ထူးခြားသည့် အတွဲအဖက်

ချင်ဖုန်းသည် မြင်းစီးနေစဉ် အမှန်တကယ်ပင် ဒုက္ခရောက်နေခဲ့သည်။ မြင်းမစီးတတ်သူအဖို့ တုန်ခါလှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဗိုက်ထဲတွင် အရာအားလုံးပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေလိမ့်မည်။ ချင်ဖုန်းအတွက် ပို၍ဆိုးရွားစေသောအရာမှာ စီကျန့် သူ၏ကျောတွင်လွယ်ထားသော ဘူးတောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကိုမကြာခဏဆိုသလို ဝင်တိုက်တတ်ပြီး အထူးသဖြင့် မြင်းခုန်သောအခါတွင်ဖြစ်သည်။ ဧရာမဘူးတောင်းကြီးက သူ့ကိုဖိထားသောကြောင့် ဖော်မပြနိုင်သော မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံစားနေရသည်။

အကယ်၍သူတို့ တောင်ကြားလမ်း သို့မဟုတ် မြစ်ကမ်းပါးလမ်းများအတိုင်း ခရီးသွားနေခဲ့ပါက မြေမျက်နှာပြင်မှာ အတော်အတန်ညီညာပြီး အဖုအထစ်အပေါက်များ နည်းပါးသောကြောင့် ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်သေးသည်။ မြင်းများမှာလည်း မကြာခဏခုန်ခြင်း နည်းပါးပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ချင်ဖုန်းမှာ ယန်ဟယ်နှင့်အခြားတစ်ဦး အဘယ်ကြောင့်လမ်းမကြီးကိုရှောင်ကာ တောတောင်များကိုဖြတ်သန်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မြင်းများမှာ မကြာခဏ ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်ယောက်ျားကမှ ဤသည်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူတွေးမိသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအတိုင်းဆက်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ငါ့ဘဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊ ချင်ဖုန်း နာကျင်မှုကြောင့်မျက်နှာမဲ့ကာ တွေးလိုက်သည်။ သူအခြားမြင်းတစ်ကောင်သို့ ပြောင်းစီးရန် တောင်းဆိုချင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဟယ် မြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်ရာ သူ၏စီးတော်မြင်း ဟီသံပြုပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဖွဲ့၏နောက်ဆုံးတွင်ရှိသော ကျန်းထျန်းနန်မှာ လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူမြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်ရာ သူ၏မြင်းလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" စီကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ဟယ် ပြန်ဖြေသည်၊ "မနေ့က ကျွန်တော်နဲ့ကျန်းထျန်းနန်ရဲ့မြင်းတွေ အဝေးကြီးခရီးနှင်ခဲ့ရတယ်။ မြင်းတွေက အရမ်းပင်ပန်းနေကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့ဒီနေ့ ချီယွမ်မြို့ကို အလျင်စလိုပြန်ဖို့မလိုပါဘူး။ ဒီနေရာမှာပဲ ခဏနားကြရအောင်။"

နောက်ဆုံးတော့ နားလို့ရပြီလား။ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူအလျင်အမြန်မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်ကိုခါလိုက်ရာ များစွာပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြားသူများလည်း မြင်းပေါ်မှဆင်းကြသော်လည်း မည်သူမျှမထိုင်ကြပေ။ ယန်ဟယ်နှင့်စီကျန့်မှာ သူတို့၏စီးတော်မြင်းများကို ရေတိုက်ကျွေးရာတွင် အလုပ်များနေကြပြီး စီကျန့်မှာမူ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှဘူးငယ်လေးတစ်ခုကိုထုတ်ယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ကန်းဖေးလန်အတွက်မူ သူမသည် ကြီးမားမြင့်မားသောသစ်ပင်တစ်ပင်ကိုမှီ၍ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကို အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အကယ်၍ရုတ်တရက်အခြေအနေတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်ပေါ်လာပါက ရပ်နေသောလူများမှာ ထိုင်နေသောလူများထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုက သူ၏လုံခြုံမှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ စီကျန့် လမ်းခရီးတွင်အရက်သောက်နေခြင်းမှာ ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် အမှတ်တစ်မှတ်လျော့သွားစေသောအချက်ဖြစ်သည်။ သူကန်းဖေးလန်အနီးသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ချဉ်းကပ်သွားပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသောနေရာတစ်ခုရှာကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမှာ သာမညတိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သည်၊ ထိုင်ခြင်းနှင့်ရပ်ခြင်းကြားတွင် များစွာကွာခြားမှုမရှိပေ။ သူမိမိကိုယ်ကို အလွန်အမင်းပင်ပန်းအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

သူ၏ဘေးမှအလှမယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာတစ်ဝက်ကို အမည်းရောင်ပဝါဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း မြင်တွေ့နေရသော လက်ရာမြောက်သည့်ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ သူ၏နှလုံးသားကို အခုန်မြန်စေဆဲဖြစ်သည်။

