နတ်စစ်သူကြီး ဆယ့်နှစ်ဦး

ယန်ဟယ်သည် လူတစ်စုကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားစဉ် ရုတ်တရက် အဆက်မပြတ်အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏မြင်းဇက်ကြိုးများကို ဆွဲကာ လမ်းအနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာဖြတ်ကျော်သွားရာ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ကြီးသူ၊ ငယ်ရွယ်သူ၊ ယောက်ျား၊ မိန်းမများရှိနေပြီး အချို့မှာ အသည်းအသန်ရှေ့သို့တိုးဝှေ့ရန် ကြိုးစားနေကြကာ အချို့မှာ မျက်လုံးများနီရဲလျက် ငိုကြွေးနေကြသည်။

ဤလူပင်လယ်ကြီး၏အဆုံးတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" စီကျန့် သူ၏ခေါင်းကို ယန်ဟယ်ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်က သူ၏မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ရှေ့တွင်ရှိနေသေးပြီး ဤလမ်းမှာ မဖြစ်မနေဖြတ်သွားရမည့်လမ်းဖြစ်သည်။ မြင်းများဖြင့်ဆက်လက်သွားလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မတတ်သာစွာဖြင့် အဖွဲ့သည်မြင်းများပေါ်မှဆင်းလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးစီသူတို့၏ကျွမ်းကျင်မှုများကိုအသုံးပြုကာ လူအုပ်အပေါ်မှ ပျံသန်းကျော်လွှားသွားကြသည်။

မူလနေရာတွင် ချင်ဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လေးဦးသား တည်ငြိမ်စွာဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ယောက်ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

ယန်ဟယ်ကမေးသည်၊ "အစ်ကိုချင် ဘယ်မှာလဲ။ သခင်စီ၊ ခင်ဗျားသူ့ကိုမခေါ်ခဲ့ဘူးလား။"

စီကျန့် တစ်ခဏကြောင်သွားပြီး ကန်းဖေးလန်ကိုကြည့်ကာ "မင်းအဲ့ဒီကောင်လေးကို ခေါ်ခဲ့မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။"

"ဟင်။" ကန်းဖေးလန်မှာ ခုနကရှင်းလင်းစွာပင် သတိပြန်မဝင်သေးပေ၊ သူမအတွေးထဲနစ်မြုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ချင်ဖုန်းကိုခေါ်ခဲ့ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မပြန်သွားပြီး သူ့ကိုခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။"

"ထားလိုက်တော့၊ ငါပဲလုပ်လိုက်ပါ့မယ်။" စီကျန့် သူ၏ညာလက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရိပ်များဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသောဧရာမလက်မည်းကြီး ချင်ဖုန်းကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းသည် ဆံပင်များရှုပ်ပွနေလျက် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

စီကျန့် သူ၏ညာလက်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ဆုပ်လိုက်ရာ အခြားအရိပ်လက်မည်းတစ်ခု လေထဲမှချင်ဖုန်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် မြေပြင်ပေါ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီး ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူအသက်အနည်းငယ်ရှူလိုက်ပြီး စီကျန့်ကို မကျေမချမ်းမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စီကျန့် တည်ငြိမ်စွာကြည့်ရှုနေပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပေ။

"ခင်ဗျားတို့ဘယ်သူတွေလဲ။" သစ်သားရောင်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာပြီး သတိကြီးစွာဖြင့်ကြည့်နေသည်။

ယန်ဟယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားကိုထုတ်ယူလိုက်ရာ အခြားတစ်ယောက်၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင်ရိုသေသွားသည်။ "သြော်၊ သခင်ယန်ဟယ်ပါလား။"

"ကျွန်တော်တို့ခုလေးတင် တာဝန်တစ်ခုပြီးဆုံးခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ပြန်လာတာပါ၊" ယန်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အတုမဟုတ်ကြောင်းအတည်ပြုကာ သူ၏နောက်မှဆူညံနေသောလူအုပ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ။"

သူတို့ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားသွားရာ လမ်းထောင့်တစ်ခုကိုကွေ့လိုက်သည်နှင့် သူတို့ရှေ့မှမြင်ကွင်းကြောင့် ရုတ်တရက်ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ မျက်စိတဆုံး လူအုပ်ကြီးဖြင့်ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အစောပိုင်းကကျွန်တော်တို့တွေ့ခဲ့သော ဆူညံနေသည့်လူအုပ်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤလူများမှာ ရုပ်တုများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေကြသည်။

