ချီယွမ်မြို့မှ တုန်လှုပ်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်

စားပွဲတစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသောလူသည် ဤစကားကိုကြားလျှင် ချက်ချင်းစိတ်ဝင်စားလာသည်။ "မြေကြီးလှုပ်တာ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်သွားစေတာပဲ။ ကျွန်တော့်အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံး မြေပေါ်ပြုတ်ကျကုန်တယ်။ ပြောပြပါဦး၊ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သောက်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ၏နားများကိုစွင့်ထားပြီး ဂရုတစိုက်နားထောင်နေသည်။

ပထမဆုံးစကားစပြောခဲ့သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းသောလူက စတင်ဇာတ်ကြောင်းပြန်တော့သည်။

ဤလူသည် များသောအားဖြင့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းများနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို တင်ချပေးလေ့ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ကျင့်ယန်မြို့မှ ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦးက ချီယွမ်မြို့တွင် ဆေးမြစ်အချို့ရောင်းချရန် လူတစ်စုကို စုစည်းခဲ့သည်။

ထိုကုန်သည်သည် ဤလူ၏ခွန်အားကြောင့် သူ့ကိုငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့်အတူလိုက်ပါလာသော တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ အကာအကွယ်ဖြင့် လမ်းခရီးတွင် မည်သည့်မတော်တဆမှုမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထိုကုန်သည်သည် ချီယွမ်မြို့တွင် ဆေးမြစ်များကိုရောင်းချခဲ့ရာ ငွေအမြောက်အမြားရရှိခဲ့ပြီး ထိုအတွက် သူအလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

အရောင်းအဝယ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် နေ့အချိန်လည်း လင့်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချီယွမ်မြို့တွင် တစ်ညတာတည်းခိုခဲ့ပြီး မိုးမလင်းမီ နံနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်များ စတင်ခဲ့သည်။

ထိုလူသည် အနည်းငယ်ကြောက်လန့်နေပုံရသော်လည်း သတ္တိရှိစွာ ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်တို့အပြန်လမ်းမှာ တောင်ကြားလမ်းအတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းလျှောက်နေခဲ့ကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တောအုပ်ကြီးက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ငှက်သံ၊ သားရဲသံ ဘာမှမကြားရဘူး။ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးကတော့ ပိုးကောင်တွေပဲ။"

"ပိုးကောင်တွေ ဟုတ်လား။" အခြားလူနှစ်ဦးက ကျီစယ်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားလို လူကောင်ကြီးကြီး၊ အားအင်အပြည့်နဲ့လူက ပိုးကောင်တွေကို ကြောက်တယ်ပေါ့လေ။"

"ခင်ဗျားတို့ နားမလည်ပါဘူး။ ပိုးကောင်အနည်းငယ်မဟုတ်ဘူး၊ တောင်တစ်လုံးလုံးကိုဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ပိုးကောင်တွေဗျ။ အရောင်အသွေးစုံတယ်၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိတယ်၊ ကြည့်ရတာလည်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် သစ်ပင်တစ်ပင်လောက်ထူတဲ့ ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်တောင် တွေ့ခဲ့သေးတယ်။" ထိုလူက ပြောနေရင်း တုန်ရီလာသည်။

ဤအချိန်တွင် အခြားလူနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ရယ်သံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့တံတွေးကို ဂလုခနဲမြိုချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘယ်လိုလုပ်အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ကြတာလဲ။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ကျွန်တော်အခုအသက်ရှင်နေတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ယူရမှာပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူလိုက်ပါလာတဲ့ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနကလူက တည်ငြိမ်နေပြီး အထူးသတိထားကာ ဘာမဆိုဖြစ်လာနိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားတယ်။ ပိုးကောင်တွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ သုံးကျန့်လောက်ပဲဝေးတဲ့ တောင်ကြားလမ်းတစ်ဖက်မှာတင်ပဲ။ သူတို့သာ လမ်းကွေ့လိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးသေမှာ။ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီပိုးကောင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို လုံးဝမမြင်သလိုပဲ ချီယွမ်မြို့ဘက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်သွားနေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အရမ်းကြောက်နေလို့ ပိုးကောင်တွေထွက်သွားတဲ့အထိ မလှုပ်မယှက်နေကြပြီးမှ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြတယ်။"

"မြန်မြန်၊ အရက်နည်းနည်းသောက်ပြီး သတ္တိမွေးလိုက်ဦး။ ခင်ဗျားအန္တရာယ်ကြီးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ၊ ခင်ဗျားအတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေ စောင့်ကြိုနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နားထောင်နေတာ အတော်ကြာပြီ၊ မြေကြီးဘာကြောင့်လှုပ်ရတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားအခုထိမရှင်းပြရသေးဘူးနော်၊" စားပွဲတစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသောလူက မေးလိုက်သည်။

