ရုတ်တရက် မြေငလျင်

ဆေးကုသလေ့ကျင့်သည့်ကာလတစ်ခုအပြီးတွင် ချင်ဖုန်း၏ဆေးပညာစွမ်းရည်များသည် ပြည်သူများ၏အသိအမှတ်ပြုမှုကိုရရှိလာပြီး သူ၏ဂုဏ်သတင်းမှာ ကျင့်ယန်မြို့တွင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သာမန်သမားတော်များ မကုသနိုင်သော ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသည့်ရောဂါများရှိသည့် လူနာများသည် သူ့ထံသို့လာရောက်ကြသည်။ အချို့လူများမှာမူ သူ၏ရောဂါရှာဖွေမှုကိုခံယူနိုင်ရန် အခွင့်အရေးရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ညလယ်ခေါင်တွင် ဘောင်ယိထန်ဆေးခန်းမကြီးရှေ့တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းကြသည်အထိပင်။

သူ၏ကုသမှုကိုခံယူရန် ကြိုးပမ်းသောလူနာအများအပြားနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းသည် နတ်ပင်လယ်၏ တတိယနှင့်စတုတ္ထအဆင့်များကို ဖြည့်တင်းရန် လုံလောက်သောစာပေချီကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့နံနက်တွင် ဘောင်ယိထန်ဆေးခန်းမကြီးရှေ့၌ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား ရှည်လျားသောလူတန်းကြီး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နေ့စဉ်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုများပြုလုပ်ရန် ကြိုးပမ်းသောလူအရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားသောကြောင့် ဘောင်ယိထန်ဆေးခန်းမကြီးတွင် အားလုံးကိုလက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် လမ်းဘေးတွင်စားပွဲတစ်လုံးခင်း၍ ကုသရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

"သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ဗိုက်က တစ်ညတည်းနဲ့ ဒီလောက်ကြီးလာတယ်။ သူကလေးမွေးတော့မှာလား။" လူတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင်ဆေးညွှန်းနှစ်ခု ရေးပေးလိုက်သည်။ "ဒီဆေးညွှန်းက ခင်ဗျားမိန်းမအတွက်ပါ။ သူက ဗိုက်လေပွနေလို့ ဗိုက်ကြီးလာတာ။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပြုတ်ရည်သောက်ပြီးရင် သူ့ရဲ့အစာခြေစနစ်က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီဆေးညွှန်းက ခင်ဗျားအတွက်ပါ။ ခင်ဗျားငယ်ငယ်တုန်းက အအေးမိခဲ့လို့ မျိုးမအောင်တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီဆေးညွှန်းက ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းညှိပေးနိုင်တယ်။"

ထိုလူသည် ချင်ဖုန်း၏စကားကိုကြားလျှင် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူငွေချေပြီးနောက် ဆေးညွှန်းများကိုအလျင်အမြန်ယူကာ သူ၏မိန်းမကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါ်ဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။

"သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော့်ကိုကူညီပါဦး။ ဘာဖြစ်နေမှန်းမသိဘူး၊ ကျွန်တော့်အပေါ်ပိုင်းကိုယ်မှာ အမည်းစက်တွေအများကြီး ရုတ်တရက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ကုမရတဲ့ရောဂါတစ်ခုခုများရှိနေတာလား။" နောက်တစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားနောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ရေချိုးခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ။"

"ဒီအခြေအနေက ရေမချိုးလို့ဖြစ်တာလား။" ထိုလူက ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကိုယ်ပေါ်ကအစက်တွေက ခင်ဗျားအဝတ်အစားအရောင်ကျလို့ဖြစ်တာပါ။ ရေချိုးလိုက်ရင် သဘာဝအတိုင်းပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ အခုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီးဘေးဖယ်ပေးပြီး တကယ့်လူနာတွေကို မပိတ်ဆို့ပါနဲ့၊" ချင်ဖုန်းက ထိုလူကိုဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုလူသည် လူအုပ်၏မထီမဲ့မြင်အကြည့်များအောက်တွင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

"သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော့်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်..."

ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆေးညွှန်းတစ်ခုထုတ်ပေးလိုက်သည်၊ "ကျောက်ကပ်အားနည်းတာက ရှက်စရာကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားမကြာသေးခင်က အိပ်ရာထဲမှာ တက်ကြွမှုမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီဆေးညွှန်းအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ဆေးချက်ပါ။ တစ်နေ့သုံးကြိမ်သောက်ပါ။ မီးအေးအေးနဲ့ လေးကြိမ်တည်ဖို့ မမေ့နဲ့။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား၏မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီးကျယ်ပြန့်သွားသည်။ သူငွေချေပြီးနောက် ဆေးညွှန်းကိုအိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ အခြားသူများ၏ကျီစယ်သောအကြည့်များကို လျစ်လျူရှုပြီး အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆေးကုသမှုခံယူရန် ကြိုးပမ်းသောလူများသည် ဤအရာအားလုံးနှင့် ကျင့်သားရနေကြပြီဖြစ်သည်။ အခြားသမားတော်များမှာ အခြေအနေတစ်ခုကိုရောဂါရှာဖွေရန် ကြည့်ရှုခြင်း၊ အနံ့ခံခြင်း၊ မေးမြန်းခြင်းနှင့် ထိတွေ့ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရန်လိုအပ်နိုင်သော်လည်း ချင်ဖုန်းမှာမူ သူ၏ထူးကဲသောဆေးပညာစွမ်းရည်များဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရောဂါကိုပျောက်ကင်းအောင်ကုသနိုင်သည်။ သူဆေးကုသလေ့ကျင့်စကတည်းက တစ်ခါမှမှားယွင်းစွာရောဂါရှာဖွေခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

လူနာတန်းမှာ ဆက်လက်ရှေ့သို့တိုးနေပြီး လျော့နည်းသွားမည့်အရိပ်အယောင်မရှိပေ။ ချင်ဖုန်း နံနက်စောစောကတည်းက စကားပြောနေခဲ့ပြီး သူ၏လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖြူဖွေးသောလက်တစ်စုံက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ရေဆာနေပြီလား။ ကျွန်မဒီလက်ဖက်ရည်ကို သခင်လေးအတွက်ဖျော်ထားတာပါ။ အေးသွားပြီမို့ သောက်လို့ရပါပြီ။"

ချင်ဖုန်း ညင်သာသောမျက်နှာနှင့် လန်နင်ရွှမ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟုပြောလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း သူ၏လည်ချောင်းစိုစွတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်ပြန်တင်လိုက်သည်နှင့် ကျင့်ယန်မြို့တစ်ခုလုံး နားမလည်နိုင်လောက်အောင် တုန်ခါသွားပြီး မြေကြီးမှာ အဆက်မပြတ်လှုပ်ခါလာသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အဝင်ဝမှ အဘိုးကြီးပိုင်လီ ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခြေထောက်မသန်စွမ်းသော လီအိုမှာ အရက်သောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏လက်ထဲမှဝိုင်ခွက်ကို ချေမွလိုက်သည်။

မြူခိုးနက်တော၏ မြွေခေါင်းချောက်ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးများလိမ့်ကျလာပြီး အဒေါ်မော့၏နေ့ခင်းဘက်ကိုယ်ပွားမှာ မြောက်ဘက်သို့မျက်နှာမူလိုက်သည်။

တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်း၌ စီကျန့်သည် မြေကြီး၏တုန်ခါမှုများကိုခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နှလုံးသား နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ခုန်မြန်လာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် ရယ်ဟုန်၏မျက်လုံးများ မည်းနက်သွားသည်။ မှောင်မိုက်သောအခန်းထဲတွင် "စတင်ပြီ" ဟူသောအသံတစ်ခုတည်းသာ ကြားလိုက်ရသည်။

တုန်ခါမှုမှာ အလွန်ကြာရှည်ခြင်းမရှိဘဲ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာခန့်သာ ကြာမြင့်သည်။

အရာအားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရှိနေသောလူများမှာ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "မြေငလျင်များလား။"

သူထိုအရာကို များများစားစားအာရုံမစိုက်ဘဲ အဖွဲ့နောက်တွင်စုဝေးနေသောလူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူလူနာများကို ဘယ်လောက်ကြာကြာဆက်လက်ကုသနေရဦးမည်ကို တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အလုပ်များကြားတွင် အချိန်သည် လျင်မြန်စွာကုန်လွန်သွားသည်။

လူအုပ်ကွဲသွားသောအခါ နေဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး အိမ်တိုင်းတွင် မီးပုံးများ ထွန်းညှိထားကြသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏ပခုံးများကိုနှိပ်နယ်ရန် ထရပ်မည်ပြုသော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏နောက်မှ မွှေးရနံ့တစ်ခု လွင့်လာသည်။ ထို့နောက် နူးညံ့သောလက်တစ်စုံ သူ၏ပခုံးများပေါ်သို့ ညင်သာစွာသက်ဆင်းလာပြီး ညင်သာစွာနှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

"သခင်လေး၊ ပင်ပန်းသွားပြီနော်၊" လန်နင်ရွှမ်က တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊" ချင်ဖုန်း မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး နှိပ်နယ်မှုကို စတင်ခံစားနေလိုက်သည်။

၎င်းသည် အမှန်ပင် ပင်ပန်းသောအလုပ်ဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဤကာလအတွင်း သူ၏ကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် သူ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လက်တွေ့အသုံးချမှုမှ သူစုဆောင်းရရှိသော စာပေချီမှာလည်း စာအုပ်များဖတ်ရှုခြင်းသက်သက်ထက် များစွာပိုမိုလျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

