ပြည်သူတို့၏ ဒေါသပေါက်ကွဲမှု

"ဒါအမှန်ပဲလား။" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ "အဲ့ဒီသမားတော်တွေကို သူတို့မိသားစုဝင်တွေကိုကုသဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလေ။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ဒီလိုဆက်ဆံခံနေရတာလဲ။"

"ညီလေး၊ မင်းဒါကိုမသိသေးဘူးထင်တယ်။ သခင်ကျိုးက နှလုံးစားပိုးကောင်ကူးစက်ခံထားရတဲ့လူတွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရင်ခံအိမ်တော်က အခြေအနေကိုစစ်ဆေးဖို့ သမားတော်တွေကိုချက်ချင်းဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးအရာရှိတစ်ယောက်က ဒီဂူကောင်နဲ့အရင်ကကြုံတွေ့ဖူးပြီး ဒါကလူ့နှလုံးသားမှာတွယ်ကပ်နေတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းကြားတော့ သမားတော်တွေက မေ့ဆေးပေးပြီး ဂူကောင်ကိုထုတ်ယူဖို့ ခွဲစိတ်ကုသဖို့ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ငွေညှပ်နဲ့ဂူကောင်ကိုထိလိုက်တိုင်း အဲ့ဒါကရူးသွပ်သွားပြီး လူနာရဲ့နှလုံးသားကိုစားသုံးကာ သူတို့ကိုသေဆုံးစေခဲ့တယ်။"

ထိုလူ တစ်ခဏရပ်တန့်ပြီး ထပ်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်ကြားတာက သမားတော်တချို့ လူဆယ်ယောက်ကျော်ကိုကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် သုံးယောက်ပဲအသက်ရှင်ခဲ့တယ်တဲ့။ ဒီအကြောင်းကြောင့် ဒီမှာစုဝေးနေတဲ့လူတွေ သမားတော်တွေကိုမြင်တော့ သူတို့အလွန်အမင်းစက်ဆုပ်ရွံရှာပြီး အထဲကိုဝင်ခွင့်မပေးရဲကြတော့ဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားသည်။ ဒါက ရှေးခေတ်ပုံစံ ဆေးကုသမှုအငြင်းပွားမှုတွေနဲ့ မတူဘူးလား။ သို့သော် ဖြစ်စဉ်ကိုနားထောင်ပြီးနောက် သမားတော်များ၏ရှုံးနိမ့်မှုအကြောင်းရင်းများကို သူချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ သူတို့နှလုံးစားပိုးကောင်၏လှုပ်ရှားမှုကိုနှေးကွေးစေရန် ရေခဲအေးမသုံးခဲ့ကြပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့ဂူကောင်ကိုထုတ်ယူရန် သတ္တုကိရိယာများအသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဂူကောင် ရူးသွပ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီသမားတော်တွေ ဒီလိုဆက်ဆံခံရမယ်မှန်းသိရဲ့သားနဲ့ သဘောအလျောက်ရောက်လာကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့ဒီလူတွေရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အမှန်တကယ်ဂရုစိုက်ကြပုံပဲ၊" ချင်ဖုန်း လေးစားအားကျသွားသည်။

ထိုလူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်၊ "ညီလေး၊ ရိုးအမနေစမ်းပါနဲ့။ သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့အမိန့်ကို မနာခံရဲလို့သက်သက်ပဲ။ ငါတို့သခင်ကျိုးက စိတ်တိုတတ်ပြီး အငြိုးအတေးထားတတ်တယ်။ ချီယွမ်မြို့မှာ သူ့ကိုရန်စရဲတဲ့သူ နည်းနည်းပဲရှိတယ်။"

"ဟေ့၊ မင်းဒါကိုပြောရဲတယ်ပေါ့။" အခြားတစ်ယောက်က ဘေးမှအလျင်အမြန်သတိပေးလိုက်သည်။

"အိုး။" ထိုလူ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်ကိုအလျင်အမြန်အုပ်လိုက်သည်။ သူလှည့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏စင်မြင့်အဆောက်အအုံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး ထိုလူနှင့်အကွာအဝေးတစ်ခုထားကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ခွဲထုတ်လိုဟန်ရှိနေသည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ကျိုးဟုအမည်ရသောသခင်ကြီးမှာ အနည်းငယ်စေးကပ်သော်လည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သူတစ်ဦးဟု ထင်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဤလူများ သူ့ကိုဤမျှကြောက်ရွံ့နေကြသနည်း။ သူတို့သူ၏နောက်ကွယ်တွင်ပင် သူ့ကိုမကောင်းပြောရန်မဝံ့ရဲကြပေ။