ထိုလူသန်ကြီး အရက်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ဟော့ပေါ့ထဲမှအစားအစာတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ခဏတာဝါးစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်အဲ့ဒီအပိုင်းကို ခုမှရောက်လာတာ။ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက် လူတိုင်းထိတ်လန့်နေကြတယ်။ တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနကလူက ကျွန်တော်တို့ကို မလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေစွန့်ပစ်ပြီး အမြန်ပြန်ဖို့အမိန့်ပေးတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ကုန်သည်က တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် ကိုယ့်အသက်အတွက်ဆိုတော့ သဘောတူလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ယန်မြို့ကို မနားတမ်းအမြန်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။ နေ့လည်ခင်းလောက်မှာ မြေကြီးလှုပ်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်အရမ်းကြောက်လို့ ထိုင်ချပြီး မြောက်ဘက်ကိုကြည့်လိုက်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်ဘာမြင်ခဲ့လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်မလား။"

အခြားလူနှစ်ဦး စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေကြသည်၊ "မြန်မြန်ပြော၊ ဘာလို့အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။"

"ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင်ပဲ၊" လူသန်ကြီး တုန်ရီလျက် သွားကြိတ်ကာပြောသည်၊ "ကောင်းကင်ကိုထိုးထောင်နေသလို မားမားမတ်မတ်ရပ်နေတဲ့ ဧရာမကင်းခြေများကြီးပဲ။ သူပါးစပ်ကိုဟလိုက်တော့ သူ့ရဲ့အစွယ်နှစ်ချောင်းက မြို့တံခါးတွေလောက်ကြီးတယ်။ သူပြင်းထန်စွာထိုးဆင်းလာပြီး ချီယွမ်မြို့တံခါးတွေကို ဖောက်ထွင်းဖို့ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချီယွမ်မြို့အပြင်ဘက်မှာ ရွှေရောင်အကာအရံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ကင်းခြေများကြီးကို တားဆီးလိုက်တယ်။ မြေကြီးတုန်ခါမှုက သူ့ရဲ့ရိုက်ခတ်မှုကြောင့်ဖြစ်တာပဲ။"

လူနှစ်ဦး ထိတ်လန့်တကြား အာမေဋိတ်သံများပြုလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်နေရင်း ချီယွမ်မြို့သည် မဟာချန်မင်းဆက်၏ ကောင်းကင်မြို့တော် သုံးဆယ့်နှစ်မြို့ထဲမှ တစ်မြို့ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဤမြို့များအားလုံးတွင် တူညီသောလက္ခဏာများရှိကြောင်း သိရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ မြို့အပြင်ဘက်တွင် အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုရှိပြီး သာမန်မိစ္ဆာနှင့်နတ်ဆိုးများ ဝင်ရောက်ရန်ခက်ခဲစေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ကောင်းကင်မြို့တော်များ၏အစိုးရဖွဲ့စည်းပုံမှာ ခိုင်မာပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်များရှိကြကာ မြို့များကိုစောင့်ရှောက်နေသော အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အနည်းဆုံး စတုတ္ထအဆင့်ရှိသည်။

တတိယအချက်မှာ ကောင်းကင်မြို့တော်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ဤမျှအားကောင်းသောအကာအကွယ်စွမ်းအားရှိခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းကိုစောင့်ရှောက်နိုင်သော နဂါးစောင့်ကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုလူပြောခဲ့သော ရွှေရောင်အကာအရံမှာ ချီယွမ်မြို့၏အကာအကွယ်အတားအဆီး ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သူယနေ့တွေ့ခဲ့သော တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးသမားနှစ်ဦးမှာ ချီယွမ်မြို့မှလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း ဝိုင်တစ်ငုံထပ်သောက်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသောစိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟာချန်မင်းဆက်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ကောင်းကင်မြို့တော်ပင်လျှင် လုံးဝဘေးကင်းလုံခြုံခြင်းမရှိ၊ ဤသည်ကား ယခုလောက၏အခြေအနေပင်တည်း။"

လူသန်ကြီး ပြန်လည်အမှတ်ရသည်၊ "ဧရာမကင်းခြေများကြီး ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ရိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး ရွှေရောင်ဒိုင်းကာကြီးထဲမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ချီယွမ်မြို့ထဲကနေ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာပြီး လေထဲမှာ လှံတံကြီးတစ်ခုရဲ့အရိပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကင်းခြေများကြီးကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်တောက်ပတဲ့အဖြူရောင်အလင်းက ကောင်းကင်ကိုလင်းထိန်သွားစေပြီး ချီယွမ်မြို့က လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုဖြစ်ပြီး ဘာမှမမြင်ရတော့ဘူး။"

ဒါက အတားအဆီးတစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့နတ်ဘုရားနည်းစနစ်တစ်ခုလား။