တစ်ခုတည်းသောအားနည်းချက်မှာ သူကုသပေးခဲ့သောလူနာအရေအတွက် များပြားသောကြောင့် သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသောရောဂါများစွာမှာ ထပ်တလဲလဲဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်က သူတစ်မှုချင်းစီမှ စာပေချီရရှိမှု နည်းပါးသွားစေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့ သူစုဆောင်းရရှိသောစာပေချီမှာ သူ၏နတ်ပင်လယ်၏ ပဉ္စမအဆင့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပင် မပြည့်တပြည့်သာရှိသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ သူနတ်ပင်လယ်တွင် ပိုမိုမြင့်မားစွာတက်လှမ်းလေလေ အဆင့်တစ်ခုစီကိုဖြည့်တင်းရန် စာပေချီ ပိုမိုလိုအပ်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကလစ်-ကလော့-ကလော့။

မြင်းများ ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားသွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများ အလျင်အမြန်လမ်းဖယ်ပေးကြရာ ဟိုမှသည်မှ မကျေမနပ်ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်သားရောင်ဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားသော လူနှစ်ဦးစီးနင်းလာသည့် အနက်ရောင်မြင်းနှစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့မျက်နှာများမှာ အရေးတကြီးအမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့၏ဦးတည်ရာမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအနက်ရောင်မြင်းနှစ်ကောင်မှာ သာမန်မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့မှာ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင်သာ အသုံးပြုသော မိုင်ထောင်ချီမြင်းများဖြစ်သည်။ သာမန်မြို့များတွင် ထိုသို့သောမြင့်မြတ်သည့်မြင်းမျိုးကို ရရှိနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

သူတို့၏သစ်သားရောင်ဝတ်ရုံများကိုကြည့်လျှင် ရင်ဘတ်တွင် "တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေး" စာတန်းရေးထားရာ သူတို့သည် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် တံဆိပ်ပြားအမျိုးအစားသုံးမျိုးရှိသည်၊ သစ်သားတံဆိပ်ပြား၊ ကျောက်စိမ်းပြာ၊ နှင့် ကြာနီ။ ကောင်းကင်မြို့တော်များရှိ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနများတွင်လည်း လိုက်ဖက်သောအရောင်များဖြင့် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဝတ်ရုံများ ရှိကြသည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဤလူနှစ်ဦးသည် မဟာချန်၏ ကောင်းကင်မြို့တော် သုံးဆယ့်နှစ်မြို့ထဲမှ တစ်မြို့မြို့မှ လာခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသည်။

"သခင်လေး၊ တစ်ခုခုဖြစ်နေပုံပဲ၊" လန်နင်ရွှမ် သူမ၏နူးညံ့သောမျက်ခုံးများကို အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လျိုမိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့သောကြောင့် သတင်းအစုံအလင်ရရှိသူဖြစ်သည်။

"အင်း၊" ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး များများစားစားစိုးရိမ်ပူပန်မှုမပြပေ။ "သွားကြစို့။ ညဉ့်နက်နေပြီ၊ ချင်မိသားစုကတော့ ညစာစားပြီးလောက်ပြီ။ လရောင်ပြခန်းမှာပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတစ်ခုခုစားလိုက်ကြရအောင်။"

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး။"

သူတို့နှစ်ဦး လရောင်ပြခန်းသို့ အတူတကွသွားကြသည်။ သူတို့ရောက်ရှိလာသောအခါ မန်နေဂျာဖုန်က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာကြိုဆိုသည်။

"သခင်လေး၊ ဒီနေ့ ဘယ်မှာသုံးဆောင်ချင်ပါသလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်အနီး ပထမထပ်မှ ဧည့်သည်တစ်ဝိုင်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း ပထမထပ်၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသောလေထုကို ခံစားလိုသောကြောင့် တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ငါတို့ဒီမှာပဲထိုင်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊" မန်နေဂျာ နားလည်ပြီး စားပွဲကိုရှင်းလင်းရန် စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို အလျင်အမြန်စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဟော့ပေါ့တည်ခင်းပြီး အသားနှင့်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူတို့စတင်စားသောက်ကြသည်။ လန်နင်ရွှမ်မှာမူ စားသောက်နေစဉ် ချင်ဖုန်းအတွက် ဝိုင်ပင်ငှဲ့ပေးခဲ့သည်။

လရောင်ပြခန်း၏ ပထမထပ်မှာ များသောအားဖြင့် သာမန်လူတန်းစားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်သော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ဤအချိန်တွင် အနီးအနားမှစားပွဲမှ လူသုံးယောက်၏စကားပြောဆိုမှုက ချင်ဖုန်း၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"ဒီနေ့မွန်းတည့်ချိန်က ကျင့်ယန်မြို့ ဘာဖြစ်လို့ အဆက်မပြတ်တုန်ခါနေခဲ့လဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိကြလား။"