လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှု၏ နိဂုံး

ကန်းဖေးလန် မဆိုင်းမတွဘဲ ချင်ဖုန်းကိုကာကွယ်လိုက်သည်၊ "အခွင့်အရေးရှိရင် အရင်ထွက်ပြေးပါ။ ကျွန်မရှင့်အတွက် အချိန်ရသလောက် ကြိုးစားဆွဲထားပေးမယ်။"

သူမ၏လေသံမှာ ပြတ်သားနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်အလားပင်။

ချင်ဖုန်း သူမကိုမယုံနိုင်စွာကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရောနှောနေသောခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အစ်မကန်းက တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းစဉ်မှ သတ္တမအဆင့်မျှသာဖြစ်သည်။ သူမဘယ်လိုလုပ် သူ့အတွက်အချိန်ဆွဲထားနိုင်မှာလဲ။ ဒါက အချည်းနှီးသောရုန်းကန်မှုတစ်ခုမျှသာပဲ။

ချင်ဖုန်း၊ အို ချင်ဖုန်း၊ မင်းက တကယ်ကိုအသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။ မင်းက ထာဝစဉ်မိန်းမတွေနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေရုံပဲတတ်နိုင်တယ်။ သူလက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်အမင်းပြတ်သားနေသည်။

ကင်းခြေများကြီး သူ၏ကိုယ်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ချွန်ထက်သောခြေထောက်များ လေထဲတွင်ဝှေ့ယမ်းနေကာ သူ၏ကြီးမားသောနီရဲရောင်သူငယ်အိမ်များက ထိုနှစ်ဦးကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ၎င်းထိုးစိုက်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်မှကျောက်တုံးများ ကြေမွသွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောမြေကျင်းများ ချန်ထားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် ကန်းဖေးလန်၏ရင်ဘတ် အနည်းငယ်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်သွားသည်။ သူမအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။ သူမ၏နူးညံ့သောအပြာရောင်ဆံနွယ်များ ငွေရောင်အဖြစ်သို့တက်လာပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်သံမှာ အလွန်လျင်မြန်နေကာ ခုန်လိုက်တိုင်း စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထုတ်လွှင့်နေသည်။

သို့သော် သူမကင်းခြေများကြီး၏ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကိုသူတို့နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်ဖုန်း ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ရှေ့တွင် ပြတ်သားစွာရပ်နေသည်။ "အမြန်ပြေး။"

ဤရိုးရှင်းသောစကားလုံးများနှင့်အတူ ကင်းခြေများကြီး၏တိုက်ခိုက်မှု ချက်ချင်းရောက်ရှိလာသည်။

အားကောင်းသောရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုက ကန်းဖေးလန်ကို လွင့်စင်သွားစေပြီး သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်ဝန်းများ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

တောင်တန်းများပြိုကျပြီး ဖုန်မှုန့်များ လေထဲတွင်ပြည့်နှက်နေသည်။

စီကျန့်နှင့်အခြားသူများ ဒေါသထွက်နေကြပြီး ယခင်ရိုက်ချက်ကိုပင် သူတို့ကိုယ်တိုင်မခံနိုင်ခဲ့ကြ၊ နဝမအဆင့်မျှသာရှိသောချင်ဖုန်းမှာ ပြောဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။

သို့သော် ပိုးကောင်များထံမှ အလင်းရောင်အော်မြည်သံတစ်ခုနှင့်အတူ မမျှော်လင့်ထားသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ကင်းခြေများကြီးအပြင် အခြားဧရာမပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူတိုင်း အသက်အောင့်ထားပြီး ထိုနေရာကိုစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဖုန်မှုန့်များငြိမ်သက်သွားသောအခါ သူတို့အားလုံးတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မည်းနက်သောအကြေးခွံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင် သူ၏အဆိပ်ကိုမျိုချရင်း ကင်းခြေများကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည်။ ခွေနေသောမြွေကြီး၏နောက်ကွယ်တွင် ချင်ဖုန်း အမည်းရောင်အကြေးခွံတစ်ခုကိုကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ဘေးအန္တရာယ်မှလွတ်မြောက်ရှင်သန်ခဲ့ရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်ကား အဒေါ်မော့ ချင်ဖုန်းအတွက်ချန်ထားခဲ့သော မြွေအကြေးခွံပင်။

