြီး ဂါးရက်ကို မကြည့်ဘဲ အဝတ်ဆက်လဲနေသည်။ အန်တိုနီ၊ အယ်လ်ဝင်းနှင့် အခုမှ ရောက်ရှိလာသည့် ဂျွန်ကမူ သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဂျွန်က "ဂါးရက်... မင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား" ဟု ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒီမှာ လူနာတွေ အများကြီးပဲ..."

အန်တိုနီက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဂျိုအန်နာက သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး "သွားပါ။ ဂါးရက်လေးက မှော်ကောင်စီကို သွားမှာ။ ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဂါးရက်လေး မင်း မနက်ဖြန်ခါ သွားပါ ဒီကိစ္စတွေကို ငါတို့ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်!"

သွားရမှာလား။

မှော်ကောင်စီကိုလား။

ကြီးမားတဲ့ ကပ်ရောဂါကို ရင်ဆိုင်နေချိန်မှာ လူနာတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားရမှာလား။

မှော်ပညာဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ အရာပါ။ ကုသရေးထက် မှော်ပညာကို ပိုစိတ်ဝင်စားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လူနာတွေကို ထားခဲ့ရမှာလား။ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်ဘူး။

ဂါးရက် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

သူသည် အယ်လယော့တ်၏ လက်ကို ခါချလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ သူရဲကောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "မှော်ဆရာ ဝိုက်မန်း နောက်မှ ထွက်လို့မရဘူးလား။ ဥပမာ လဝက်လောက်ကြာမှ" ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဂါးရက် အဲဒါ မှော်ကောင်စီလေ"

အယ်လယော့တ်က ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ သူရဲကောင်းက ခေါင်းခါလျက် "ကောင်စီရဲ့ သတ်မှတ်ရက်က တင်းကျပ်တယ်။ မှော်ဆရာ ဝိုက်မန်းက မနက်ဖြန် မှော်ဆရာ လင်းနဲ့ တွေ့ပြီး မနက်ဖြန်ခါ ထွက်ကို ထွက်ရမယ်။ မှော်ဆရာ နော့ဒ်မာ့ခ် ကျေးဇူးပြုပြီး ပြင်ဆင်ထားပါ။ မနက်ဖြန်ခါ မနက် မှော်ဆရာမျှော်စင်မှာ ခင်ဗျားကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးလား။

ဂါးရက်သည် အနည်းငယ် ထပ်မံ ခုခံလိုသော်လည်း အယ်လယော့တ်က သူ့ကို ထပ်မံ ဆွဲလိုက်သည်။

"ဂါးရက် ကျွန်တော် စုံစမ်းပြီးပြီ။ မှော်ကောင်စီရဲ့ အစီအစဉ်က လဝက်ကျော်လောက် ပြင်ဆင်ထားတာ။ ကိုယ်စားလှယ်တွေကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။ မင်းကို နောက်ဆုံးမိနစ်မှ အကြံပြုခဲ့တာ။ သင်တန်းတွေက လဝက်ကြာရင် စတော့မှာ။ အချိန်က တကယ်ပဲ တင်းကျပ်နေပြီ။ အခု ပြန်သွားရင် တကယ် အချိန်မမီတော့ဘူး"

ဒီလိုလား...

ဂါးရက် နောင်တရစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးခန်းမတံခါးမှနေ၍ သူသည် လူနာများ နာကျင်စွာ ညည်းညူနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုန်းတော်ကြီးများ အပြေးအလွှား လုပ်ဆောင်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ အိမ်ရှင်မများ ပုံးများနှင့် ခွက်များဖြင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အယ်လယော့တ်က သူ၏လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲရင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။

"ဂါးရက် ဒီအခွင့်အရေးက ရှားပါးတယ်။ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး စုစည်းထားပြီး ဆရာကြီးတွေ အများကြီး လာပြီး ဟောပြောကြလိမ့်မယ်။ ကံကောင်းရင် မင်း မှော်ဆရာဖြစ်လာနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီလာ မှော်ဆရာတစ်ပါးရဲ့ တပည့်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ လက်လွတ်မခံနဲ့ မြန်မြန်သွားပါ။ မနှောင့်နှေးမိစေနဲ့"

ဂါးရက်သည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ စကားပြောရန်ပြင်စဉ် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၏ လက်က သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

"ဂါးရက်လေး သွားလိုက်ပါ။ မင်း အများကြီး လုပ်ပြီးပြီ။ ဒီကိစ္စတွေကို ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်"

ကိုင်တွယ်နိုင်မှာလား။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တိုးတက်မှုအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ လူနာတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ဆိုတာက တာဝန်ယူမှုကင်းမဲ့တဲ့ ဆရာဝန် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဂါးရက်က ဆရာ့လက်ကို ညင်သာစွာ ခါချလိုက်သည်။ သူသည် မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်လက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အယ်လယော့တ် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ မှော်ကောင်စီရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီအခွင့်အရေး ရအောင် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့တဲ့ ဆရာလောရန့်ဇ်ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် မဖြစ်ခင်မှာ ကျွန်တော်က ကုသသူတစ်ယောက် အရင်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့တာပါ"

"ကျွန်တော့် လူနာတွေကို ပစ်မထားနိုင်ဘူး။ ကပ်ရောဂါ မပျောက်မချင်း လူနာတိုင်း ပျောက်ကင်းတဲ့အထိ ဘယ်မှ မသွားဘူး..."

