မမောမပန်း အားသွန်ခွန်စိုက်

ထို့နောက် သူဘေးသို့လှည့်ကာ သမားတော်တစ်စုကို ညည်းညူလိုက်သည်၊ "လူတွေအများကြီးကို ကုသပြီးနေပြီ၊ ဘာဖြစ်လို့ ခင်ဗျားတို့လုပ်ရပ်တွေက ဒီလောက်နှေးကွေးနေရတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ။"

"သမားတော်ချင်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အမြန်ဆုံးအရှိန်ပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့က ဂူကောင်တွေကိုထုတ်ယူတဲ့အခါ ခင်ဗျားလိုမျိုး ဘာတုံ့ဆိုင်းမှုမှမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသားမလုပ်နိုင်ပါဘူး၊" သမားတော်များက သူတို့နဖူးမှချွေးများကိုသုတ်ရင်း မကျေမချမ်းဖြစ်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းတွင် ရင်ဘတ်ကိုဖောက်ထွင်း၍ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့မြင်နိုင်သော ထူးခြားဆန်းကြယ်သောမျက်စိအစွမ်းတစ်စုံ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် အခြားသမားတော်များတွင် ဤစွမ်းရည်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဂူကောင်များကိုထုတ်ယူတိုင်း ရင်ဘတ်ခွဲစိတ်ထားသောအပေါက်မှတစ်ဆင့် အချိန်အတော်ကြာ ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးမှသာ လှုပ်ရှားရဲကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် အရှိန်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် နှေးကွေးသွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဤကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို နားလည်သော်လည်း သူသူတို့ကို ဆက်လက်တိုက်တွန်းနေဆဲပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူဤသမားတော်များကို နှလုံးစားပိုးကောင်ရောဂါကုသရန် သင်ကြားပေးပြီးနောက် သူတို့လူနာတစ်ဦးကိုကုသပျောက်ကင်းစေတိုင်း သူထပ်ဆောင်းစာပေချီ ရရှိနိုင်မည်ဟု လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်စီရရှိသောစာပေချီမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကျက်မှတ်ခြင်းနှင့်ညီမျှသော ပမာဏမျှသာဖြစ်သော်လည်း မှတ်သားဖွယ်ရာမှာ ဤစာပေချီသည် နောက်ပိုင်းတွင်သူ့ထံမှ နောက်ထပ်ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတစ်စုံတစ်ရာမလိုအပ်ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ အလကားနီးပါးရရှိခြင်းနှင့်တူသည်။

ထို့အပြင် ချီယွမ်မြို့တွင် နှလုံးစားပိုးကောင်ကူးစက်ခံထားရသောလူနာများ ဤမျှများပြားနေသည့်အတွက် အကယ်၍သူတို့အားလုံးကို ကုသနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရရှိသောစာပေချီမှာ နတ်ပင်လယ်၏ ပဉ္စမနှင့်ဆဋ္ဌမအဆင့်များကို အလွယ်တကူဖြည့်တင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ အမှန်ပင် မမျှော်လင့်ဘဲရသောလာဘ်လာဘတစ်ခုပင်။

"ကျွန်တော့်ကိုဆင်ခြေတွေလာမပေးနဲ့၊ ခင်ဗျားတို့လုပ်နေတာတွေကို အာရုံစိုက်လိုက်စမ်းပါ။ မြို့ထဲကပြည်သူတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့မမောမပန်းဘဲ အစွမ်းကုန်ကြိုးပမ်းပြီး ဒီလူနာတွေကို သူတို့ရဲ့ဒုက္ခဝေဒနာတွေကနေ အမြန်ဆုံးလွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးရမယ်။"

