သမားတော်၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျား၊မ မခွဲခြား

နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစောတွင် ချင်ဖုန်း တံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်မှအစောကြီးထွက်လာခဲ့သည်။ ယခင်ညက သူအိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေခဲ့ပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူထပ်ခါထပ်ခါဖတ်ထားသော ဆေးပညာကျမ်းစာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ကိုယ်သူမသိလိုက်ဘဲ မိုးလင်းသွားခဲ့သည်။

“ရှေးခေတ်လူကြီးတွေက ‘မသင့်လျော်တဲ့အရာမှန်သမျှ မကြည့်နဲ့’ လို့ ပြောခဲ့တာ အံ့ဩစရာတော့မဟုတ်ဘူး။ ရှေးလူကြီးတွေက တကယ်ကို ပညာရှိကြတာပဲ၊” ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤလူငယ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်ပင် စိတ်မြန်လက်မြန်လွန်းလှသည်။

ယနေ့တွင် သူမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့ သွားရန်မရည်ရွယ်ဘဲ ဆေးကုခန်းဖွင့်ရန် နေရာရှာရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက သူဆေးပညာကျမ်းစာများမှ ရရှိသော အသိပညာကို အသုံးချနိုင်စေပြီး စာပေချီကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်စေကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုကျန့်လီ၏ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများကို အမြန်ဆုံးပြန်လည်ပြုပြင်ရန် သူ၏ဆေးဘက်ဆိုင်ရာစွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်နိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။

ပတ်ပတ်လည်လျှောက်သွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်အိမ်တော်၏ရေကန်ပြာသာဒ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လှပသောပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အစောပိုင်းကတည်းက ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ညင်သာသောလေပြေလေးသည် လှပသောအမျိုးသမီး၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သူမ၏အမည်းရောင်ဆံပင်များကို လွှင့်တင်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း၏နှလုံးကြိုးများကို မသိမသာခတ်ခတ်သွားစေသည်။

နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ သူမ၏လက်ရာမြောက်သောမျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏အောင်မြင်မှုမရှိသော တိုးတက်မှုသာမရှိခဲ့ရင် သူနှင့်သူမသည် တစ်သက်လုံး သူစိမ်းများအဖြစ် ကျန်ရှိနေမည်ကို သူစိုးရိမ်မိသည်။

“ဟင်?”

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက် အသေးစိတ်အချက်အလက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အစ်မလန်က သယ်ဆောင်လေ့ရှိသော သို့မဟုတ် အဆောင်၏ဘေးရှိ တိုင်တစ်ခုတွင် ထားလေ့ရှိသော လက်ရာမြောက်သည့် ဓားသေတ္တာသည် ယခု လျိုကျန့်လီ၏လှည့်ကုလားထိုင်ကို မှီထားသည်။

ဒါက ကောင်းတဲ့လက္ခဏာပဲ။

အနည်းဆုံးတော့ လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏အတွင်းစိတ်ရုန်းကန်မှုကို စတင်စွန့်လွှတ်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ချင်ဖုန်း အသာလေးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကျင့်ကြံဖို့ အပြင်ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။” ချင်ဖုန်းမေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မြန်မြန်လုပ်ရင် အရာရာပျက်စီးတတ်တယ်။ သခင်မလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်မကိုသင်ကြားပေးခဲ့တဲ့အရာတွေကို စုစည်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ရပါမယ်။ သခင်လေးသာရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် သူဘယ်လောက်ကြာကြာ စိတ်ဓာတ်ကျနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။”

“သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ဇနီးပါ။ သူမကို ဂရုစိုက်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့တာဝန်ပဲ၊” ချင်ဖုန်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။ “ ဒီနေ့တခြားကိစ္စမရှိရင် ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။”

မနေ့က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အဖြစ်အပျက်တွေက ချင်ဖုန်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခုသင်ပေးခဲ့သည်။ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်မှာ ယခုမှစ၍ သူအပြင်မှာဘာလုပ်လုပ် ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ကို အမြဲခေါ်သွားပြီး သူ့အသက်ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့တန်တန်မသတ်မှတ်တော့ဘူးလို့။