အစ်မမော့၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုချစ်တယ်။ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဖီးနစ်နီမီးလျှံအမွေးအတောင်ကိုမြင်တွေ့ပြီး ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရအကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူဤမြွေအကြေးခွံအကြောင်း အနည်းငယ်ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ဤသည်ကား အဒေါ်မော့၏ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရပင်။

ကင်းခြေများကြီး ခုနကတိုက်ခိုက်လာစဉ် သူမြွေအကြေးခွံကိုထုတ်ယူပြီး နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးအဖြစ် ကြိုးစားကြည့်သည့်သဘောတရားအတိုင်း အသက်သွင်းခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် အဒေါ်မော့ပေးခဲ့သောမြွေအကြေးခွံမှာ စာပေသူတော်စင်တစ်ဦး၏စာပေချီဖြင့် အသက်သွင်းရန်လိုအပ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အရာအားလုံးအချည်းနှီးဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရ ဟုတ်လား။" ယန်ဟယ် အံ့ဩတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုသတ္တဝါရဲ့ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရလဲ၊ အဲ့ဒီဧရာမကင်းခြေများကြီးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တာလဲ။"

စီကျန့်၏ပါးစပ် အနည်းငယ်ဟသွားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူထိုအကြေးခွံမှာ မြူခိုးနက်တောထဲမှ တောင်ကိုခွေပတ်နေသောမြွေနက်ကြီးထံမှဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

သူအရင်က ထိုအစွမ်းထက်သားရဲ၏အင်အားကို ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သူ၏အရင်ကခန့်မှန်းချက်မှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းခဲ့ပုံရသည်။

စီကျန့်ကို ပို၍အံ့ဩစေသောအရာမှာ ချင်ဖုန်းပင်ဖြစ်သည်။ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရ ပိုမိုအားကောင်းလေလေ၊ ၎င်းကိုအသက်သွင်းရန်လိုအပ်သော စွမ်းအင်စားသုံးမှု ပိုများလေလေဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကောင်လေး နဝမအဆင့်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ မကြာသေးပေ။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစာပေချီက ဤသို့အစွမ်းထက်သော ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရကို မည်သို့အသက်သွင်းနိုင်မည်နည်း။

"ခင်ဗျားအဆင်ပြေရဲ့လား။" ချင်ဖုန်း အမည်းရောင်အကြေးခွံကိုလက်ထဲတွင်ကိုင်ထားပြီး ကန်းဖေးလန်၏ဘေးသို့ အလျင်အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဧရာမမြွေနှင့်ကင်းခြေများကြီးတို့၏တိုက်ပွဲတွင် သူပါဝင်ပတ်သက်ရန်မလိုလားပေ။

"ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်၊" ကန်းဖေးလန်က တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။ သူမချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ဖျော့တော့သောအပြာရောင်မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ဩဇာအရှိန်အဝါပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားမှာ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ ပုံမှန်ထက်ပို၍ခုန်မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် ဧရာမကင်းခြေများကြီးနှင့် ဧရာမမြွေနက်ကြီးတို့ ရင်ဆိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ဖိအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ မြင်နိုင်သောလေထုလှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"လာနေပြီ၊" ကန်းဖေးလန် သတိပေးလိုက်ရာ ချင်ဖုန်း ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရထဲသို့ စာပေချီများပိုမိုထည့်သွင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။" ချင်ဖုန်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ယုံကြည်မှုမှာ အခြေအမြစ်မရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဆက်တိုက်သုံးသပ်မှုများ၏ရလဒ်ဖြစ်သည်။

