ဓနဥစ္စာ ရှာဖွေရာ လမ်း

စီကျန့်သည် သူ၏ဘူးတောင်းမှ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ငါတို့မနေ့ညက ကျင့်ယန်မြို့ကိုရောက်လာတုန်းက မင်းဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ မရှင်းပြခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းပြောဖို့ဆန္ဒရှိနေပြီပဲ။"

ယန်ဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "ကျန်းထျန်းနန်က ခေါင်းမာတယ်။ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ သူ့ကိုအသံတိတ်နေဖို့ ငါပြောထားခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီမိစ္ဆာကောင်ပေါ်လာတော့ သူအလိုအလျောက်လှုပ်ရှားမိသွားတယ်။ လူတိုင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို သတိထားနေကြမှန်း ငါခံစားမိတယ်၊ အဲ့ဒါက ရှေ့ဆက်ရမယ့်ခရီးအတွက် မကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရိုးသားစွာပြောရတော့တာပဲ။"

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်းထျန်းနန်သည် မြင်းများကိုရေတိုက်နေစဉ် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

စီကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းများမမေးတော့ပေ။

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ သူတို့၏သတိထားမှုကို လုံးဝမလွှတ်သေးသော်လည်း သူတို့နှင့်ယန်ဟယ်ကြားမှအကွာအဝေးမှာ အမှန်ပင်လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ပြန်ပို့ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ရပ်နေတာလဲ။ ချီယွမ်မြို့ကို မနားတမ်းအမြန်သွားတာက ပိုပြီးဘေးကင်းလုံခြုံမှာမဟုတ်ဘူးလား။" ချင်ဖုန်း မီးပုံဘေးတွင် ဤသံသယကိုထုတ်ဖော်မေးလိုက်သည်။

ယန်ဟယ် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှအသားခြောက်အချို့ကိုထုတ်ယူပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကိုက်လိုက်ကာ ပြောသည်၊ "မြို့ကိုကျူးကျော်တဲ့ရန်သူတွေသာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံလိုက်ရရင် ငါတို့သဘာဝအတိုင်း အမြန်ဆုံးပြန်သွားမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရန်သူတွေက တွန်းလှန်ခံရရုံပဲရှိခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ယူသွားတဲ့နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်က အတုမှန်းသိသွားတာနဲ့ အစစ်ကိုရှာဖို့ သေချာပေါက်ပြန်လာကြမှာပဲ။ ဒါကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါသတိကြီးစွာထားခဲ့ပြီး ရေခဲလွှာပါးပေါ်လျှောက်နေရသလိုပဲ သွားလာနေခဲ့ရတာ။"

"သဘောပေါက်ပြီ။" ချင်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူတစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိကာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ညိုမှောင်သွားသည်။

အကယ်၍ရန်သူများ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်အတုဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ်သိရှိသွားပါက သူတို့အလွန်အန္တရာယ်များသောအခြေအနေတွင် ရှိနေမည်မဟုတ်လော။ နောက်ဆုံးတွင် နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သော လှံနတ်မင်းနှင့် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးအများအပြားပင် ရန်သူများကိုမသတ်နိုင်ဘဲ တွန်းလှန်ရုံသာတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်တကား။

ချင်ဖုန်း ယန်ဟယ်ကို မကျေမချမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍သူသာမရှိခဲ့လျှင် သူဤရှုပ်ထွေးမှုထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။

အသားမှာ အလွန်ခြောက်သွေ့သောကြောင့် ယန်ဟယ် အနည်းငယ်စားတိုင်း ရေတစ်ငုံကြီးသောက်ရန်လိုအပ်သည်။ သူ၏အပေါ်သို့ထူးဆန်းသောအကြည့်တစ်ခု ကျရောက်နေသည်ကို သူခံစားမိပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ တောက်လောင်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ "သမားတော်ချင်၊ တစ်ကိုက်လောက်စားချင်လို့လား။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မလိုပါဘူး။" ချင်ဖုန်း သူနှင့်ဆက်ဆံရန်စိတ်မဝင်စားပေ၊ ဒီလိုအစာမျိုးကို ခွေးတောင်မစားဘူး