ချီယွမ်မြို့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်စရာအကြောင်းမရှိ၊ နည်းလမ်းတစ်ခုခုသုံးပြီး ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်ရမည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပထမတွင် မရေမတွက်နိုင်သောပိုးကောင်များ ချီတက်လာသည်၊ ထို့နောက် ဧရာမကင်းခြေများကြီးက အတားအဆီးကိုဖောက်ထွင်းသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောနည်းလမ်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် စေ့စပ်သေချာစွာကြံစည်ထားသော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏နားထဲတွင် အော့အန်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သူ၏အတွေးများကိုဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လွန်ခဲ့သောခဏက ယုံကြည်မှုရှိစွာစကားပြောနေခဲ့သော လူသန်ကြီးမှာ ယခုအခါ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ကိုဖိကိုင်လျက် ပြင်းထန်စွာနာကျင်နေပုံရသည်။

ထိုထပ်တွင်ရှိသော ထမင်းစားသူများ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင်ထိုင်နေသော လူနှစ်ဦးမှာမူ ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေကြသည်။

ဤရောဂါလက္ခဏာကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏ထူးခြားသောအမြင်အာရုံကိုအသက်သွင်းကာ ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နှလုံးသားတွင်တွယ်ကပ်နေသော နှလုံးစားပိုးကောင်ရှိနေသည်ကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်သည်။

"အစ်မလန်၊ မီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး ရေခဲတုံးတချို့ယူခဲ့ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"သခင်လေး၊ ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ဖုန်ချင်းသည် ထိုလူ၏ဝေဒနာခံစားနေရမှုကိုမြင်လျှင် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ "ဒီစားပွဲကိုရှင်းလင်းပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့ကိုဒီပေါ်မှာဖိထားခိုင်းလိုက်။"

ဖုန်ချင်း အလျင်အမြန်စားပွဲထိုးတစ်ဦးကိုခေါ်လိုက်သော်လည်း အခြေအနေကိုမသိသောလူသန်ကြီး၏အဖော်က အလျင်စလိုကြားဝင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"ကျွန်တော်က ဘောင်ယိထန်က သမားတော်ချင်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ သူ့ကိုကယ်ချင်ရင် ဘေးဖယ်နေပါ။" ချင်ဖုန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

'သမားတော်ချင်' ဟူသောစကားလုံးသုံးလုံးကိုကြားလျှင် လူနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ချင်ဖုန်း၏အမည်မှာ ကျင့်ယန်မြို့၏လမ်းများနှင့်လမ်းကြားများအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး လူတိုင်းပြောဆိုနေကြသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် ဤလူနှစ်ဦးလည်း ကြားဖူးကြသည်။

မကြာမီပင် ရေခဲတုံးများ နေရာတကျရောက်ရှိလာသည်။ နှလုံးစားပိုးကောင်၏လှုပ်ရှားမှုများ အအေးဒဏ်ကြောင့်နှေးကွေးသွားပြီး ထိုလူ၏နာကျင်မှုမှာ များစွာသက်သာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း တူတစ်စုံကိုယူကာ ထိုလူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ "နောက်နည်းနည်းနာလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားသည်းခံရလိမ့်မယ်။"

ဤသည်ကိုကြားလျှင် ထိုလူ နာကျင်စွာဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖျားထိပ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းချွန်ထက်သောဓားသွားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ယခင်အတွေ့အကြုံကြောင့် နှလုံးစားပိုးကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာဖယ်ရှားလိုက်သည်။

အသက်အနည်းငယ်ရှူချိန်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောနှလုံးစားပိုးကောင်ကို ချင်ဖုန်းက အဖြူရောင်အပ်တစ်ချောင်းအသုံးပြု၍ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ပါသော အိုးတစ်လုံးထဲသို့ ကျသွားသည်။ ၎င်းသည် သွေးမည်းတစ်အိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်း အစ်မလန်ကို ဘောင်ယိထန်သို့ ဆေးမြစ်များယူခိုင်းပြီး အေးစက်သောဆေးရည်တစ်ခွက်ကျိုချက်ကာ ထိုလူကိုတိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ သူ၏အသက်ရှူသံ တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အရောင်အနည်းငယ်ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

ဤသည်ကိုမျက်မြင်တွေ့ရှိသောအခါ လူတိုင်း ချင်ဖုန်း၏အံ့ဩဖွယ်ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို လက်ခုပ်တီးချီးကျူးကြသည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်မရှိပေ။ ထိုလူအစောပိုင်းကပြောခဲ့သည့်အတိုင်းဆိုလျှင် သူတို့ပြန်လမ်းတွင် ချွမ်းယင်းမြစ်ကိုဖြတ်သန်းခဲ့ခြင်းမရှိသင့်ပေ၊ သို့ဆိုလျှင် သူနှလုံးစားပိုးကောင် မည်သို့ကူးစက်ခံခဲ့ရသနည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ဤထူးခြားသောကပ်ပါးပိုးမှာ နေရာတိုင်းတွင်တွေ့ကြုံနိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။

စေ့စပ်သေချာစွာစဉ်းစားပြီးနောက် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာရှိသည် --

သခင်လေးချန်သည် ချွမ်းယင်းမြစ်တွင် နှလုံးစားပိုးကောင်ကူးစက်ခံခဲ့ရပြီး ဤဂူကောင်အများအပြား ချွမ်းယင်းမြစ်မှ ချီယွမ်မြို့ထဲသို့ စီးဝင်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။