မြွေအကြေးခွံကိုအသုံးပြုခြင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှစာပေချီ၏လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကို စားသုံးသွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသောစာပေချီဖြင့် ပုံဖော်ထားသောမြွေနက်ကြီးမှာ နောက်ထပ်သုံးကြိမ်ခန့် တိုက်ခိုက်နိုင်သင့်သည် မဟုတ်လော။

ကင်းခြေများကြီး သူ၏ကိုယ်ကိုပြင်းထန်စွာဝှေ့ယမ်းကာ ဧရာမမြွေနက်ကြီးထံသို့ ပြင်းထန်စွာတဟုန်ထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း မဆိုင်းမတွဘဲ သူ၏စာပေချီကို မြွေအကြေးခွံထဲသို့ အားကုန်အသုံးပြု၍ တွန်းထည့်လိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း မြွေနက်ကြီး၏တစ်ကိုယ်လုံးမှအကြေးခွံများ အပြာရောင်အလင်းဖြင့်တောက်ပလာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပြာရောင်အလင်းမှာ မြွေ၏ပါးစပ်တွင်စုစည်းသွားပြီး ကင်းခြေများကြီးထံသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း။

နားကွဲလုမတတ်အသံတစ်ခု ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကင်းခြေများကြီး ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရရှိပြီး သူ၏ကိုယ်မှာနောက်သို့လွင့်စင်ကာ ပြင်းထန်စွာပြုတ်ကျသွားသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။" ယန်ဟယ် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းနန်၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့ဤဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရှင်သန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူထင်လိုက်သည်။ သို့သော် စီကျန့်၏အာရုံမှာ စစ်မြေပြင်တွင်မဟုတ်ဘဲ ချင်ဖုန်းအပေါ်တွင်သာရှိနေသည်၊ "ဒါမကောင်းတော့ဘူး။"

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ယန်ဟယ်နှင့်အခြားသူများ နားမလည်ကြပေ။ စီကျန့်၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်သွားရာ ချင်ဖုန်း၏ကိုယ် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငါမှားတွက်မိသွားတယ်။ ငါ့အတွင်းကစာပေချီက ဧရာမမြွေကြီးကို နောက်ထပ်သုံးကြိမ်တိုက်ခိုက်နိုင်အောင်လုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ငါကုန်သွားပြီ။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် အလွန်လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်အနည်းငယ်ရှူပြီးနောက် သူ၏အမြင်အာရုံမှောင်မိုက်သွားကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားသည်။

ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏လက်ထဲမှအမည်းရောင်အကြေးခွံများ အမှုန့်အဖြစ်သို့ကြေမွသွားပြီး ဧရာမမြွေကြီး၏ကိုယ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကန်းဖေးလန် သူ့ကိုချက်ချင်းဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး စီကျန့်နှင့်အခြားသူများအနီးသို့ လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်သွားသည်။

စီကျန့် သူတို့၏အခြေအနေကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း၏မမျှော်လင့်ထားသောကြိုးပမ်းမှုများကြောင့် သူတို့အနည်းငယ်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိခဲ့ကြသည်။

"ရန်သူပြန်လည်နာလန်မထူခင် ငါတို့ထွက်ပြေးကြရအောင်။"

အဖွဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့လှုပ်ရှားမည်အပြုမှာပင် တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးများဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ချုံးသည် မည်သို့မည်ပုံ သူတို့၏ခေါင်းအထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံအောက်မှ ဧရာမကင်းမြီးကောက်အမြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏အမြီးကိုတစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ငါးဦးလုံး လွင့်စင်သွားကြသည်။

"နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ထုတ်ပေး။"

မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသော ယန်ဟယ် သွေးများအန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်စကားမပြောနိုင်တော့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာအမူအရာက "ဘယ်တော့မှမဖြစ်နိုင်ဘူး" ဟု ရှင်းလင်းစွာဆိုနေသည်။

