မုန်တိုင်း ကျရောက်တော့မည်

ရေဇလုံထဲတွင် နှလုံးစားပိုးကောင်သည် ရုန်းကန်တွန့်လိမ်နေသည်။ နံ့သာတိုင်တစ်ဝက်လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဤသေလုမျောပါးဖြစ်နေသော နှလုံးစားပိုးကောင်သည် မင်ကဲ့သို့သော သွေးမည်းအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤသည်ကိုကြည့်ရှုရင်း ထူးခြားသောမျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြိုတင်ခန့်မှန်းမရနိုင်သော နှလုံးစားပိုးကောင်သည် အမှန်တကယ်တွင် အစပ်ကိုကြောက်တတ်သည်။

"ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ 'ထူးဆန်းသောပိုးမွှားများမှတ်တမ်း' ထဲမှာ ဒီလက္ခဏာကို မဖော်ပြထားခဲ့ဘူး။"

ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ နှလုံးစားပိုးကောင်များမှာ ရှားပါးပြီး အနီရောင်အသီးများမှာ များသောအားဖြင့် မဟာချန်၏တောင်ပိုင်းဒေသများတွင် ပေါက်ရောက်သည်။ ၎င်းတို့၏စပ်သောအရသာကြောင့် လူကြိုက်များခြင်းမရှိပေ။ ဤနှစ်ခု ဆုံတွေ့ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

"ဒါက တော်တော်လေးကို အရေးပါတဲ့ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုပဲ။"

ချင်ဖုန်း လက်ထောက်မေးထောက်ကာ စဉ်းစားနေစဉ် သူ၏အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ စာပေချီများသည် နှလုံးသားစစ်မေးခံပလ္လင်၏ လှေကားထစ်များဆီသို့ အဆက်မပြတ် လှိုင်းထိုးစီးဝင်လာသည်။

သူ၏အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ စာပေချီသည် တတိယလှေကားထစ်၏ တစ်ဝက်ကို ဖြည့်တင်းသွားသည်ကို သူအံ့ဩဝမ်းသာစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အံ့ဩသွားသည်။ ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ စာအုပ်များမှအသိပညာကို လက်တွေ့အသုံးချခြင်းက စာပေချီလှိုင်းထန်မှုကို တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာဖြစ်လို့ ကွဲပြားနေရတာလဲ။

တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူအဖြေကိုရှာတွေ့လိုက်သည်။

"ပထမတစ်ကြိမ်တုန်းက ငါစာအုပ်ထဲကနည်းလမ်းတွေကိုသုံးပြီး ရောဂါတစ်ခုကိုကုသခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် စာပေချီစုဆောင်းမိခဲ့တယ်။ ဒုတိယတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါစာအုပ်ထဲမှာမဖော်ပြထားတဲ့အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ထပ်ဆောင်းစာပေချီရရှိခဲ့တာပဲ။"

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ရှိပြီးသားအသိပညာကို ကျော်လွန်ဖောက်ထွက်ပြီး စာပေချီရရှိခြင်းက လက်တွေ့အသုံးချမှုမှရရှိသော စာပေချီထက် များစွာသာလွန်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချင်ဖုန်း လျှို့ဝှက်စွာလက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ ဤစာပေချီရရှိနည်းအသစ်က ချက်ချင်းလက်ငင်း ကြီးမားသောအကူအညီမပေးနိုင်သော်လည်း -- ရှေးကပညာရှင်များကိုကျော်လွန်ပြီး အသိပညာသစ်ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခြင်းမှာ လွယ်ကူသောအလုပ်မဟုတ်ပေ -- အခြားကျင့်ကြံနည်းတစ်ခုအကြောင်း သိထားရခြင်းမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီကျင့်ကြံနည်းကို ပိုပြီးတိုးတက်အောင် ပြုပြင်မွမ်းမံနိုင်ကောင်းနိုင်တယ်။" ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်နေသည်။

"သခင်လေး၊ ဘာတွေများဒီလောက်ပျော်နေတာလဲ။" လန်နင်ရွှမ်က သိလိုစိတ်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ချင်ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ "သမားတော်ကြီးဆောင်း၊ ကျွန်တော်အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်သာ ဆေးကုခန်းတစ်ခုဖွင့်မယ်ဆိုရင် ဘာတွေကို သတိထားသင့်ပါသလဲ။"

