အဖြူရောင်ဝတ် သခင်လေး

လူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှအပေါက်ကို အနာကျက်ဆေးလိမ်းဆေးဖြင့်ဖုံးအုပ်ပြီး ပတ်တီးစည်းထားသည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းသောလူမှာ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူသံပြန်လည်ရရှိလာပြီး အားနည်းစွာဖြင့် "သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော့်ကိုကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟုပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်းတည်ကြည်နေသည်။ "ခင်ဗျားနဲ့အတူခရီးသွားခဲ့တဲ့လူတွေလည်း ဒီထူးဆန်းတဲ့ပိုးကောင် ကူးစက်ခံထားရနိုင်ခြေရှိတယ်။ ခင်ဗျားသူတို့ကို အကြောင်းကြားပေးနိုင်မလား။"

ထိုလူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ကြာလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းတယ်။ မနက်ဖြန် သူတို့အားလုံးကို ချင်အိမ်တော်ကိုခေါ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကိုစစ်ဆေးပေးမယ်၊" ချင်ဖုန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုလူ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက် လရောင်ပြခန်းမှဧည့်သည်အများစုမှာ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း ထိုအရာကိုများများစားစားအာရုံမစိုက်ဘဲ မန်နေဂျာဖုန်ကို အကျဉ်းချုံးညွှန်ကြားပြီးနောက် လေးလံသောစိတ်နှင့်အတူ ချင်အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် ချင်ဖုန်း ချင်အိမ်တော်သို့ပြန်ရောက်သည်နှင့် လူတိုင်းကို ပင်မခန်းမဆောင်တွင်စုဝေးစေပြီး လူအုပ်ကိုသူ၏မျက်လုံးများဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မည်သူမျှ နှလုံးစားပိုးကောင် ကူးစက်ခံထားရခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူနောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ဟင်။ စောင့်ဦး၊ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ပျောက်နေသလိုပဲ။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအမေ၊ အဖေဘယ်မှာလဲ။"

ဒုတိယသခင်မ သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ "ဒီနေ့နေ့လည်တုန်းက နင့်အဖေက ထူးချွန်တဲ့စိတ်ကူးတစ်ခုရလာတယ်လို့ ရုတ်တရက်ပြောပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ မြို့ပြင်ကို စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ထွက်သွားတယ်။ ငါ့သူ့ကိုတားမရဘူးလေ။"

အဲ့ဒီစိတ်မချရတဲ့လူ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူဘယ်လိုလုပ် လျှောက်သွားနေနိုင်ရတာလဲ။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ အလွန်အမင်းတည်သွားသည်။

ဒုတိယသခင်မ သူ၏စိုးရိမ်မှုကိုသတိပြုမိပြီး မေးသည်၊ "ဖုန်းအာ၊ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ ဒီလောက်တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာထားနဲ့ ငါတို့ကိုစုရတာလဲ။"

အခြားသူများလည်း သူ့ကိုရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ပူပန်မှုမဖြစ်စေရန် ချင်ဖုန်း အလျင်အမြန်ဆင်ခြေတစ်ခုဖန်တီးပြီး ပယ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အခန်းသို့တစ်ယောက်တည်းပြန်လာကာ သူ၏အတွေးများကို စုစည်းရန်ကြိုးစားနေသည်။

ရေကန်ပြာသာဒ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ခေါင်းလှည့်ကာ စိုးရိမ်နေသောလန်နင်ရွှမ်ကိုကြည့်ပြီး တိုးညှင်းစွာမေးသည်၊ "ဘာဖြစ်တာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ် တစ်ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ သူယနေ့မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသော အရာအားလုံးကို အမှန်အတိုင်းတင်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏တင်ပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် လျိုကျန့်လီ နောက်တစ်ကြိမ်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူမတိုးညှင်းစွာပြောသည်၊ "သူ့ကိုကာကွယ်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး။"

ညမှာငြိမ်သက်နေပြီး ချင်အိမ်တော်မှလူအများစုမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာမူ သူ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သောအတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အရာရှိနှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ကျင့်ယန်မြို့သို့ လာရောက်ခဲ့ကြသနည်း။ သူတို့သည် စီကျန့်အား ချီယွမ်မြို့တွင်ကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်လိုသောကြောင့်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။ ထိုသို့အပြန်အလှန်သွားလာနေခြင်းမှာ အလွန်ဒုက္ခများလိမ့်မည်။ စီကျန့်ရောက်ရှိချိန်တွင် ချီယွမ်မြို့မှာ သိမ်းပိုက်ခံရပြီးဖြစ်နေလောက်ပြီ။