စကားမစပ်၊ သူကန်းဖေးလန်၏မျက်နှာအပြည့်အစုံကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးသေးဘဲ နောင်တရစိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဟယ်နှင့်စီကျန့် ကုန်းနှီးများကိုချွတ်ကာ ရေသောက်နေသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုအရယူလိုက်သည်။ သူသူ၏အိတ်ထဲမှရေဘူးတစ်ဘူးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုခုမှသတိရသွားသကဲ့သို့ ကန်းဖေးလန်ကိုကမ်းပေးလိုက်သည်၊ "အစ်မကန်း၊ ဒီလောက်ခရီးရှည်ကြီးသွားခဲ့ရတော့ ရေဆာနေမှာပဲ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရေနည်းနည်းရှိတယ်။ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် နည်းနည်းလောက်သောက်လို့ရပါတယ်။"

ကန်းဖေးလန်သည် ရင်ဘတ်ရှေ့တွင်လက်ပိုက်ထားလျက် ပျင်းရိစွာမျက်လုံးဖွင့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဖျော့တော့သောအပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲပင်။ အမည်းရောင်ပဝါအောက်မှ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်၊ "မလိုပါဘူး။"

အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ အနေရခက်စွာဖြင့်ရေဘူးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရုံသာတတ်နိုင်ပြီး သူ၏ရှက်ရွံ့မှုကိုသက်သာစေရန် မိမိကိုယ်တိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ အကြောင်းအရာပြောင်းရန် သူကမေးလိုက်သည်၊ "ဒီတစ်ခေါက် အစ်မကန်း ချီယွမ်မြို့ကို ဘာဖြစ်လို့ဦးတည်သွားနေတာလဲလို့ မေးခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။"

ကန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ "ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။"

သူမဆက်လက်မပြောလိုတော့ဘဲ ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူဆက်လက်မမေးမြန်းသင့်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း စီကျန့်သည် ချင်ဖုန်းသတိမထားမိခင်မှာပင် သူတို့အနီးသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသူ၏ဝိုင်ကိုတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဘာတိုက်ဆိုင်မှုလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ချီယွမ်မြို့ခေါ်သွားမယ်လို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာကြားပြီး ငါတို့နောက်လိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ရှင်းနေတာပဲ။"

ကန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏အေးစက်မှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ သူမခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားမြှောင်နှစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီးသားဖြစ်နေကာ ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် ဝေ့ဝိုက်ကစားနေပြီး ဓားသွားများမှာ အေးစက်သောအရောင်ဖြင့် တောက်ပြောင်နေသည်။

စီကျန့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးကာလှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောသည်၊ "ငါ့ရဲ့အရက်ဒဏ်ခံနိုင်ရည်က မကြာသေးခင်က ပိုဆိုးလာတယ်။ နည်းနည်းပဲသောက်ရသေးတာ မူးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပြောနေမိပြီ။"

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့် အစ်မကန်းဘက်သို့လှည့်ကာ မေးသည်၊ "ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။"

ကန်းဖေးလန် ပြန်မဖြေပေ။ သူမဓားမြှောင်ကိုပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ကြီးမှထွက်ခွာကာ ပြောသည်၊ "ထွက်ခွာဖို့အချိန်ကျပြီ။ ငါတို့ဒီထက်ပိုပြီးနှောင့်နှေးနေရင် ချီယွမ်မြို့ကို ဘယ်တော့ရောက်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

ယန်ဟယ်နှင့်ကျန်းထျန်းနန် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

မြင်းပြန်စီးရတော့မှာလား။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူအခြားမြင်းတစ်ကောင်တောင်းဆိုရန်အပြုတွင်ရှိနေသည်။

သို့သော် သူမပြောမီမှာပင် ရုတ်တရက်အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လူတစ်ကိုယ်လုံးစာလောက်ထူပြီး ကိုက်ဆယ်ကိုက်ခန့်ရှည်သော မြွေကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက်တောအုပ်ထဲမှ ထိုးထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် ယန်ဟယ်နှင့်ကျန်းထျန်းနန်ကိုပစ်မှတ်ထားပြီး မြင်းတစ်ကောင်လုံးကိုမျိုချနိုင်လောက်အောင် သူ၏ဧရာမပါးစပ်ကြီးကို ကျယ်ပြန့်စွာဟထားသည်။

ဤအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် စီကျန့်လှုပ်ရှားမည်အပြုမှာပင် အစကတည်းကစကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့သော ကျန်းထျန်းနန်သည် သူ၏ညာဘက်ခြေဖြင့်ရှေ့သို့တိုးထွက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။ မြွေကြီး၏ကြီးမားသောခေါင်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သွေးမှုန်သွေးမွှားအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ယန်ဟယ်နှင့်ကျန်းထျန်းနန်တို့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမရပေ။ သူတို့မိမိတို့ကိုယ်ပေါ်မှသွေးများကိုသုတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏မြင်းများပေါ်သို့တက်လိုက်ကြသည်။ "သွားကြစို့။"