ခဏအကြာတွင် သူကမေးသည်၊ "ကျွန်တော်ဒီအစီအရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုချက်ပြုတ်ရင် အနံ့က အစီအရင်အပြင်ဘက်ကို ပျံ့နှံ့သွားမှာလား။"

ယန်ဟယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အနံ့ကိုထားလိုက်ဦး၊ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် အစီအရင်ရဲ့တစ်ကိုက်အကွာကနေဖြတ်သွားရင်တောင် သူ့ရဲ့အင်အားက စတုတ္ထကပ်ဘေးစက်ဝန်းကိုမကျော်လွန်မချင်း ငါတို့ကိုသိရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဤအစီအရင်မှာ လျှို့ဝှက်သောလုပ်ဆောင်မှုများအတွက် အမှန်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်သည်။ သူသံအိုးတစ်လုံးကိုထုတ်ယူပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့်ရေထည့်ကာ မီးပုံပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ဟင်းရည်နီဆူပွက်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအနံ့တစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်း သူမြူခိုးနက်တောမှစုဆောင်းခဲ့သော မိစ္ဆာကလီစာများကို အိုးထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူချိန်တစ်ဒါဇင်ခန့်အကြာတွင် သူတစ်ဖတ်ကိုကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ အရည်ရွှမ်းသောအသားကို ကျေနပ်စွာဖြင့် အရသာခံလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ယန်ဟယ်၏အသားခြောက်မှာ ရုတ်တရက်ဆွဲဆောင်မှုမရှိတော့သလို ဖြစ်သွားသည်၊ သို့မဟုတ် ပို၍မှန်အောင်ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ ဆွဲဆောင်မှုမရှိခဲ့ပေ။

ချင်ဖုန်း စီကျန့်၊ ကျန်းထျန်းနန်၊ နှင့် ကန်းဖေးလန်တို့ကို သူနှင့်အတူအစားအစာစားသုံးရန်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ယန်ဟယ်ကိုမူ တမင်တကာချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

စီကျန့်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် မငဲ့ကွက်ဘဲ အစားအစာကိုသောက်ရင်း သုံးဆောင်နေသည်။ ကျန်းထျန်းနန် တစ်ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ယန်ဟယ်၏အသားခြောက်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏တုံ့ဆိုင်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရစိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူပထမဆုံးအသားတစ်ဖတ်ကို ဝါးစားပြီးသည်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုမရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤနှစ်ဦးမှာ အဖော်လိုက်ဧည့်သည်များမျှသာဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း၏စစ်မှန်သောရည်ရွယ်ချက်မှာ ကန်းဖေးလန်ကိုဖိတ်ခေါ်ရန်ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ သူမ၏အမည်းရောင်ပဝါကိုချွတ်ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သောအခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကန်းဖေးလန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး သံအိုးပတ်လည်တွင်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏တူများမှာ ဘယ်တော့မှမရပ်တန့်ဘဲ အနီးအနားတွင်ကြည့်နေသောယန်ဟယ်ကို အဆက်မပြတ်တံတွေးမြိုချစေသည်။ သူ၏အသားခြောက်မှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင်မသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ယန်ဟယ်ကမေးသည်၊ "သမားတော်ချင်၊ ကျွန်တော်လည်း အစားအစာနည်းနည်းလောက် ပါဝင်စားသုံးလို့ရမလားခင်ဗျာ။"

ချင်ဖုန်း သဘာဝအတိုင်းပင် သူ့ကိုမလိုလားပေ၊ သူအန္တရာယ်ထဲသို့သူ့ကိုဆွဲခေါ်ခဲ့သောဤလူကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစေချင်ရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတိုက်ရိုက်မငြင်းဆန်နိုင်သောကြောင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာပြောလိုက်သည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုလျှံတဲ့တူမရှိဘူး။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာရှိတယ်။" ယန်ဟယ် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အမှန်ပင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှတူတစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက တော်တော်အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ၊" ချင်ဖုန်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ဟယ် သံအိုးအနီးသို့ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသားစားရာတွင်နစ်မြုပ်နေသောကျန်းထျန်းနန်ကို သူ၏ခြေထောက်ဖြင့်တွန်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၌ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့်အရေးကြီးသောတာဝန်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတိလက်လွတ်ဖြစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကာအကွယ်ပေးသောဝိညာဉ်အစီအရင် အရပ်လေးမျက်နှာမှစောင့်ရှောက်နေသော်လည်း သူတို့တစ်ဦးမှာ သတိကြီးစွာရှိနေရန် သေချာအောင်လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူအံ့ဩစွာဖြင့် ကျန်းထျန်းနန် ယန်ဟယ်ကိုတစ်ချက်သာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ဟင်းရည်နီထဲမှသားရဲအသားများကို အလျင်အမြန်ကောက်ယူစားသုံးနေပြီး သူ၏ပါးစပ်မှာ ဘယ်တော့မှမရပ်တန့်ပေ။