ထို့အပြင် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ အဆင့်ခုနစ်သိုင်းသမားက သူ့ကိုဘာကြောင့် သတ်ရန်ကြိုးစားခဲ့တာလဲဆိုတာကို သူနားမလည်နိုင်သေးပေ။ နန်းမြို့တော် စစ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ထန်မိသားစုကြောင့်လား။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်မတရားသလို ခံစားနေရသည်။ သူဤကမ္ဘာသို့ရောက်ရှိကတည်းက လူအများအပြားက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့ကိုသေစေချင်ပုံရသည်။

လန်နင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “သခင်လေး ခဏစောင့်ပါ။ သခင်မလေးက ကျွန်မကို လေ့ကျင့်ရာမှာ ကူညီပေးခဲ့လို့ မနေ့ကဘာမှမစားခဲ့ဘူး။ မီးဖိုချောင်ကို တစ်ခုခုပြင်ဆင်ဖို့ မှာလိုက်ဦးမယ်။”

“ဒုက္ခခံနေစရာမလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့သခင်မလေးအတွက် ကျွန်တော် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် လုပ်ပေးလိုက်မယ်။ သူက ကျွန်တော့်ခေါက်ဆွဲ အရမ်းအရသာရှိတယ်လို့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တယ်၊” ဤသို့ပြောပြီးနောက် ချင်ဖုန်း မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ မကြာမီမှာပင် လျိုကျန့်လီထံသို့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ခေါက်ဆွဲ၏အနံ့သင်းသင်းလေး လွှင့်ပျံလာပြီး လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်သောမေးလေးကို ညင်သာစွာမြှောက်ကာ ချင်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟုပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ဖြူဖွေးသောလက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။

သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းစားနေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်။ ချင်ဖုန်းသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဘေးတွင်ရပ်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော လန်နင်ရွှမ်သည် အတွေးတစ်ခုမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ၊ သခင်လေးနှင့် သခင်မလေးသည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်လိုက်ဖက်သောစုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမတွေးလိုက်မိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချင်အိမ်တော်မှထွက်ခွာသွားကြပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မတူညီသောလမ်းကြောင်းကို သွားကြသည်။ လန်နင်ရွှမ် မနေနိုင်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ “သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲ။”

“မြို့ထဲမှာ ဆေးကုခန်းတစ်ခုဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်အတွေ့အကြုံနည်းပါးနေလို့ အသိပညာကြွယ်ဝတဲ့ သမားတော်ကြီးဆောင်းကို တိုင်ပင်ချင်လို့ပါ၊” ချင်ဖုန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဆေးကုခန်းဖွင့်မယ် ဟုတ်လား။ သခင်လေးက ကျန်းကျန်းမာမာပါပဲ။ ဘာလို့ သမားတော်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ရတာလဲ။” လန်နင်ရွှမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်က ‘ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အတွင်းကျမ်း’ ထဲမှာ သခင်မလေးလျိုကျန့်လီရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့သွေးကြောတွေကို ဘယ်လိုကုသမလဲဆိုတဲ့အကြောင်း အချက်အလက်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့အပေါ်ပိုင်းနဲ့အောက်ပိုင်းကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ သွေးကြောတွေက အလွန်အရေးကြီးတယ်။ နည်းနည်းလေး ဂရုမစိုက်မိတာနဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဆေးကုခန်းတစ်ခုဖွင့်ပြီး လူနာတွေကို ပိုကုသကာ ကျွန်တော့်ရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ချင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် မကြာခင်မှာပဲ သခင်မလေးရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကျွန်တော်ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်၊” ချင်ဖုန်း ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ငြိမ်သက်စွာရပ်နေမိသည်။ “သခင်လေး၊ တကယ်ပြောနေတာလား။”

သူမ၏မယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း နားလည်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လျိုကျန့်လီ၏ဒဏ်ရာများမှာ နန်းမြို့တော်မှ တော်ဝင်သမားတော်များပင် ကုသနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူလည်း နားလည်သည်မှာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေလေ၊ စိတ်ပျက်မှုကြီးလေလေပင်။ ထို့ကြောင့် သူမည်သည့်အရာကိုမျှ တိကျသေချာစွာ ကတိမပေးခဲ့ပေ။