ထို့အပြင် စီကျန့်၏အင်အားနှင့်ပင် ဤသို့သောဖွဲ့စည်းပုံမျိုးနှင့်ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူတိုက်ပွဲ၏လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

စကားမစပ်၊ အဘယ်ကြောင့် ထိုလူများသည် ချီယွမ်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသနည်း။

အကယ်၍ သူတို့အသွေးအသားကိုသာ စားသုံးလိုပါက ထိုမာကျောသောအရိုးကို ကိုက်ဖြတ်ရန်မလိုအပ်ပေ။ မြို့ငယ်အနည်းငယ်ကိုရှာဖွေခြင်းက ပို၍ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေလိမ့်မည်။

ချီယွမ်မြို့ ယခုဘယ်သို့အခြေအနေရှိနေသည်ကို ကျွန်တော်တွေးမိသည်။ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦး သူတို့ကိုကူညီရန် သွားရောက်ခဲ့လေသလား။ အကယ်၍ နှလုံးစားပိုးကောင်သည် ချီယွမ်မြို့ထဲသို့ အမှန်တကယ်စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပါက ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စောင့်ဦး၊ ဘာဖြစ်လို့ ငါသူတို့အတွက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ ကောင်းကင်မြို့တော်ပင်လျှင် ဘေးကင်းလုံခြုံခြင်းမရှိ၊ ဤသေးငယ်သောကျင့်ယန်မြို့မှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။ ချင်မိသားစုကို နန်းမြို့တော်သို့ပြန်ခေါ်သွားရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှာသင့်သလား။

"သက်ပြင်းချစရာပဲ၊ ကသောင်းကနင်းဖြစ်နေတဲ့အချိန်ကာလမှာမွေးဖွားလာရရင် ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို တကယ်ပဲကိုယ့်သဘောအတိုင်း ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး။ ကိုယ့်အင်အားကိုတိုးတက်အောင်လုပ်မှသာ ကိုယ့်မိသားစုကိုကာကွယ်နိုင်မယ့် စွမ်းရည်ရှိမှာပဲ။" ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက်ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးကိုကျယ်လောင်စွာခေါက်သံက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချင်ဖုန်း အိပ်ရာမှလူးလဲထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကိုအလျင်အမြန်ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေသောအိမ်ခန်းများစွာ ဆီမီးခွက်များဖြင့်လင်းထိန်လာပြီး တုန်ခါနေသောအရိပ်များ ထိုးကျနေသည်။

လန်နင်ရွှမ် ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသည်။ "သခင်လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့တံခါးဆီသို့ အတူတကွအလျင်အမြန်သွားကြသည်။

ပြင်းထန်သောတံခါးခေါက်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ပင်မတံခါးဘေးတွင် အလွတ်အတိုင်းရပ်နေသော လှံရှည်တစ်ချောင်းရှိရာ အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ ၎င်းမှာ ရှင်းရှန့်၏လှံဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးသွေးခေါင်း ဘယ်မှာလဲ။ သူ့မှာတစ်ခုခုဖြစ်သွားတာများလား။ သြော်၊ သူအဲ့ဒီမှာရပ်နေတာပဲ။ ဒီလောက်ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီးမှာ အမည်းရောင်အဝတ်အစားတွေဝတ်ထားတော့ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သူ့ကိုမှတ်မိဖို့ခက်နေတာ။ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်အိမ်တော်အဝင်ဝတွင် လူအနည်းငယ်စုဝေးနေကြသည်။ ချင်ဖုန်း၏ခေါင်းညိတ်ပြမှုအောက်တွင် ရှင်းရှန့်သည် ပင်မတံခါးကို သတိကြီးစွာဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့အမြင်အာရုံထဲတွင် လူခုနစ်ဦးရှိနေသည်။ ရှေ့ဆုံးမှဦးဆောင်လာသောပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်များဖြစ်ပြီး တည်ကြည်သောမျက်နှာထားနှင့် အာဏာအရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှင့်နေသည်။ သူတို့ဇိမ်ခံအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့၏အမူအရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုလက္ခဏာများ ရှင်းလင်းစွာပြသနေသည်။ သူတို့၏ခမ်းနားထည်ဝါသောအဝတ်အစားများမှာ နေရာအများအပြားတွင် စုတ်ပြဲပျက်စီးနေသည်။

