အဆိပ်ဖြေခြင်း

ကျင့်ယန်မြို့သည် သေးငယ်သောမြို့တစ်မြို့မျှသာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ဒေသခံသမားတော်များအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား မထားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်ချောလူငယ်မှာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ အမြန်ဆုံးကုသမှုမခံယူပါက အသက်ကယ်ကြာစေ့ပင်လျှင် သူ့ကိုကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် ကံကောင်းခြင်းကိုစမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မြို့ထဲမှနာမည်အကြီးဆုံးသမားတော်ကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်းပြောဆိုနေကြသော သမားတော်ချင်ဆိုသူမှာ လူငယ်တစ်ဦးမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိရှိသွားသောအခါ သူတို့၏စိတ်ပျက်မှုမှာ ထင်ရှားလှသည်။ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ဖြူဖျော့နေသည့်လူငယ်ကိုမြင်လျှင် သူကူညီနိုင်ကောင်းရဲ့ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကိုတွယ်ကပ်ထားရုံမှတစ်ပါး သူတို့တွင်အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူတို့မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ဤလူငယ်သမားတော်သည် မေးခွန်းများမေးမြန်းခြင်း သို့မဟုတ် မည်သည့်စစ်ဆေးမှုမျှပြုလုပ်ခြင်းမရှိဘဲ လူနာကိုတစ်ချက်သာကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူငယ်၏ဝမ်းဗိုက်ထဲရှိ အသက်ကယ်ကြာစေ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းပင်။

သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် သူတို့တွယ်ကပ်ထားခဲ့သော သေးငယ်သောမျှော်လင့်ချက်အမျှင်တန်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာကြီးမားသွားသည်။

"သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့ဂုဏ်သတင်းက တကယ်ကိုထိုက်တန်ပါတယ်။ ခင်ဗျား အသက်ကယ်ကြာစေ့ကို မှတ်မိနိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော်မေးခွင့်ရှိမလား သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော်တို့သခင်လေးကို ကယ်တင်နိုင်ပါ့မလားခင်ဗျာ။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏစဉ်းစားနေပြီး တိုက်ရိုက်အဖြေမပေးပေ။ ထိုအစား သူလှည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "အစ်မလန်၊ ဘောင်ယိထန်ကိုသွားပြီး ဒီဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေကို ယူခဲ့ပေးပါ။" သူဆေးဖက်ဝင်အပင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စာရင်းပြုစုပြောပြပြီးနောက် "မြန်မြန်လုပ်နော်။" ဟုထပ်ပြောလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ် မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့သခင်လေးက ပြင်းထန်တဲ့အတွင်းဒဏ်ရာတွေရထားတယ်၊ သူ့ရဲ့ကလီစာတွေ၊ နံရိုးတွေနဲ့ အရိုးတွေမှာ ပျက်စီးမှုတွေရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ကယ်ကြာစေ့ရဲ့ အာဟာရဓာတ်နဲ့ဆိုရင် သူ့အသက်အန္တရာယ် ချက်ချင်းတော့မရှိနိုင်ဘူး။ အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးအန္တရာယ်က သူ့နှလုံးသားကိုညစ်ညမ်းစေနေတဲ့ အဆိပ်ပဲ၊" ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသလို စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ "သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးရပါမယ်။"

"ကျွန်တော့်မှာ အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းချက်တချို့ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်လို့ ခင်ဗျားတို့သခင်လေး ဘယ်လိုအဆိပ်သင့်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကိုပြောပြပေးပါ၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးကို ပြန်ပြောပြလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ဇာတ်လမ်းကိုနားထောင်ရင်း ချင်ဖုန်း အံ့ဩတကြီးမျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤအုပ်စု ချီယွမ်မြို့မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချီယွမ်မြို့သို့ စီးပွားရေးကိစ္စဖြင့်သွားရောက်သော ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာပြောဆိုခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာတို့၏ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှုဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မြို့ထဲမှလူများ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားကြပြီး ပွက်လောရိုက်ကုန်သည်။ ကျူးကျော်သူများထဲတွင် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကျင့်ကြံမှုထက်ကျော်လွန်သော အင်အားရှိသည့်တည်ရှိမှုတစ်ခုပါဝင်နေပြီး ချီယွမ်မြို့ကို ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် တစ္ဆေနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဆင့်မြင့်အရာရှိအများအပြား အချိန်မီကြားဝင်ခဲ့ပြီး မြို့ကိုဝန်းရံထားသော ပိုးကောင်အုပ်စုကြီးထဲတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ဤသည်က ကျန်ရှိနေသောမြို့သားများကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခွင့်ရစေခဲ့ပြီး သူတို့လည်းပါဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နေစဉ် နှစ်ဖက်စလုံးမှထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံတိုက်ခိုက်ကြရာ သူတို့ကိုလွှမ်းခြုံသွားသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှည်လျားသောခရမ်းရောင်အဆိပ်ပြင်းပိုးကောင်တစ်ခု အခွင့်အရေးကိုအရယူပြီး သူတို့၏သခင်လေးကိုကိုက်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှအဆိပ်မှာ ထိုအချိန်ကရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဇာတ်လမ်းအစအဆုံးကိုကြားပြီးနောက် ချင်ဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်သွားသည်။ မြို့သားများ၏စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသောအခြေအနေမှာ နှလုံးစားပိုးကောင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သူ၏အစောပိုင်းယူဆချက်မှာ မှန်ကန်နေပုံရသည်၊ ချီယွမ်မြို့သည် နှလုံးစားပိုးကောင်များ၏ စိမ့်ဝင်ခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာခံထားရပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သေချာပေါက်ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သာမန်ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခုက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းများကဲ့သို့ အရည်အသွေးမြင့်မြင်းများကို မည်သို့ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ချင်ဖုန်း သူတို့ကိုလေ့လာကြည့်ခဲ့ရာ သူတို့တွင်အားကောင်းသောအတွင်းအားရှိပြီး သူတို့၏ရွှေရောင်စွမ်းအင်မှာ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် သူတို့အနည်းဆုံး အဆင့်ခြောက်သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦး၏သခင်လေးတွင် အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး လိုက်ပါလာနိုင်သည်ကို သူလုံးဝမယုံကြည်ပေ။ ထို့အပြင် ချီယွမ်မြို့မှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်၊ ထိုနေရာမှထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်းမှာ အလွန်အမင်းခက်ခဲရမည်မှာသေချာသည်။ သူတို့ဖော်ပြသကဲ့သို့ အခြေအနေကိုပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်း ထိုအကြောင်းကို နက်နက်နဲနဲမစူးစမ်းတော့ပေ။ ဤကသောင်းကနင်းဖြစ်နေသောလောကတွင် သူတို့သတိကြီးစွာထားပြီး အချက်အလက်အချို့ကိုဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

"သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားမှာ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုခုရှိပါသလား။" သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "'ထူးဆန်းသောပိုးမွှားများမှတ်တမ်း' စာအုပ်ထဲမှာ ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ ခရမ်းရောင်ပိုးရှည်ကြီးအကြောင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကို ခရမ်းရောင်အဆိပ်ပြင်းပိုးရှည်ကြီးလို့ခေါ်တယ်၊ တစ်ကျန့်လောက်ရှည်တယ် (၃.၃ မီတာ)၊ မြွေနဲ့တူတယ်၊ အဆိပ်ပြင်းတယ်။ သူ့အဆိပ်သာ သွေးကြောထဲဝင်သွားရင် သေဖို့သေချာတယ်။"

"အခုအဆိပ်ရှိတဲ့ပိုးကောင်ရဲ့မည်သူမည်ဝါကို သိရပြီဆိုတော့ သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားမှာနည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိရမှာပဲ။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အလျင်မလိုကြပါနဲ့။ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေရောက်လာတာနဲ့ ကျွန်တော်ပြင်းထန်တဲ့အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးပါ့မယ်၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူအပြင်သို့လှမ်းခေါ်လိုက်သည်၊ "ချင်းအာ၊ ရေနွေးတစ်ပုံး ပြင်ဆင်ထားပါ။"

"နားလည်ပါပြီ သခင်လေး။" ချင်းအာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့်အကြာတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသောရေနွေးတစ်ပုံး အခန်းထဲသို့ရောက်ရှိလာသည်။ လန်နင်ရွှမ်လည်း ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သခင်လေး၊ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ရပါပြီ။" သိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှအလင်းတစ်ချက် လက်ခနဲထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ဖုန်းလိုအပ်သောဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းအားလုံး ကျွန်းနီသားစားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စာအုပ်ပါညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရေပုံးထဲသို့ အချိုးအစားအလိုက်ထည့်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဆေးရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့ သူ့ကိုရေထဲထည့်လို့ရပါပြီ၊" ချင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦး တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး သူတို့မျက်နှာများမှာ မသေချာမှုအရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။ "သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့အပေါ်ဝတ်အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ရမလား။"

"မလိုအပ်ပါဘူး။"

ဒါကိုကြားသောအခါ လူနှစ်ဦး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အဖြူရောင်အဝတ်နှင့်လူငယ်ကို ကုတင်ပေါ်မှဂရုတစိုက်မတင်လိုက်ပြီး ဆေးစိမ်ရေချိုးကန်ထဲသို့ ညင်သာစွာချပေးလိုက်ကြသည်။

သတိလစ်နေခဲ့သော အဖြူရောင်အဝတ်နှင့်လူငယ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရေပုံးထဲသို့နစ်မြုပ်သွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားသည်။ သူရုတ်တရက် သွေးတစ်လုပ်အန်ကျလာသည်။

"သခင်လေး။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး တုန်လှုပ်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ထိတ်လန့်မသွားကြပါနဲ့၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ခဲနေသောသွေးတွေကို အန်ထုတ်လိုက်တာပါ၊" ချင်ဖုန်းက အကျဉ်းချုံးရှင်းပြပြီးနောက် ရေပုံးဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်ကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရှိနေသောလူများ ဘာဖြစ်နေသည်ကိုနားမလည်ကြသော်လည်း မေးခွန်းများမမေးရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာအတူတကွစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာကုန်လွန်သွားပြီး ဆေးစိမ်ရေချိုးကန်ထဲမှရေသည် တဖြည်းဖြည်း ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်လူငယ်၏အသားအရေပင်လျှင် အနည်းငယ်တိုးတက်လာပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ဖြူဖျော့မနေတော့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးလုံး သက်သာရာရခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းလက္ခဏာများ ပြသလာကြသည်။