ချင်ဖုန်း၏စိတ်အားထက်သန်တက်ကြွသောစကားများမှာ ပြည်သူများ၏ချီးကျူးထောပနာပြုခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရင်ခံလီမင်ရွှမ်းပင်လျှင် ၎င်းကိုကြားသောအခါ သဘောတူထောက်ခံသောမျက်နှာအမူအရာကို မပြဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"အာရုံစိုက်ထားကြ၊ ခင်ဗျားတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ကျွန်တော့်စာပေချီရရှိမှုကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေရင် ခင်ဗျားတို့နောင်တရလိမ့်မယ်၊" ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရင်ခံလီ၊ ကျွန်တော်သမားတော်ချင်ကို သွားခေါ်လိုက်ရမလားခင်ဗျာ။" အရာရှိတစ်ဦးက အသံတိုးညှင်းစွာမေးလိုက်သည်။

လီမင်ရွှမ်း လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ငါ့အမိန့်ကိုဖြန့်ဝေလိုက်၊ ဒီမှာရှိတဲ့သမားတော်တွေ ဘာပဲလိုအပ်လိုအပ်၊ တောင်းဆိုမှုအားလုံးကိုခွင့်ပြုတယ်။ အကယ်၍ဘယ်သူမဆို ဒီအချိန်ကိုအခွင့်ကောင်းယူပြီး မြို့ထဲမှာပြဿနာရှာရဲရင် သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကိုကွပ်မျက်လိုက်။"

"ကျွန်တော်တို့နားလည်ပါပြီ၊" လူအုပ်ကြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းတုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

မြို့ထဲမှပြည်သူများ၏အကူအညီနှင့် ဘုရင်ခံလီ၏လျှို့ဝှက်အမိန့်များကြောင့် လူနာများကိုကုသသည့်လုပ်ငန်းမှာ ချောမွေ့သွားသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်တိုင် ဤမျှကြီးမားသောလူနာအရေအတွက်နှင့်ရင်ဆိုင်ရလျှင် သူတို့အားလုံးကိုကုသရန် အချိန်အတော်အတန်ကြာမြင့်မည်မှာ သေချာသည်။

သမားတော်များသည် နေ့မှညအထိ တစ်ခဏမျှအနားမယူဘဲ မမောမပန်းအလုပ်လုပ်ကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ပြည်သူများထံမှမြို့မှသမားတော်များအပေါ်ထားရှိသော မကျေနပ်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာလျော့နည်းသွားသည်။ သူတို့ထွက်ခွာမသွားဘဲ ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ရေခဲတုံးများသယ်ယူခြင်း၊ ဆေးရည်များကျိုချက်ခြင်းနှင့် သူတို့ကူညီနိုင်သမျှအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးကြသည်။

လူများမီးပုံးများထွန်းညှိကြပြီး အဝေးမှကြည့်လျှင် မှောင်မိုက်သောညထဲမှလမ်းမှာ အလင်းပင်လယ်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

အချို့မြို့သူမြို့သားများမှာ အစားအစာများပင်ပြင်ဆင်ကာ သမားတော်များထံသို့ ယူဆောင်လာကြသည်။

"လေးစားရပါသောသမားတော်များခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားတို့ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ။ လူနာတွေကိုဆက်လက်မကုသခင် တစ်ခုခုစားလိုက်ကြပါဦးလား။"

"ကောင်းတဲ့အကြံပဲ။" သမားတော်များ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ဘေးသို့လျှောက်သွားကာ သာမန်ပြည်သူများဂရုတစိုက်ပြင်ဆင်ပေးထားသောအစားအစာကို လက်ခံယူပြီး ဖြည်းညှင်းစွာအရသာခံစားသုံးတော့သည်။

တစ်ယောက်ကတော့ မလာစားချေ။

"သမားတော်ချင်၊ ခင်ဗျားတစ်ခုခုမစားတော့ဘူးလား။" သေးသွယ်လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ပန်းကန်နှင့်တူကိုကိုင်ကာ ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးညှင်းစွာမေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသူမ၏ရှေ့မှရုပ်ချောလူငယ်ကို မသိမသာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သတိပြုမိသွားမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏အကြည့်ကိုလွှဲလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် တစ်ခဏမျှခေါင်းမော့လိုက်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းမှသမားတော်တစ်စုထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူစိတ်ထဲတွင်နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