ချင်ဖုန်း သူတို့၏လိပ်တင်ထားသောအင်္ကျီလက်အောက်မှ လက်မောင်းများပေါ်တွင် သွေးကွက်အသစ်စက်စက်များကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ပြီး ပိုးထည်များဖြင့်တန်ဆာဆင်ထားသော ရုပ်ချောလူငယ်တစ်ဦးကို ပံ့ပိုးထားသည်။ ဤလူငယ်မှာ အမှန်ပင်ထူးကဲလှပြီး သူ၏အသွင်အပြင်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ချင်ဖုန်း၏ညီငယ်ထက်ပင် ပို၍သာလွန်သည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်၏လက်ရှိအခြေအနေမှာ မကောင်းမွန်ပေ။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ အထူးသဖြင့် သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းမှာ မြှောက်ထားပြီး ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရရှိထားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ချင်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် မြင်းခွာသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ချင်ဖုန်း အပြင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ၎င်းတို့မှာ ယခင်ကမ္ဘာမှ အလွန်တရာတန်ဖိုးကြီးပြီး ရှားပါးသည့်မြင်းမျိုးဖြစ်ပြီး သာမန်မိသားစုများ အများအားဖြင့်မပိုင်ဆိုင်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။

သူတို့၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာတို့ကိုပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ဤလူအုပ်စုသည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသောအဆင့်အတန်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

လူခုနစ်ဦးသည် စကားများများမပြောဘဲ ချင်အိမ်တော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှအရပ်ရှည်သောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက စိုးရိမ်တကြီးတောင်းဆိုသည်၊ "သမားတော်ချင် ဘယ်မှာလဲ။"

"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကိုရှာနေတာလား။" ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရှာနေတဲ့ သမားတော်ချင်ပါ။ ဘာများကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။"

"ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တာလား။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေသည်။

"မြို့ထဲမှာ သမားတော်ချင်က အရမ်းကျွမ်းကျင်ပြီး မြို့ထဲကအကောင်းဆုံးသမားတော်လို့ ကြားမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့သခင်လေးကို ကယ်တင်ပေးဖို့ ခင်ဗျားရဲ့အကူအညီကို ရိုးသားစွာတောင်းခံပါတယ်ခင်ဗျာ။ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ထိုက်တန်တဲ့ဆုလာဘ်တစ်ခု သေချာပေါက်ရှိမှာပါ၊" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ရိုးသားစွာပြောလိုက်ပြီး သူနှင့်အတူလိုက်ပါလာသောအခြားသူများလည်း ရိုသေစွာဦးညွှတ်ကြသည်။

"ဒီလိုတရားဝင်လုပ်နေစရာမလိုပါဘူး။ ချင်းအာ၊ ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခု ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။"

အစိမ်းရောင်ဝတ်မိန်းကလေးတစ်ဦး ချက်ချင်းပြေးထွက်သွားပြီး ချင်ဖုန်း လိုက်ပါသွားကာ ပြောသည်၊ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ကြပါ။"

သူတို့ဧည့်သည်အခန်းတစ်ခုသို့ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးက ရုပ်ချောချောလူငယ်ကို နူးညံ့သောကူရှင်တစ်ခုပေါ်သို့ ညင်သာစွာချပေးလိုက်သည်။

ချင်အိမ်တော်မှအစေခံများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း လူငယ်၏ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပင်တွန့်ချိုးသွားသည်။

ဒဏ်ရာများမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ နံရိုးလေးချောင်းကျိုးနေပြီး အတွင်းကလီစာများပျက်စီးကာ အတွင်းသွေးယိုစီးမှုများပြားပြီး ညာဘက်လက်မောင်းအပေါ်ပိုင်းမှသွေးကြောများမှာ အင်အားပြင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကြေမွနေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးပြဿနာမှာ နှလုံးသားပတ်လည်မှ ခရမ်းရောင်သန်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပြင်းသင့်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သေဆုံးသွားဖွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤသူအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရောင်ပုတီးလုံးတစ်ခုကြောင့်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေသောအတွင်းကလီစာများနှင့်နံရိုးများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးကာ အဆိပ်သွေးကြောများထဲသို့ ပျံ့နှံ့ခြင်းကိုရပ်တန့်စေသော နွေးထွေးသောလှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ချင်ဖုန်း ဤပုတီးအကြောင်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ထျန်းရှန်တောင်တန်းများတွင် ရောင်စုံကန်တစ်ခုရှိပြီး ထိုနေရာတွင် အပြာရွက်မြကြာ ပေါက်ရောက်သည်။ နှစ်တစ်ရာလျှင်တစ်ကြိမ် ကျောက်စိမ်းပုတီးနှင့်တူသော ကြာစေ့တစ်စေ့ ထုတ်လုပ်သည်။ ၎င်းကိုစားသုံးခြင်းဖြင့် အသက်ကိုအံ့ဩဖွယ်ရာ တိုးပွားစေနိုင်သည်။ ဤကြာစေ့ကိုခေါ်သည်မှာ --

"အသက်ကယ်ကြာစေ့၊" ချင်ဖုန်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောထွက်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး ပထမတွင်ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သူတို့မျက်လုံးများ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အရောင်တောက်လာကြသည်။