အကယ်၍သူသာ သူ၏အရင်ဘဝကဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသူ၏သူဌေးကို နောက်ကွယ်တွင်မဆိုင်းမတွ ဝေဖန်မည်သာဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အရာရှိဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ယောက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနဘက်သို့ အလျင်အမြန်လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့အရင်က စင်မြင့်အဆောက်အအုံထဲသို့ဝင်ရောက်စဉ် ဤသူကိုမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ထိုလူသည် တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများနှင့်အတူ ခန်းမဆောင်မှထွက်ခွာလာပြီး သူတို့အနားမှဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူမှာ ရောက်ရှိလာသူအသစ်ကိုမြင်လျှင် ပြိုလဲကျသွားဟန်ရှိသည်။ "သခင်ကြီးဝမ်၊ ခင်ဗျားရောက်လာပြီလား။"

သခင်ကြီးဝမ် ပြန်မဖြေဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူထိုလူကိုပြောသည်၊ "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုလျစ်လျူရှုပြီး မင်းဘောင်းဘီမှာ ဝိုင်စွန်းကွက်ရှိနေတယ်။ သခင်ကြီးကျိုးရဲ့အမိန့်အရ မင်းကိုသုံးလစာလစာဖြတ်တောက်ပြီး တစ်လညကင်းလှည့်ခြင်းတာဝန်ပေးလိုက်တယ်။ မင်းမှာကန့်ကွက်စရာတစ်ခုခုရှိလား။"

"မရှိပါဘူး၊ လုံးဝမရှိပါဘူး။" ထိုလူ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ကံကြမ္မာကိုလက်ခံလိုက်သည်။

သခင်ကြီးဝမ် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှအခြားအဖွဲ့ဝင်များ ဤသည်ကိုမြင်လျှင် သူတို့၏အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန်သပ်ရပ်အောင်ပြုလုပ်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝိညာဉ်ကိုချုပ်တည်းသောနည်းလမ်းမှာ ယင်စွမ်းအင်နှင့်အသုံးပြုသူ၏ဝိညာဉ်အပေါ်မှီခိုသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာတွင်ကျန်ရှိနေသော ကျိုးဟုအမည်ရသောသူ၏ဝိညာဉ်မှာ ထိုလူခုနကပြောခဲ့သည်များကိုကြားသိသွားပြီး သခင်ကြီးဝမ်ကိုလာရောက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် ဤလက်စားချေမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းလှသည်။

ဤသည်မှာ အငြိုးအတေးထားတတ်သည်ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ၊ ၎င်းမှာ လုံးဝရူးသွပ်မှုပင်။ ကံကောင်းစွာပင်၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်တွေးလိုက်သည်၊ ငါသူ့အပေါ်ထားရှိသောမကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်မပြောကြားမိခဲ့လို့ တော်သေးတယ်။

သူ၏ရှေ့မှလူ၏စိတ်ဓာတ်ကျသောမျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း သူ့ကိုနှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ "ညီလေး၊ စိတ်ဖြေပါ။"

အခြားတစ်ဖက်မှလူအုပ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။

"အရည်အချင်းမရှိတဲ့သမားတော်တွေ၊ မင်းတို့ဒီကိုလာပြီး အသက်တွေကိုထိခိုက်စေရဲသေးတယ်ပေါ့။"

"ထွက်သွားကြ၊ ငါတို့မင်းတို့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှဖြတ်သွားခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"အန်တီလျိုရဲ့သားက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ သူ့အသက်က ကြိုးတစ်ချောင်းပေါ်မှာပဲရှိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့သူ့ကိုသတ်ပစ်ခဲ့တယ်၊ အခုမင်းတို့မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့။"

"အဝေးကြီးကိုသွားကြ၊ ငါ့ကိုမင်းတို့ကိုမမြင်ပါရစေနဲ့။"

သမားတော်များ၏မျက်နှာများ ဤစကားများကိုကြားလျှင် နီလိုက်ဖြူလိုက်ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဟင်းရွက်အပိုင်းအစများနှင့်ကြက်ဥခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ဦးဆောင်လာသောမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမား အော်ဟစ်အကြံပေးရန်ကြိုးစားသော်လည်း လူအုပ်မှာအာရုံမစိုက်ဘဲ လမ်းဖယ်ပေးရန်ငြင်းဆန်နေကြသည်။