စာပေချီစုဆောင်းမှု ဘာဖြစ်လို့နှေးကွေးသွားလဲလို့ ငါတွေးနေခဲ့တာ။ ကြည့်ရတာ ဒီလူတွေအလုပ်မှာခိုကပ်နေကြတာကိုး။

"မြို့ထဲမှာ ဆေးကုသမှုမခံယူရသေးတဲ့လူတွေ ဒီလောက်အများကြီးရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်တော်မစားနိုင်ဘူး။" ချင်ဖုန်း တမင်တကာအသံကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်ရာ အနီးအနားမှလူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာကြားလိုက်ကြသည်။

သာမန်ပြည်သူများ၏မျက်လုံးများထဲမှ လေးစားအားကျမှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ ပန်းကန်နှင့်တူကိုင်ထားသောသမားတော်များ တစ်ခဏမျှတောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူတို့၏စားသောက်နှုန်း သိသိသာသာမြန်ဆန်လာသည်။

အနီးအနားတွင်ကူညီနေသော အမျိုးသမီးငယ်များ ဤသည်ကိုကြားလျှင် ချင်ဖုန်းထံသို့ လေးစားအားကျသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနှင့်တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူတို့၏မျက်နှာများတွင် ပန်းရောင်သန်းသွားပြီး သူတို့၏နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

သခင်လေးချင်က ရုပ်ရည်ချောမောရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ရဲ့ဆေးပညာကျင့်ဝတ်တွေကလည်း လေးစားဖို့ကောင်းတယ်။ သူ့နဲ့သာ တစ်သက်လုံးအတူနေခွင့်ရရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။

ချင်ဖုန်း သူ၏အကြည့်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှအမျိုးသမီးထံသို့ တောင်းပန်သောမျက်နှာဖြင့်လှည့်လိုက်သည်။ "မမလေး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာအခုစားချင်စိတ်မရှိသေးဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးအစားအစာကို ယူသွားပေးပါ။"

မမျှော်လင့်ဘဲ အမျိုးသမီးမှာ ထွက်ခွာမသွားဘဲ သတ္တိမွေးကာပြောသည်၊ "ကျွန်မဒီမှာပဲနေပါ့မယ်။ သခင်လေးချင်ဆာလောင်လာခဲ့ရင် ချက်ချင်းတစ်ခုခုစားဖို့အဆင်ပြေအောင်လို့ပါ။"

"ဒါကတော့..." ချင်ဖုန်း မျက်နှာမကောင်းဖြစ်သွားသည်။

သူ၏မျက်နှာအမူအရာကိုမြင်လျှင် အမျိုးသမီးက မကျေမချမ်းဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာပြောသည်၊ "သခင်လေးချင်၊ ကျွန်မဒီမှာရှိနေတာက ခင်ဗျားကိုအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလို့များလား။ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ကျွန်မထွက်သွားပါ့မယ်။"

အမ်၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီမိန်းမက နည်းနည်းများလွန်နေသလားလို့ ငါခံစားနေရတာလဲ။ ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ သူမထိုသို့ပြောမှတော့ သူသဘာဝအတိုင်းပင် သူမကိုထွက်သွားခိုင်းရန် စိတ်မရှိနိုင်တော့ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သက်သောင့်သက်သာနေပါ မမလေး။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အမျိုးသမီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာပြုံးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှအခြားအမျိုးသမီးများ အခြေအနေကိုသတိပြုမိလျှင် ဤဟန်ပိုသောမိန်းမအား မကျေမနပ်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးချင်၊ ဒါက အထူးနှပ်ထားတဲ့အမဲသားပါ။ နောက်မှဗိုက်ဆာလာရင် အေးအေးဆေးဆေးစားပါတယ်။ ကျွန်မဒီမှာပဲရှိနေမှာပါ။"