“လောလောဆယ်တော့ အကြမ်းဖျင်းစိတ်ကူးတစ်ခုပဲရှိပါသေးတယ်။ အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာတော့ ကြိုးစားကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့၊” သူပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးရဲ့စကားတွေက အမြဲတမ်းမှန်ကန်တယ်။ သခင်လေး လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မယုံကြည်တယ်၊” လန်နင်ရွှမ်က ခိုင်မာစွာပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း များများစားစားမပြောပေ။ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေခြင်းကပင် ဘဝကိုအဓိပ္ပာယ်ရှိစေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာလမ်းလျှောက်သွားကြပြီး ရုတ်တရက် အဝေးမှ ရင်းနှီးသောကျေးငှက်တို့၏ တေးဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း အလျင်အမြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင်၊ သူစဉ်းစားနေခဲ့သော ပြည့်တန်ဆာအိမ်ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်အိမ်တော်အသစ်ကို မြို့လယ်ခေါင်သို့ပြောင်းရွှေ့ပြီးကတည်းက ချင်အိမ်တော်မှ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့သွားရာလမ်းသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်အနားမှ မဖြတ်တော့ပေ။ ဤသည်က ချင်ဖုန်းကို နောင်တရစေခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ယနေ့ သမားတော်ကြီးဆောင်းထံသွားရင်း ဤသို့မမျှော်လင့်ထားသော ကြုံတွေ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရာသီဥတုက ပို၍အေးစိမ့်လာပြီး မိန်းကလေးများသည် အဝတ်အစားများပိုမိုဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ရင်သားများနှင့် ချောမွတ်သောခြေထောက်များမှာ သူတို့၏ရောင်စုံဝတ်စုံများအောက်မှ မပွင့်တပွင့်မြင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ ဤဝေဝါးသောခံစားမှုမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍စွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

သူတို့အနီးသို့ရောက်လာသည်နှင့် ထိုဆွဲဆောင်မှုရှိသောအသံများ ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်၊ “သခင်လေး၊ ဒီနေ့ရာသီဥတုက အရမ်းအေးတာပဲ။ အတွင်းထဲဝင်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးနေပါဦးလားရှင်~”

သဘာဝအတိုင်းပင် ချင်ဖုန်း အတွင်းသို့မဝင်နိုင်ပေ၊ သို့သော် အနည်းငယ်ပိုကြာကြာကြည့်ခြင်းဖြင့် ဘာမှထိခိုက်စရာမရှိဘူးမလား။ ထို့ကြောင့် သူတမင်တကာပင် သူ၏ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သော လန်နင်ရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမတစ်ခုခုပြောရန်ရည်ရွယ်သော်လည်း စကားလုံးများ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။

သခင်မလေးလျိုကျန့်လီ နေမကောင်းသောကြောင့် သခင်လေးနှင့် အခန်းအတူမနေနိုင်ပေ။ လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံခေါင်းဆောင်က ပြောခဲ့သည်မှာ သခင်လေးအရွယ်ယောက်ျားများသည် သူတို့၏လန်းဆန်းတက်ကြွမှု အထွတ်အထိပ်ရောက်နေသောအချိန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ဖြေလျှော့စရာမတွေ့ပါက မသက်မသာဖြစ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

ဤသို့စဉ်းစားရင်း လန်နင်ရွှမ် အနည်းငယ်မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်သည်။ "သခင်လေး။"

"ဟင်။" ချင်ဖုန်း လန့်သွားသည်။ သူအကြာကြီးစိုက်ကြည့်မိလို့ မိသွားတာလား။

"သခင်လေးအနေနဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ သခင်လေးအခန်းကို လာပေးလို့ရပါတယ်၊" လန်နင်ရွှမ်၏အသံမှာ ခြင်တစ်ကောင်အသံကဲ့သို့ တိုးညှင်းနေပြီး သူမ၏နားရွက်များ ပူလောင်နေကာ သူမ၏နှလုံးခုန်သံမှာ ပို၍ပင်မြန်ဆန်နေသည်။

သူတို့မင်္ဂလာဦးညတုန်းကဆိုလျှင် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အဝတ်အစားချွတ်ကာ သခင်မလေးကိုယ်စား သခင်လေးနှင့်အတူနေနိုင်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏သတ္တိမှာ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