သူသည် မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်ကို သတင်းပို့လာသော သူရဲကောင်းနှင့် သူ့ကို ဒီအခွင့်အရေးပေးခဲ့သည့် မှော်ဆရာအဘိုးအိုနှင့် မှော်ကောင်စီကို လေးနက်စွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ မတ်မတ်ရပ်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ရောနှောမသုံးပါနဲ့။ လူတိုင်း ကိုယ်ပိုင် ပန်းကန်ကို သုံးပါ။ သုံးပြီးရင် ရေနွေးပူပူနဲ့ ပြုတ်ပြီးမှ လက်ဆင့်ကမ်းပါ။ မစားခင် လူတိုင်း လက်ဆေးရမယ်။ ဆေးကြောပြီးသား အသီးအနှံတွေကို မခွာဘဲ မစားရဘူး"

"ရေနွေးတည်ထားပါ။ အဖျားနည်းနည်းရှိတဲ့ လူနာတိုင်း ဆားနဲ့သကြား ရောထားတဲ့ ရေကို သောက်ရမယ်။ ဘယ်လောက်လဲ။ ဆားနဲ့သကြား ရောထားတဲ့ ရေအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ပါ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စစ်ဆေးမယ်"

"ကုတင်တွေကို ခွဲခြားဖို့ ကုလားကာတွေ ပိုလုပ်ပါ။ လူနာတွေ ဝမ်းသွားပြီးရင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အခြောက်ခံရမယ်။ မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနာတွေ ပေါက်လိမ့်မယ်"

ဘုန်းတော်ကြီးများလည်း ထပ်လုပ်ရင်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။ မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်က အချိန်အတော်ကြာအောင် နေရာမှာ ငူငူငိုင်ငိုင် ရပ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ရူးမိုက်နေရတာလဲ"

ဂါးရက်က လမ်းလျှောက်ရင်း ဆက်အော်ဟစ်နေသည်။

သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းမှ ပုဂ္ဂိုလ်အရေအတွက် နည်းပါးသော်လည်း စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးများ၊ ဘုရားကျောင်းစောင့်များနှင့် ထိရောက်သော စီမံခန့်ခွဲသူများအား စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အမိန့်များ ဆက်လက်ချမှတ်ခဲ့ပြီး လူအများကလည်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

ဂါးရက်သည် အခြေအနေများကို တစ်ကြိမ်စစ်ဆေးပြီး အကြမ်းဖျင်း တည်ငြိမ်မှုရရှိကြောင်း တွေ့ရှိသောအခါ လူနာများထံ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ရောဂါပြင်းထန်သော လူနာများအား ဘေးခန်းမတစ်ခုတွင် သီးခြားထားရှိခဲ့သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လျက် ကလေးငယ်အပေါ်သို့ လက်ဖဝါးဖြန့်ကာ ကြယ်မှုန်များကဲ့သို့ အဖြူရောင်အလင်းများကို ဖြန့်ကျဲနေခဲ့သည်။ ဂါးရက်သည် ကုသမှု ပြီးဆုံးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် အကြီးအကဲအား တိတ်တိတ်လေး ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ပြောကြားခဲ့သည်။

"ဆရာ ဒီကပ်ရောဂါကို ကုသတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိတယ်... ကုသရေးစာလုံးပေါင်းရဲ့ အဓိကအချက်က ဘယ်ဘက်အောက်ပိုင်း ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှာ အာရုံစိုက်လို့ရတယ်... ဆရာကြည့်ကြည့်။ လူနာတော်တော်များများ အဲဒီနေရာမှာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေကြတယ်..."

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို ချက်ချင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။ သဘာဝနတ်ဘုရား၏ အစေခံများအားလုံးက တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း စစ်နတ်ဘုရားကျောင်းဘက်မှ တိုးတိုးလေး လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အို ကျောင်းသားက ဆရာကို ညွှန်ကြားနေတာလား။ အဆင့် ၁ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးက အဆင့် ၈ ရှိတဲ့ဘုန်းတော်ကြီးကို အမိန့်ပေးနေတာလား။ ကလေးလေး မင်း ကုသရေးပညာ ဘယ်လောက် သင်ယူဖူးလို့လဲ။ ဒီရောဂါကို နားလည်လို့လား"