"သခင်ချင်၊ ဒီခြင်္သေ့ခေါင်းက ကျွန်မတို့စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ အထူးချက်နည်းဖြစ်ပြီး ချီယွမ်မြို့တစ်ခွင်လုံးမှာ တော်တော်ကျော်ကြားပါတယ်။ ကျွန်မခင်ဗျားဘေးမှာပဲနေပါ့မယ်၊ စားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုသာပြောလိုက်ပါ။"

"သခင်ချင်၊"

ပတ်ပတ်လည်မှအမျိုးသမီးများ စုဝေးလာမှု တိုးပွားလာပြီး ချင်ဖုန်းဆက်တိုက်ငြင်းဆန်နေသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးများမှာ ထွက်ခွာသွားရန်ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကန်းဖေးလန် အစားအစာတစ်ပန်းကန်ကို ချင်ဖုန်းထံကမ်းပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်၊ "ဒါကိုစားပါ။"

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီမိန်းမက ကြားဖြတ်တန်းစီနေရတာလဲ။" အမျိုးသမီးများစုပေါင်း၍မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့အားလုံး ကန်းဖေးလန်ထံသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အချို့မှာစကားပြောချင်သော်လည်း သူတို့၏အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားနိုင်စွမ်းမရှိကြပေ။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး ငြင်းခုန်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ကန်းဖေးလန်၏တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်လန့်တကြားတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းစွာရပ်နေမိသည်။

ချင်ဖုန်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ပြောသည်၊ "အစ်မကန်း၊ ကျွန်တော်မ..."

"တူညီတဲ့စကားလုံးတွေပဲ၊ ကျွန်မနှစ်ခေါက်မပြောချင်ဘူး။" သူမ၏စကားလုံးများမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ခံစားမှုတစ်ခုပါဝင်နေသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူအစားအစာကိုလက်ခံယူပြီး စတင်စားသောက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ကန်းဖေးလန် လှည့်ထွက်သွားပြီး အမျိုးသမီးတစ်စုကိုပြောသည်၊ "သူစားပြီးသွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့အခုသွားလို့ရပြီ။"

အမျိုးသမီးများ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားပြောရန်တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ ကန်းဖေးလန်၏အားကောင်းသောဩဇာအရှိန်အဝါရှေ့မှောက်တွင် သူတို့အရှုံးပေးလိုက်ကြပြီး အရှုံးပေးလိုက်ရသောခွေးများကဲ့သို့ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း ကျင့်ကြံမှုအတွက် သူ၏စွမ်းအင်ကိုအလျင်အမြန်စုစည်းလိုက်ပြီး အစားအစာကို လျင်မြန်စွာစားသုံးပြီးဆုံးလိုက်သည်။

ကန်းဖေးလန် များများစားစားမပြောဘဲ ဗလာဖြစ်နေသောပန်းကန်ကိုယူလိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရပ်နေကာ အမျိုးသမီးများစွာ၏အမြင်အာရုံကို ကာဆီးထားလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း များများစားစားအာရုံမစိုက်ပေ။ သူအနီးအနားမှသမားတော်များကို အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားတို့စားဖို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာလိုသေးလဲ။ မြို့ထဲကပြည်သူတွေ ခင်ဗျားတို့ကုသမှုကိုစောင့်နေကြတယ်။ နည်းနည်းလောက်ပိုပြီး ထိရောက်အောင်မလုပ်နိုင်ဘူးလား။"

သမားတော်များ သူတို့အစားအစာကိုအလျင်အမြန်မျိုချလိုက်ကြပြီး ခါးသက်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူတို့၏အလုပ်နေရာများသို့ အလျင်အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် ဤညမှာ အိပ်မပျော်သောညတစ်ညဖြစ်ရန် ကံကြမ္မာပါလာခဲ့သည်။