"ကျန်းထျန်းနန်၊ မင်းလွန်လွန်းနေပြီ၊" ယန်ဟယ် သွားကြိတ်ကာပြောလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းနန် သူ၏ပါးစပ်ထဲမှမိစ္ဆာသားရဲအသားကိုမျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းပြန်မော့ကာ ယန်ဟယ်၏စိတ်ပျက်နေသောမျက်နှာအမူအရာကိုမြင်လိုက်သည်။ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် သူထရပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ထိပ်သို့ခုန်တက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။

ဤအတောအတွင်း ယန်ဟယ် နောက်ဆုံးတွင်သံအိုးဘေးတွင်ရပ်ကာ ဟင်းရည်နီအတွင်းမှအရသာရှိသောအစားအစာကို အရသာခံစားသုံးနေသည်။

"အွန်း၊ ဒီအသား။" ယန်ဟယ် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။

အရသာမှာ စပ်ဖျဉ်းသော်လည်း အလွန်အမင်းအရသာရှိပြီး ဟင်းရည်ဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"အရသာရှိတယ်၊ တကယ်ကိုအရသာရှိတယ်။ ဒါဘာလဲ။" ယန်ဟယ်က အလျင်အမြန်ဆက်လက်စားသုံးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသာနှေးကွေးစွာစားသုံးပါက အခြားနှစ်ဦးနှင့်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူစိုးရိမ်နေသည်။

"ဒီဟင်းပွဲကို ဟော့ပေါ့လို့ခေါ်တယ်၊" စီကျန့် ဝိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပြန်ဖြေသည်။

"ဟော့ပေါ့ ဟုတ်လား။" ယန်ဟယ် တစ်ခဏအံ့ဩသွားသော်လည်း သူစားသုံးခြင်းကိုမရပ်တန့်ပေ။ အသားကိုဝါးစားရင်း သူတီးတိုးရေရွတ်သည်၊ "ဒါကိုတီထွင်ခဲ့တဲ့သူက ပါရမီရှင်ပဲ။"

မင်းမျက်စိက သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထားတည်ငြိမ်နေစဉ် ထပ်ပြောသည်၊ "ပါရမီရှင်တင်မကဘူး၊ ထူးကဲတဲ့အရည်အချင်းရှိသူပဲ။ တခြားသူတွေထက် အများကြီးသာလွန်တဲ့အမြင်အာရုံနဲ့ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ ဒီလိုအရသာရှိတဲ့အစားအစာမျိုးကို ဘယ်သူက တီထွင်နိုင်မှာလဲ။"

ကန်းဖေးလန် ချင်ဖုန်း၏စကားကိုကြားလျှင် သူ့ကိုထူးဆန်းစွာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စီကျန့် တံတွေးထွေးထုတ်လိုက်သည်၊ "ကောင်လေး၊ နည်းနည်းပါးပါးတော့ အရှက်ရှိစမ်းပါကွာ။"

ယန်ဟယ် တစ်ခဏကြောင်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာသဘောပေါက်သွားသည်။ "သမားတော်ချင်၊ ဒီဟော့ပေါ့ကို ခင်ဗျားတီထွင်ခဲ့တာလား။"

"အင်း၊ ဒီလိုပဲဆိုပါတော့၊" ချင်ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောကမှာတော့ ကျွန်တော်တီထွင်ခဲ့တာပါ။"