အခြေအနေမှာ တစ်ခဏတာ ပွက်လောရိုက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြို့ထဲတွင် နှလုံးစားပိုးကောင်ကူးစက်ခံထားရသူများ အလွန်များပြားလှသည်။ သူတို့လက်ရှိတွင် သခင်ကျိုး၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိနေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မမျှော်လင့်ထားသောမတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူဤသမားတော်များကို နှလုံးစားပိုးကောင်ဖယ်ရှားနည်းကို အမြန်ဆုံးသင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေအောက်တွင် မြို့ထဲမှလူများကိုငြိမ်သက်အောင်လုပ်ဆောင်ရန်မှာ မည်မျှအချိန်ကြာမြင့်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဒီလိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ သခင်ကျိုးက ဒီလူတွေကိုလည်း ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်းနဲ့ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူးလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှလူ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "သခင်ကျိုး စာရွက်စာတမ်းတွေသုံးသပ်နေတုန်း ပုံမှန်အတိုင်းပေါ်နေပေမယ့် လှည့်စားမခံနဲ့။ သူအတင်းအဓမ္မထိန်းချုပ်ထားရတာ။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ဝိညာဉ်တွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းချည်နှောင်ထားတာ၊ ယင်စွမ်းအင်အလုံအလောက်ရှိရင်တောင် နတ်ဝိညာဉ်က အဆက်မပြတ်စားသုံးခံနေရတယ်။ သူ့နေရာမှာဘယ်သူမဆို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်း နားလည်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပုံရသည်။

တစ်ခဏအကြာတွင် တောက်ပသောစိတ်ကူးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင်လက်ခနဲပေါ်လာသည်။ သူမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်စုကို အချက်ပြလိုက်ပြီး စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် လူများ၏မျက်နှာအမူအရာများ ထူးဆန်းသွားကြသည်။ "ခင်ဗျားဒီအကြောင်းသေချာလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊" ချင်ဖုန်း မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အချိန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ကို အချက်ပေးလိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားပါ၊ လူတွေက ခင်ဗျားကို ကြက်ဥတွေ၊ ဟင်းရွက်အပိုင်းအစတွေနဲ့ ပစ်ပေါက်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို တားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။"

"အမ်၊" ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မရှိတယ်။ ခင်ဗျားလုပ်စရာရှိတာသာလုပ်ပါ၊" ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ဘေးမှ ကန်းဖေးလန်က တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

စကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ချင်ဖုန်းအတွက် အဆုံးမဲ့လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်ပင် အချစ်ဖြစ်မည်လော။

"ဒါဆိုရင်တော့ အစ်မကန်းကို ဒုက္ခပေးရပါတော့မယ်။"

ချင်ဖုန်း အနီးဆုံးလူနာဖြစ်သော ရိုးရိုးအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏နုနယ်သောမျက်နှာတွင် ဖုန်အနည်းငယ်ပေကျံနေသော လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူလူငယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာချပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရေခဲတုံးအချို့ကိုထုတ်ယူကာ လူငယ်၏ပတ်လည်တွင် ထားလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အခုအော်လို့ရပါပြီ၊" ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားတစ်စု၏မျက်နှာများတွင် အံ့ဩမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ အရင်က ထိုသမားတော်များသည် ခွဲစိတ်ကုသမှုမပြုလုပ်မီ အမူအရာအမျိုးမျိုးပြုလုပ်ခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့အတွက် အချိန်အတော်အတန်လိုအပ်ပြီးမှ သူတို့၏ဓားများကိုကိုင်စွဲရန် ယုံကြည်မှုရရှိခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤရုပ်ချောလူငယ်မှာ လူကိုချလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းစတင်ရန်အသင့်ဖြစ်နေပါသလော။

"ညီလေး၊ မင်းနည်းနည်းလောက်ပိုပြီး ပြင်ဆင်ဖို့မလိုဘူးလား။ မင်းသာ တိကျမှုပျောက်ဆုံးသွားပြီး အမှားအယွင်းဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" တစ်ယောက်က ကြင်နာစွာအကြံပေးလိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး။ ရှေ့ဆက်ပြီး အချက်သာပေးလိုက်ပါ၊" ချင်ဖုန်းက မယိမ်းမယိုင်သောပြတ်သားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်။" မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားအချို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သွားကြိတ်ကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏စွမ်းအင်ကိုစုစည်းပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်၊ "ဟေ့၊ ကောင်လေး၊ မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဒီလူနာတွေကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်းလုပ်လို့မဖြစ်ဘူးနော်။"

သူတို့၏အသံများမှာ လူအုပ်၏ဆူညံသံကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားခြင်းမရှိသော်လည်း အနီးအနားမှမြို့သူမြို့သားများမှာ ရှင်းလင်းစွာကြားလိုက်ကြသည်။

သိလိုစိတ်ဖြင့် သူတို့လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ငယ်ရွယ်ပြီးရုပ်ချောသောလူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး လူငယ်တစ်ယောက်ကိုဓားဖြင့်ခွဲစိတ်ကုသရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြသည်။

"ရပ်လိုက်၊ မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ။"