စီကျန့် အခြေအနေကိုချက်ချင်းပိုင်းခြားသိမြင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောသည်၊ "ဒါက တစ္ဆေတစ်ရာလမ်းစဉ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ်ပဲ၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့လူတွေရဲ့ဝိညာဉ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းဖမ်းယူနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့သူက ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်တယ်။"

ယန်ဟယ် မဆိုင်းမတွပြောသည်၊ "ဒါ အမတ်ကြီးကျိုးပဲ။"

ချင်ဖုန်း တစ်စုံတစ်ခုကိုသဘောပေါက်သွားပုံရပြီး မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကာ အသက်ကိုဖြည်းညှင်းစွာရှူထုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒီလူတွေအားလုံး နှလုံးစားပိုးကောင်စွဲကပ်ခံထားရတာပဲ။"

ဦးဆောင်လာသောလူမှာ ဤသည်ကိုကြားလျှင် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားပုံရသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်ပြီးရုပ်ချောသောလူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးက ပြဿနာကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မည်သို့ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သနည်း။ သူခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "ဒီသခင်လေးပြောတာမှန်ပါတယ်။ ဒီလူတွေအားလုံး နှလုံးစားပိုးကောင်စွဲကပ်ခံထားရပြီး သူတို့အသိစိတ်တွေဆုံးရှုံးကာ မြို့ထဲမှာအကြမ်းဖက်လုပ်ရပ်တွေ ကျူးလွန်နေကြတာပါ။ မတတ်သာစွာနဲ့ အမတ်ကြီးကျိုးက ဒီလူတွေကိုဒီကိုခေါ်လာဖို့ အရိပ်ရုပ်သေးသိုင်းကွက်ကိုသုံးခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုထိန်းချုပ်ဖို့ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ်ကိုသုံးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံးအခုမြင်နေရတာက ရေခဲတောင်ရဲ့ထိပ်စွန်းမျှသာပဲ။ ချီယွမ်မြို့တစ်ခုလုံးမှာ နိုင်ငံသားတစ်ဝက်ကျော်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအပြင်ဘက်မှာ စုဝေးနေကြပြီ။ ခင်ဗျားတို့အရင်ကတွေ့ခဲ့တဲ့ ဆူညံနေတဲ့လူတွေက သူတို့ရဲ့ဆွေမျိုးတွေအားလုံးပဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လူတိုင်း၏မျက်နှာအမူအရာ တည်ကြည်သွားသည်။ နှလုံးစားပိုးကောင်၏လွှမ်းမိုးမှုမှာ သူတို့ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အံ့ဩစရာမရှိဘူး၊ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မြို့ထဲမှာလူအများကြီးမတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့အားလုံးဒီမှာစုနေကြတာကိုး၊ ချင်ဖုန်း တွေးလိုက်သည်။

ခဏလေး၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့လူတွေ နှလုံးစားပိုးကောင်ဖယ်ရှားဖို့လိုအပ်နေတာ။ ငါတစ်ခါတည်းနဲ့ စာပေချီအများအပြားရနိုင်မလား။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ငါလိုတစ်ယောက်တည်းက ဒီလောက်များပြားတဲ့လူနာတွေကို ဘယ်လိုကုသနိုင်မှာလဲ။ ဒါက ထာဝရကာလကြာမြင့်သွားမှာပဲ၊ သူသဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာ ချက်ချင်းပင်အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်သွားသည်။

အဖွဲ့သည် အနည်းငယ်ဆက်လျှောက်သွားရာ လူတွေလိုရုပ်တုများ နေရာတိုင်းတွင်ရှိနေပြီး ရေတွက်၍မကုန်နိုင်အောင်ပင်။

ပြီးတော့ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏အရှေ့ဘက်အစွန်အဖျားမျှသာဖြစ်သည်။ အခြားသုံးဖက်တွင်စုဝေးနေသော အရေအတွက်မှာ သေချာပေါက်အများအပြားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ရောက်ပြီ၊" ယန်ဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင်အမိုးနှင့်အနီရောင်အနားကွပ်များပါသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့်အဆောက်အအုံတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်မြို့တော်ရဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနပဲ။ တကယ်ကိုခန့်ညားထည်ဝါပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ဖြစ်ကာ လေးစားအားကျထိုက်တယ်။ သူ့နဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျင့်ယန်မြို့ကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက လုံးဝယှဉ်လို့မရဘူး။" ချင်ဖုန်း စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူဘေးသို့အနည်းငယ်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ စီကျန့် သူ့ကိုမျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူစကားဆုံးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ချင်ဖုန်း ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်၊ "ကျင့်ယန်မြို့ကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက ဒီနေရာလောက်ခန့်ညားထည်ဝါခြင်းမရှိပေမယ့် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်တွေရှိပြီး ကွယ်ဝှက်ထားသောသာယာတဲ့နေရာတစ်ခုလိုပဲ။ နေရာနှစ်ခုကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွေရဲ့ ဗိသုကာပုံစံတွေက တော်တော်လေးကွဲပြားပြီး တစ်ခုစီမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ကောင်းကွက်တွေရှိကြတယ်။"