"အံ့ဩစရာပဲ၊ တကယ်ကိုအံ့ဩစရာပဲ။ ချီယွမ်မြို့မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှမစားဖူးဘူး၊" ယန်ဟယ်က ရိုးသားစွာချီးကျူးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ကူးတစ်ခု လက်ခနဲပေါ်လာသည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လရောင်ပြခန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့ရှိ စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျင့်ယန်မြို့မှာ သေးငယ်သောမြို့တစ်မြို့မျှသာဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးအလွန်ကောင်းမွန်လျှင်ပင် အမြတ်ငွေမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ သို့သော် ချီယွမ်မြို့မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်မြို့တော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူဦးရေထူထပ်ကာ ကျယ်ပြန့်သည်။ အကယ်၍လရောင်ပြခန်း ချီယွမ်မြို့တွင် ဆိုင်ခွဲတစ်ခုဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အမြတ်ငွေမှာ အကန့်အသတ်မရှိဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကိုစဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် ချင်ဖုန်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့်တုန်ရီသွားသည်။

သူယန်ဟယ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်၊ "ဒီအရာသာ ချီယွမ်မြို့ထဲဝင်ရောက်လာရင် စီးပွားရေးဘယ်လိုဖြစ်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်ပါသလဲ။"

"ပြောနေစရာမလိုဘူး၊ နေ့တိုင်းလူပြည့်နေပြီး ဧည့်သည်တွေအဆက်မပြတ်စီးဝင်နေမှာပဲ။" ယန်ဟယ် မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ကျောက်စိမ်းပြာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူကျယ်ပြန့်သောအသိပညာရှိရမည်။ သူထိုသို့ပြောမှတော့ မှန်ကန်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်မြို့တော်တစ်ခုသို့ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ ထိုမျှမလွယ်ကူပေ။ အဲ့ဒီနေရာက ရေနက်တယ်။ အကယ်၍သူတို့မတော်တဆ တစ်စုံတစ်ယောက်၏အကျိုးစီးပွားကိုထိခိုက်မိပါက အာဏာရှိသူများကိုပြစ်မှားမိပြီး အတားအဆီးများရင်ဆိုင်ရလွယ်ကူသည်။

ဤကိစ္စမှာ ဂရုတစိုက်စဉ်းစားရန်လိုအပ်သည်။ ဤခရီးစဉ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသေချာစဉ်းစားပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကိုမြင်လျှင် စီကျန့် နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သော်လည်း များများစားစားမပြောပေ။ သူသူ၏ဝိုင်ကိုသာ ဆက်လက်သောက်သုံးနေသည်။

သစ်ပင်ထိပ်မှကျန်းထျန်းနန်မှာ မိမိကိုယ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူခုန်ဆင်းလာပြီး ယန်ဟယ်နှင့်အတူစားသုံးရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

နောက်ဆက်တွဲအခိုက်အတန့်များတွင် ယန်ဟယ်နှင့်ကျန်းထျန်းနန်တို့၏ အပြန်အလှန်စားသုံးမှုမှာ ပို၍ပို၍မြန်ဆန်လာပြီး သံအိုးထဲမှအသားများ လုံးဝနီးပါးကုန်ဆုံးသွားမှသာ သူတို့ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

စားသောက်ပြီး၍ဗိုက်ပြည့်သွားသောအခါ ယန်ဟယ် ခြေရာလက်ရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ သူတို့ငါးဦး မြင်းများပေါ်သို့နောက်တစ်ကြိမ်တက်လိုက်ကြသည်။ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းမှာ အလွန်စေ့စပ်သေချာရသောတာဝန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ညအချိန်ကိုအခွင့်ကောင်းယူ၍ သူတို့၏ခရီးကိုဆက်လက်ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။

မြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်သည်၊ မြင်း၏ခေါင်းကိုမြှောက်လိုက်သည်၊ ဖုန်မှုန့်များလွင့်တက်သွားပြီး လူငါးဦး၏ပုံရိပ်မှာ ညအမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့ထဲမှမည်သူမျှ အမှောင်ရောင်သစ်ပင်အခေါက်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာတွားသွားနေသော လက်မအရွယ်အစားရှိကင်းခြေများငယ်လေးတစ်ကောင်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏အမည်းရောင်အခွံမာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအနီရောင်အစင်းကြောင်းများ လက်ခနဲလက်ခနဲဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။