ချင်ဖုန်း အချိန်ကိုက်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူရေပုံးပတ်လည်မှလူများကို နောက်ဆုတ်ရန်အမူအရာပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ဖျားထိပ်များကိုအသုံးပြု၍ ချွန်ထက်သောအပ်များအဖြစ်ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ သူ၏ရွှေရောင်မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်စွာပွင့်လာပြီး တိကျသောနေရာတစ်ခုကိုချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ အပ်များသည် ဆေးစိမ်ရေချိုးကန်ထဲမှလူငယ်၏အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို လျင်မြန်စွာထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသွေးကြောကိုထိုးဖောက်ကာ ထို့နောက်အလျင်အမြန်ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင်အရည်တစ်ချို့လူငယ်၏ရင်ဘတ်မှထိုးထွက်လာပြီး အနီးအနားမှမြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ အဖြူရောင်အငွေ့များထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းအောက်မှမာကျောသောကျောက်ပြားပြာမှာ ကြည့်ရှုနေသူများ၏အံ့ဩတကြီးအကြည့်များအောက်တွင် ချက်ချင်းအရည်ပျော်သွားသည်။

"ကျွန်တော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆိပ်တွေကိုဖယ်ရှားပြီးပါပြီ၊ သူ့အသက်အန္တရာယ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီမှာဆေးညွှန်းပါ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက စားပွဲပေါ်မှာပါ။ ဆေးညွှန်းပါညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း ဆေးကိုပြင်ဆင်ပြီး နှစ်နာရီခြားတစ်ခါ သူ့ကိုတိုက်ကျွေးပါ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အသက်ကယ်ကြာစေ့နဲ့ပေါင်းစပ်ပြီး ခင်ဗျားတို့သခင်လေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကဒဏ်ရာတွေကို အမြန်ဆုံးပျောက်ကင်းအောင် ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး ဆေးညွှန်းကိုယူကာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်ကြသည်။ "သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကယ်တင်ပေးတဲ့ကျေးဇူးကို ကျွန်တော်တို့ ထာဝရအမှတ်ရနေမှာပါ။"

"အဲ့ဒီလိုမလိုအပ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကုသပေးတဲ့အတွက် အခကြေးငွေတော့ ယူမှာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆုလာဘ်က သမားတော်ချင်ကို သေချာပေါက်ကျေနပ်စေမှာပါ။"

ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လူငယ်၏ညာဘက်လက်မောင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ "သြော်၊ စကားမစပ်၊ သူ့ညာဘက်လက်မောင်းကသွေးကြောတွေ ပြင်းထန်စွာပျက်စီးနေတယ်။ မကုသရင် သူဒုက္ခိတဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး မျက်နှာများညှိုးငယ်သွားကြသည်။ "သွေးကြောပျက်စီးမှုက ကုသလို့မရသလောက်ပါပဲ။ လက်ရှိလောကမှာ ကောင်းကင်မြို့တော်က တော်ဝင်သမားတော်တစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်ဖို့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်အခွင့်အရေးရှိနိုင်ပေမယ့် အဲ့ဒီအောင်မြင်နှုန်းကတောင် အရမ်းနည်းလွန်းပါတယ်။"

ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏စွမ်းရည်များကိုလေ့ကျင့်ရန် သွေးကြောများပျက်စီးနေသူတစ်ဦးကို အမြဲရှာဖွေလိုခဲ့သည်။ ယခုအခွင့်အရေးပေါ်လာခဲ့ပြီ။

"ကျွန်တော်ကြိုးစားကြည့်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်ဖို့ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အခွင့်အရေးရှိနိုင်တယ်။ အကယ်၍မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူ့ညာဘက်လက်မောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

"ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဟုတ်လား။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ဒါက ကောင်းကင်မြို့တော်ရဲ့တော်ဝင်သမားတော်ထက် ပိုမြင့်တဲ့အောင်မြင်နှုန်းမဟုတ်ဘူးလား။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သူတို့တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး မိမိတို့သဘောအတိုင်း သဘောတူရန်မဝံ့ရဲကြပေ။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ မနက်ဖြန် ခင်ဗျားတို့သခင်လေးနိုးလာတဲ့အခါ သူနဲ့ဆွေးနွေးကြည့်ပါ။ အကယ်၍သူ့သွေးကြောတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားဖို့လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်အလေးအနက်ထားပြောရမှာက သွေးကြောတွေပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ဆေးရည်က အလွန်အဖိုးတန်ပြီး ရှားပါးပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ရပါလိမ့်မယ်၊" ချင်ဖုန်း ထွက်ခွာမသွားမီ ပြောလိုက်သည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားနှစ်ဦး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ဦး သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊ "ဒီလူငယ်က တကယ်ကို ထူးကဲပြောင်မြောက်တာပဲ။"