"ဆေးကုခန်းဖွင့်မယ် ဟုတ်လား။" သမားတော်ကြီးဆောင်း အံ့ဩသွားပြီး အကြောင်းရင်းကိုမေးမြန်းလိုက်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင် ချင်ဖုန်းတွင် ဖုံးကွယ်စရာဘာမှမရှိဘဲ သူ၏အတွေးများကို အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ။" သမားတော်ကြီးဆောင်း သူ၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ခင်ဗျားအခြေအနေအရဆိုရင် သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားဆေးကုခန်းတစ်ခုဖွင့်ဖို့ မဖြစ်မနေမလိုအပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားလိုအပ်တာက ဆေးကုသလေ့ကျင့်ဖို့နေရာတစ်ခု၊ ခင်ဗျားရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို မြှင့်တင်ပြီး အတွေ့အကြုံပိုရဖို့နေရာတစ်ခုပါ။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုစဉ်းစားနေသည်။ အမှန်ပင်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်စာအုပ်များဖတ်ရန် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သို့လည်း သွားရောက်ရန်လိုအပ်ပြီး ဆေးကုခန်းတွင် အချိန်ပြည့်နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူဆေးကုသလေ့ကျင့်ရန်နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မည်ဆိုလျှင် ငွေကုန်ကြေးကျသက်သာပြီး သူ၏အချိန်ကိုလည်း ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုသို့သောနေရာကို သူဘယ်မှာရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကို ခံစားမိသောကြောင့်လားမသိ၊ သမားတော်ကြီးဆောင်း သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "သခင်လေးချင်၊ ကျွန်တော့်နေရာကိုရော ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။"

ချင်ဖုန်း သူ့ကိုအံ့ဩစွာကြည့်လိုက်သည်။ သမားတော်ကြီးဆောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော်အသက်ကြီးနေပြီ၊ ဆေးကုသနိုင်စွမ်းလည်း လျော့နည်းလာပြီ။ ဆေးခန်းပိတ်ဖို့မစဉ်းစားခင် နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်လောက် ဆက်ထိန်းထားဖို့ မူလကစီစဉ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးချင်ရဲ့ ထူးကဲတဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်ကိုမြင်တော့ ကျွန်တော်လုံးဝနားလည်သွားတယ်။ လူငယ်သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့တာဝန်က ပြည်သူတွေကိုကူညီဖို့ပဲ။ သခင်လေးချင်သာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆေးခန်းကို ခင်ဗျားဆီအပ်နှံဖို့ ကျွန်တော်ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

သူ၏စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသောချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောသည်၊ "သမားတော်ကြီးဆောင်း၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ဘောင်ယိထန်ကို သေချာပေါက်စည်ပင်ဝပြောအောင်လုပ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်။"

ဘောင်ယိထန်သည် သမားတော်ကြီးဆောင်း၏ဆေးခန်းအမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။" သမားတော်ကြီးဆောင်း ကျေနပ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းတွင် စိုးရိမ်မှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။ "ဒါပေမဲ့ သမားတော်ကြီးဆောင်း၊ ခင်ဗျားဆေးခန်းကို ကျွန်တော့်ကိုပေးလိုက်ရင် နောင်မှာ ခင်ဗျားဘယ်လိုအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုမှာလဲ။"

"ပေးတယ် ဟုတ်လား။ ပေးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" သမားတော်ကြီးဆောင်း အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သူဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်ဒီနေရာကို ခင်ဗျားဆေးကုသလေ့ကျင့်ဖို့ ငှားရမ်းတာပါ။ ရရှိငွေရဲ့ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ကျွန်တော့်အခကြေးငွေအဖြစ် ခင်ဗျားသိမ်းထားလို့ရတယ်။"