သူပြောနေစဉ် သူ၏နောက်မှအေးစိမ့်မှု ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော်နဲ့အတူဝင်ခဲ့ကြပါ၊" ယန်ဟယ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားသည်။

အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့် ချင်ဖုန်း ပို၍ပင်အံ့ဩသွားသည်။ သူခုလေးတင်မြို့ထဲမှမိစ္ဆာများကြောင့်ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပွက်လောရိုက်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ ရှုပ်ထွေးနေလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီးနောက် သူသိရှိလိုက်သည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် လူတိုင်းအလျင်စလိုလှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း သူတို့၏လုပ်ဆောင်မှုများမှာ အလွန်စနစ်တကျရှိသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုဟုသာ ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့မှမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုစဉ်းစားကြည့်လျှင် နှစ်ခုမှာယှဉ်၍မရပေ။ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝနှိုင်းယှဉ်စရာမရှိပေ။ ချင်ဖုန်း စီကျန့်ထံသို့ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စီကျန့်ကလည်း သူ့ကိုကြည့်နေသည်။

သူတို့မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားပြီး ချင်ဖုန်း အနေရခက်စွာပြုံးလိုက်ကာ စကားလုံးများကို သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားလိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းနန်မှာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဒဏ်ရာရရှိထားသောကြောင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် သူ၏လက်ထဲမှသိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယန်ဟယ်ထံပေးအပ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ဟယ်၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ မြင့်မားသောစင်မြင့်ရှိအဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ခြေလှမ်းများကိုရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်တော်အမတ်ကြီးကျိုးကို တာဝန်အကြောင်းတင်ပြဖို့လိုတယ်။ ခဏနေရင် ခင်ဗျားတို့ကိုသူနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပါ့မယ်၊" ယန်ဟယ် တောင်းပန်ပြီးနောက် စင်မြင့်အဆောက်အအုံပေါ်သို့ တစ်ယောက်တည်းတက်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်နောင်တရသွားသည်။ ယန်ဟယ်၏တာဝန်တင်ပြချက်ဆိုသည်မှာ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ဤအလွန်အမင်းအငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်သောကမ္ပည်းကျောက်တိုင်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သူမူလကကြည့်ရှုလိုခဲ့သည်။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ်ကုန်လွန်သွားပြီး ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ စင်မြင့်အဆောက်အအုံအောက်တွင် စိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့သုံးဦးလုံး ရင်တလှပ်လှပ်ဖြစ်ခြင်း၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံး စင်မြင့်အဆောက်အအုံဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လှေကားထစ်များမှ ဖြည်းညှင်းစွာဆင်းသက်လာသော လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူမှာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အပြာရောင်အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ကာ ပခုံးပေါ်တွင်အနက်ရောင်ခြုံလွှာတစ်ခုလွှမ်းခြုံထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ ဖြောင့်မတ်နေသည်။

သူဘာမှမလုပ်သော်လည်း သူလှမ်းလိုက်သောခြေလှမ်းတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ချင်ဖုန်း သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ နားမလည်နိုင်သောတုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

ပို၍ပင်ထူးဆန်းသောအရာမှာ ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် အစမှအဆုံး မျက်လုံးမှိတ်ထားခြင်းပင်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား သူတို့သုံးဦးအနားမှဖြတ်သွားစဉ် ချင်ဖုန်း သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။

အနက်ရောင်အလံလွှင့်ခတ်သွားသည်နှင့် သူထိုလူ၏ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားမဟုတ်ပေ၊ ရွှေကွပ်ထားသောကျောက်စိမ်းဖြူတံဆိပ်ပြားဖြစ်ပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်စကားလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထိုစကားလုံးမှာ -- မဟာချန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ နတ်စစ်သူကြီး ဆယ့်နှစ်ဦး တံဆိပ်တော် ပင်တည်း။