သေစမ်း၊ ငါတကယ်မိသွားပြီပဲ။ ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။ သူအလျင်အမြန်ရှင်းပြသည်၊ "နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်အရင်ကပြောခဲ့တယ်လေ၊ အဆင့်ခုနစ်မရောက်မချင်း ယောက်ျားမိန်းမကိစ္စနဲ့ပတ်သက်တာ ဘာမှမထိတွေ့ဘူးလို့။"

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီပြည့်တန်ဆာအိမ်ကမိန်းမတွေကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်၏တိုက်ရိုက်မေးခွန်းကြောင့် ချင်ဖုန်း ဆွံအသွားသည်။

တိုက်ရိုက်နိုင်လွန်းလို့ ငါ့ကိုလွတ်လမ်းတစ်ခုလောက်တောင် မပေးတော့ဘူးလား။ ချင်ဖုန်း စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလျင်အမြန်စဉ်းစားနေသည်။ ထို့နောက် သူဟစ်အော်ပြောလိုက်သည်၊ "အစ်မလန်၊ နားလည်မှုလွဲနေပြီ။ ကျွန်တော်က ဆေးကုခန်းဖွင့်ပြီး သမားတော်တစ်ယောက်ဖြစ်လာတော့မှာလေ။ သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ယောက်ျားမိန်းမဆိုတာ ခွဲခြားမှုမရှိဘူး။ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေကို ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မဟုတ်ဘူးဗျ မှားနေပြီ။ ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုပဲ လေ့လာနေတာ။"

"ရောဂါလက္ခဏာတွေ ဟုတ်လား။" လန်နင်ရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်သံသယဝင်နေပုံရသည်။

"အခုမြင်တဲ့ မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး နှုတ်ခမ်းပြာနေတဲ့မိန်းကလေး၊ သူက အစာအိမ်နဲ့အူလမ်းကြောင်းပြဿနာရှိလို့ အစာစားချင်စိတ်မရှိတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ရင်ဘတ်ဖောင်းကားနေတဲ့မိန်းကလေး၊ သူက သူ့ရဲ့လုပ်ငန်းမှာ ပြိုင်ဆိုင်မှုပြင်းထန်လို့ စိတ်ဖိစီးမှုလွန်ကဲပြီး အိပ်မပျော်တာကြောင့် အဆုတ်လေဝင်ရောဂါ ဖြစ်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး..." ချင်ဖုန်း ရောဂါလက္ခဏာအမျိုးမျိုးကို တစ်ဆက်တည်းပြောချလိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်၏သံသယအကြည့် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "သခင်လေးက ဆေးပညာမှာ ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာရော ဘာရောဂါရှိတယ်ဆိုတာ သခင်လေး သိပါသလား။"

ငါ့ကိုစမ်းသပ်နေတာလား။ ကြည့်ရတာ မင်းငါ့ရဲ့အကျင့်စာရိတ္တကို အခုထိမယုံကြည်သေးဘူးထင်တယ်။ ချင်ဖုန်း တစ်ခဏကြောင်သွားပြီးနောက် သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်မလန်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရင်ဘတ်အောင့်တာ၊ အသက်ရှူမဝတာ၊ ပြီးတော့ အားစိုက်ပြီးတဲ့နောက် ခဏတာအသက်ရှူရခက်တာမျိုး ခံစားရဖူးလား။"

လန်နင်ရွှမ် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ "သခင်လေး ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ဟက်၊ ဒီလောက်ကြီးမားခန့်ညားတဲ့ရင်သားနဲ့ အဝတ်နဲ့စည်းထားဖို့ကြိုးစားနေတာ။ အဆင်မပြေဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။ ချင်ဖုန်း လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်၊ "အစ်မလန်၊ ရင်စည်းအဝတ်သုံးတာကို ရပ်လိုက်ပါ။ ရင်ခံအဝတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ပါ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ် အလျင်အမြန်သူမ၏လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကာလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမတိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မအရင်က ရင်ခံအဝတ်သုံးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက... ကျွန်မဓားလေ့ကျင့်တာကို ထိခိုက်လို့ပါ။"

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်သည်မှာ၊ ကြည့်ရတာ ငါအစ်မလန်ရဲ့ရင်သားကို လျှော့တွက်မိခဲ့ပုံပဲ။