ဤထုတ်ဖော်ပြောကြားမှုကြောင့် ချင်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ငွေကြေးဆိုင်ရာကိစ္စရပ် ပါဝင်လာမည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏မူလကျေးဇူးတင်စိတ်မှာ ဤအသိတရားကြောင့် အနည်းငယ်စွန်းထင်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသော်လည်း အဆုံးတွင် သူသဘောတူလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူဘာမှအရှုံးမရှိပေ။

ချင်ဖုန်း အရာအားလုံးပြီးပြတ်ပြီဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် သမားတော်ကြီးဆောင်း ရုတ်တရက်ထပ်ပြောလာသည်၊ "သြော် ဟုတ်သားပဲ၊ သခင်လေးချင်၊ ခင်ဗျားအရင်က ကျွန်တော့်ဆေးခန်းမှာ သခင်လေးချန်ကို ကုသပေးခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့သဘောတူညီချက်အရ အဲ့ဒီအတွက်လည်း ခင်ဗျားရရှိငွေရဲ့ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ကျွန်တော်ရသင့်တယ်မဟုတ်လား။"

လေထုထဲတွင် တစ်ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှေးဆိုရိုးစကား မှန်ပေသည်၊ လူအိုတို့မှာ ပို၍ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတတ်သည်။ ချင်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် ငွေကျပ်ငါးရာကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။ သမားတော်ကြီးဆောင်း သူရွှေတွင်းတွေ့ပြီဟု ထင်သောကြောင့် ဆေးခန်း၏မြေဂရမ်ကို ဆန္ဒအလျောက်လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ဤသို့ကြည့်လျှင် ဆေးကုသမှုအမြတ်ငွေ၏ဆယ်ပုံတစ်ပုံနှင့် ငွေကျပ်ငါးရာပေါင်းလိုက်လျှင် ဆေးခန်းတစ်ခုနှင့်လဲလှယ်ရခြင်းမှာ ချင်ဖုန်းအတွက် အကျိုးအမြတ်ရှိသောသဘောတူညီမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။

ထို့အပြင် ချင်ဖုန်းသည် သမားတော်ကြီးဆောင်းနှင့် သူဘောင်ယိထန်သို့မလာလျှင် သမားတော်ကြီးဆောင်း ဆေးခန်းကိုဆက်လက်စီမံခန့်ခွဲရန်လည်း သဘောတူညီခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က ထိုအစီအစဉ်ကို အလျင်အမြန်လက်ခံခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် ချင်ဖုန်း၏သမားတော်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လျှောက်လှမ်းမည့်လမ်းကြောင်းမှာ တရားဝင်စတင်ခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချီယွမ်မြစ်၏မြစ်လယ်ပိုင်း၌ ကြီးမားမြင့်မားသောသစ်ပင်တစ်ပင်၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုရပ်နေသည်။ တစ်ယောက်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ တုတ်ခိုင်သည်။

သူတို့သည် အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့ခေါင်းများပေါ်တွင် အနီရောင်တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ထားကြရာ ကျင့်ယန်မြို့တွင်ပေါ်ထွက်ခဲ့သော ရုပ်သေးတစ်ထောင်၏ဝတ်စုံများနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေသည်။ တစ်ခုတည်းသောကွာခြားချက်မှာ သူတို့ရင်ဘတ်များပေါ်တွင် ချယ်လှယ်ထားသောနံပါတ်များဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်မှာ နံပါတ်ငါး၊ နောက်တစ်ယောက်မှာ နံပါတ်ကိုးဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ပုံရိပ်၏ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် အဖုတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်ဖဝါးတစ်ဝက်ခန့်အရွယ်ရှိသော အဖြူရောင်သတ္တဝါငယ်လေးတစ်ကောင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကိုဖောက်ထွင်းကာ ချွန်ထက်သောသွားများဖြင့် သူ၏ခေါင်းကိုထုတ်ပြလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ် တစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားမိပြီး တောင်ဘက်သို့ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ပိုင်ချုံး။" သူ၏ဘေးမှဝဖြိုးသောပုံရိပ်က သူ၏ဗိုက်ထဲမှအသံတိုးညှင်းစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်၊ သေသွားပြီ၊" ပိုင်ချုံးက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက ငါတို့အစီအစဉ်ကို ထိခိုက်နိုင်မလား။ တစ္ဆေဗောဓိသတ်က ငါတို့ကိုအပြစ်တင်တာ ငါမလိုချင်ဘူး၊" ဝဖြိုးသောပုံရိပ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီယွမ်မြို့ထဲကို စီးဝင်နေတဲ့ နှလုံးစားပိုးကောင်တွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ။"