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ၏မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤမြွေကို တောငန်းမြွေဟုခေါ်ပြီး "မဟာချန် မိစ္ဆာတစ်ရာမှတ်တမ်း" တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ၎င်း၏မွေးရာပါစွမ်းရည်မှာ ဧရာမအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်၊ ဒုတိယအဆင့်တွင် ၎င်း၏အရွယ်အစားမှာ ကိုက်ဆယ်ကိုက်အထိရောက်ရှိနိုင်ပြီး စတုတ္ထအဆင့်တွင် ကိုက်နှစ်ဆယ်အထိကြီးထွားနိုင်ကာ အလွန်ကြီးမားသောအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်သည်။

ခုနကတောငန်းမြွေကိုကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ဒုတိယကပ်ဘေးစက်ဝန်း၏အစွမ်းအစကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အစောပိုင်းက ကျန်းထျန်းနန်၏ခါးမှတံဆိပ်ပြားကို လေ့လာကြည့်ခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ကြယ်တစ်ပွင့်သာရှိသော သစ်သားဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အများဆုံး နဝမအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်အင်အားနှင့်သာ ညီမျှသည်။

သူကဲ့သို့သောလူတစ်ယောက်က အတိုင်းအဆမဲ့အင်အားရှိသောတောငန်းမြွေကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန်သတ်ဖြတ်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ခုတည်းသောရှင်းပြချက်မှာ သူသူ၏အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။

ယန်ဟယ်အတွက်မူ သူဤအခြေအနေတွင် တည်ငြိမ်နေပြီး ထိတ်လန့်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးခြင်းအရိပ်အယောင်မပြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခုထူးခြားနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ချင်ဖုန်း တံတွေးကို ဂလုခနဲမြိုချလိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးကို မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပိန်လှီသောမျက်နှာနှင့်ယန်ဟယ်မှာ စီကျန့်နှင့်များစွာမကွာခြားဘဲ ထူထပ်သောစိမ်းလဲ့ရောင်အငွေ့အသက်ဖြင့် ဝန်းရံနေသည်။ အကယ်၍သူပဉ္စမအဆင့် အရိပ်ရုပ်သေးနယ်ပယ်သို့မရောက်ရှိသေးလျှင်ပင် အလွန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

စကားနည်းပြီး တစ်ကိုယ်တည်းနေတတ်သော ကျန်းထျန်းနန်မှာမူ သူ၏အတွင်း၌ ပေါများသောသွေးစွမ်းအင်ရှိနေသည်။ ရွှေရောင်စွမ်းအင်အဆက်မပြတ်စီးဆင်းမှုက သူ့ကိုဝန်းရံနေသည်။ ထိုလက်သီးတစ်ချက်တွင်သူပြသခဲ့သောအင်အားနှင့်ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် အဆင့်ခြောက် ချီစုစည်းခြင်းနယ်ပယ်၏အထွတ်အထိပ်မှ သခင်တစ်ဦးဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ ဤသို့သောအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်၊ ဤသည်ကား ကျောက်စိမ်းပြာတံဆိပ်အဆင့်၏ အစွမ်းပင်တည်း။ အဘယ်ကြောင့်သူတို့ သစ်သားတံဆိပ်ပြားမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေကြသနည်း။

ချင်ဖုန်း နားမလည်နိုင်သောထိတ်လန့်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ဦးရေပြားထုံကျင်သွားသည်။ သူမိမိကိုယ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားရင်း သူ၏လက်ဖဝါးကိုမသိမသာဆိတ်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးပုံမှန်အတိုင်းပင်ဟု ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သူမြင်းပြောင်းလဲရန် နောက်တစ်ကြိမ်တောင်းဆိုရန်မဝံ့ရဲတော့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စီကျန့်အနီးတွင်နေခြင်းက အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ဟန်တူသည်။

သူတို့ငါးဦးလုံး မြင်းများပေါ်သို့တက်ကာ သူတို့၏ခရီးကိုဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ယန်ဟယ် အဖွဲ့၏ရှေ့ဆုံးမှဆက်လက်ရှိနေပြီး ကျန်းထျန်းနန်မှာမူ နောက်ဆုံးတွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးကိုအလယ်တွင်ညှပ်ထားရန် တိတ်ဆိတ်သောသဘောတူညီမှုတစ်ခုခု ရရှိထားကြပုံရသည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း ယန်ဟယ်နှင့်ကျန်းထျန်းနန်တို့ အာရုံမစိုက်နေချိန်တွင် ချင်ဖုန်း တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ "အကြီးအကဲစီကျန့်၊ သူတို့..."

အမှောင်ထုဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသော အရိပ်လက်တစ်ဖက် ချက်ချင်းပင်ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုစကားဆက်မပြောနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။

စီကျန့် မြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်မှာမလှုပ်ရှားသော်လည်း အသံတစ်ခု ချင်ဖုန်း၏နားထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်၊ "ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ဘေးကနေမခွာနဲ့။"