ခရက် ခရက် ခရက်

လဲကျနေသောကင်းခြေများကြီး နောက်တစ်ကြိမ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ဧရာမမျက်လုံးများက အဖွဲ့ကိုစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်၊ ထို့နောက် အလွန်ကြီးမားသောဖိအားတစ်ခု သက်ရောက်လာကာ သေခြင်းတရားသာလျှင် တစ်ခုတည်းသောရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကိုသိရှိစေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကင်းခြေများကြီး အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းစွာအော်မြည်လိုက်ပြီး သူ၏ဧရာမခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်သွားသည်။ လူတိုင်းကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြပြီး ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အဖြူရောင်မျက်နှာဖုံးဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု လက်ဆန့်တန်းကာ ကင်းခြေများကြီး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မာကျောသောမည်းနက်ရောင်အခွံမာမှာ တစ်လက်မချင်းစီကြေမွသွားပြီး အစိမ်းရောင်အရည်များ မျက်ရည်များကဲ့သို့ရွာကျလာကာ ပြင်းထန်စွာနာကျင်စွာအော်ဟစ်သံများ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှိနေသူအားလုံးအတွက်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောပုံရိပ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တန်ခိုးကြီးမားနေပုံရသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ၊" ပိုင်ချုံး မိမိကိုယ်ကိုတီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ စကားလုံးများကျဆင်းသွားသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်အင်အားတစ်ခု သူ့အပေါ်သို့ သက်ရောက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် အသားပျော့ဖတ်အဖြစ်သို့ ကြေမွသွားစေသည်။

သို့သော် အကြွင်းအကျန်များမှသွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်မည့်အစား သူသည် မရေမတွက်နိုင်သောပိုးကောင်များအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပိုင်ချုံး၏အသံ မသိနိုင်သောနေရာတစ်ခုမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ "ထားလိုက်တော့၊ နောက်တစ်နေ့မှ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့။"

ဤစကားလုံးများနှင့်အတူ ဧရာမကင်းခြေများကြီးမှာ လေထဲတွင်အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောပုံရိပ် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ဤသည်မှာပိုင်ချုံး၏ကိုယ်ပွားတစ်ခုမျှသာဖြစ်သောကြောင့် လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

သူအဖွဲ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သတိလစ်နေသောချင်ဖုန်းအပေါ် ခေတ္တမျှအာရုံစိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လှံနတ်မင်းနှင့် သရဲဘုရားအဖွဲ့တို့၏တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။

ထိတွေ့တိုက်ခိုက်မှုများအလယ်တွင် လေထဲမှပိုင်ချုံး ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။"

သူတို့လက်ထဲမှသရဲဘုရားရုပ်ပွားတော် တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ကျင်းယွင်အာ။"

"နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားလို့ရပြီ။" အချိန်အတော်ကြာ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေခဲ့သော ကျင်းယွင်အာ သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကိုပြင်းထန်စွာထိုးလိုက်သည်။ သူ၏အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ဧရာမပါးစပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျင်းယွင်အာ၏ကိုယ်အရွယ်အစားထက်ကျော်လွန်သည်အထိ အဆက်မပြတ်ကျယ်ပြန့်လာကာ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် တံခါးပေါက်တစ်ခုနှင့်ဆင်တူနေသည်။

ပိုင်ချုံး သရဲဘုရားရုပ်ပွားတော်ကိုကိုင်ထားပြီး ဟထားသောပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်ဝင်သွားသည်။

သူတို့၏ပုံရိပ်များ အတွင်းထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်အထိ ဟထားသောပါးစပ်ကြီး ရုတ်တရက်ပြန်ပိတ်သွားသည်။ ပိုင်ချုံး၏ပုံရိပ်များ လေထဲတွင်အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"လေဟာနယ်နည်းစနစ်ပဲ၊" လေထဲမှလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာမှိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

"သခင်လှံနတ်မင်း၊ လိုက်ဖမ်းချင်ပါသလား။" ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးထဲမှတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"မလိုအပ်တော့ပါဘူး။"