ပလောက်၊ ပလောက်။

ထိုအသံမှာ တံတွေးများ အဆက်မပြတ်ကျနေသောအသံဖြစ်သည်။

"ပိုင်ချုံး၊ သဘောတူညီချက်တစ်ခုလုပ်ရအောင်။ မင်းဆီမှာ ပိုးကောင်တွေအများကြီးရှိနေမှတော့ ငါ့ကိုနည်းနည်းလောက်ပေးလို့မရဘူးလား။ ပြဿနာမရှိလောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား။" ဝဖြိုးသောပုံရိပ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပိုးကောင်တွေက မင်းသွားကြားထိုးဖို့တောင်မထိုက်တန်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း အခုထိဗိုက်မဝသေးဘူးမဟုတ်လား၊" ပိုင်ချုံးက သူ၏နောက်ကွယ်မှလဲကျနေသောသစ်ပင်များကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

တောင်တန်းများနှင့်တောအုပ်များမှာ ပျက်စီးနေပြီး ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် သွေးကွက်များစွန်းထင်းနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဖြတ်တောက်ခံထားရသည့်ခြေလက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများရှိနေသည်။

ဤနေရာတွင် သွေးထွက်သံယိုသတ်ဖြတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်တန်းများအတွင်းနက်ရှိုင်းသောနေရာမှ နားကွဲလုမတတ်ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဧရာမမျောက်ဝံဖြူကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုအနီးသို့ ဆင်းသက်လာရာ ကျောက်တုံးများကြေမွပြီး မြေကြီးတုန်ခါသွားသည်။

မျောက်ဝံဖြူကြီးသည် သူတို့ကိုသူ၏နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့်ကပ်ဘေးအင်အားရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသော အားကောင်းသည့်သြဇာစက်ကွင်းတစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ဤသို့ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက်ထိတ်လန့်စေမည်ဖြစ်သော်လည်း --

ပိုင်ချုံးက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊ "သူ့သားမြေးတွေအတွက် လက်စားချေဖို့လာတာလား။ ကျင်းယွင်အာ၊ မင်းရဲ့နေ့လည်စာ ရောက်လာပြီ။"

မျောက်ဝံဖြူကြီးသည် သူ၏လက်များဖြင့် ရင်ဘတ်ကိုထုလိုက်ရာ လေလှိုင်းများ ဆူနာမီကဲ့သို့ ပတ်ပတ်လည်ဝေ့ဝဲသွားပြီး ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု၏အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများကို တရှဲရှဲမြည်စေသည်။

၎င်းသည် လေထဲသို့ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်များကို စစ်တူကြီးကဲ့သို့ထားလိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုမကျရောက်သေးသော်လည်း ဖိအားမှာ ထိုနှစ်ယောက်ရပ်နေသောဧရာမသစ်ပင်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ကြေမွသွားစေပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် မျောက်ဝံဖြူကြီး ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုနှင့် သုံးကိုက်အကွာသို့မရောက်မီမှာပင် ဧရာမပါးစပ်ကြီးတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကြွတ်ကနဲအသံနှင့်အတူ တစ်ချိန်ကမောက်မာခဲ့သောမျောက်ဝံဖြူကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး၏တစ်ဝက်သာကျန်တော့ပြီး သွေးများ မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။

ကျင်းယွင်အာ၏ဗိုက်ထဲမှ အဆက်မပြတ်မြည်သံများထွက်ပေါ်နေပြီး လေထဲတွင် ကြိတ်ဝါးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"အကုန်စားဖို့ မမေ့နဲ့၊" ပိုင်ချုံးက မျောက်ဝံဖြူကြီး၏ကျန်ရှိနေသောတစ်ဝက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါဘယ်တော့မှ အစာအလဟဿမဖြစ်စေဘူး၊" ကျင်းယွင်အာက ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။