မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလည်း သူ့ကို လိုချင်သည်

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချင်ဖုန်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေရာမှ တည်းခိုခန်းမှူးက လာနှိုးမှ နိုးလာခဲ့သည်။

မျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ရင်း သူပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှာ အစောပိုင်းအချိန်သာ ရှိသေးသည်။

မနေ့ညက သူယန်ဟယ် သူ့ကိုလာရှာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူမျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ဖွင့်သောအခါ မိုးလင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းမှူးက ရိုသေစွာပြောသည်၊ "သမားတော်ချင်၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက သခင်တစ်ယောက် ခင်ဗျားနဲ့တွေ့ဖို့ ရောက်နေပါတယ်။"

နှစ်ရက်နှစ်ညလုံး မမောမပန်းဆေးကုသမှုများပြုလုပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏အမည်မှာ ချီယွမ်မြို့တွင် လူသိများထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တည်းခိုခန်းမှူးက သူ့ကိုဤမျှရိုသေစွာ ဆက်ဆံခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း ပျင်းရိစွာဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "မျက်နှာသွယ်သွယ်နဲ့လူလား။" သဘာဝအတိုင်းပင် သူပထမဆုံးတွေးမိသည်မှာ ယန်ဟယ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တည်းခိုခန်းမှူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လက်မောင်းတွေမှာပတ်တီးစည်းထားတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တောင့်တင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်သူ့ကိုစကားပြောတော့ သူဘာမှပြန်မပြောဘဲ ချင်ဖုန်းကိုရှာနေတယ်လို့ပဲ ပြောတယ်။"

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် အံ့ဩသွားသည်။ ရောက်လာသောသူမှာ ကျန်းထျန်းနန် ဟုတ်လား။

"နားလည်ပါပြီ။" ချင်ဖုန်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူအခန်းထဲမှထွက်ကာ တည်းခိုခန်းမှူးနောက်သို့လိုက်၍ ပထမထပ်ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းဆောင်အလယ်ဗဟိုတွင် ကျန်းထျန်းနန် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူချင်ဖုန်းကိုမြင်သောအခါ "သခင်ကျိုးက မင်းကိုတွေ့ချင်တယ်" ဟုသာပြောပြီးနောက် တည်းခိုခန်းတံခါးမှလှည့်ထွက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏စိတ်နေစိတ်ထားကိုနားလည်သောကြောင့် သူများများစားစားမပြောဘဲ တရင်းတနှီးလိုက်ပါသွားသည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့အသွားလမ်းတွင် ချင်ဖုန်းကမေးသည်၊ "ခင်ဗျားဒဏ်ရာ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"ပြဿနာမရှိဘူး၊" ကျန်းထျန်းနန်က တိုတိုတုတ်တုတ်ပြန်ဖြေသည်။

ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန်မှာ အမှန်ပင်ခက်ခဲလှသည်။ ချင်ဖုန်း မတတ်သာစွာဖြင့် ယန်ဟယ်ကို ပို၍ပင်သတိရနေမိသည်။

"အစ်ကိုယန် ဘာဖြစ်လို့မလာတာလဲ။"

"သူ့မှာကိစ္စတွေရှိနေလို့။"

အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့စကားတစ်ခွန်းကို တစ်ခါတည်းအပြီးပြောလို့မရဘူးလား။ ချင်ဖုန်း ထပ်မေးသည်၊ "သူအတိအကျ ဘာတွေအလုပ်များနေတာလဲ။"

ကျန်းထျန်းနန် ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးစောင်းငဲ့ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ အနေရခက်သွားသည်။ "ထုတ်ဖော်ပြောကြားဖို့ အဆင်မပြေရင် ထားလိုက်ပါတော့။"

ထို့နောက် ကျန်းထျန်းနန် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ချင်ဖုန်း စာကိုဖွင့်ဖတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ပေ။

၎င်းမှာ တာဝန်ပြောင်းရွှေ့အမိန့်စာတစ်စောင်ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ချီယွမ်မြို့အနောက်ဘက် မိုင်တစ်ထောင့်နှစ်ရာအကွာမှရွာတစ်ရွာတွင် သရဲများဒုက္ခပေးနေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသမားယန်ဟယ်အား ထိုသရဲများကိုရှင်းလင်းရန် အထူးစေလွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ထူးဆန်းသောအရာမဟုတ်ပေ၊ ရှေးခေတ်ပြည်နယ်တစ်ခုနှင့်ညီမျှသော ချီယွမ်ကဲ့သို့သောမြို့တစ်မြို့တွင် မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းမှမိစ္ဆာနှင့်သရဲများကိုကိုင်တွယ်ရန် မြို့မှတစ်စုံတစ်ယောက်ကိုစေလွှတ်ခြင်းမှာ သာမန်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသောအချက်မှာ ထပ်ဆောင်းအချက်အလက်ပင်။ စာတွင် ယန်ဟယ် အနည်းဆုံးလဝက်ခန့်နေထိုင်ရန် အလေးအနက်ထားဖော်ပြထားသည်။ သရဲဘေးအန္တရာယ်ပြေလည်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူပြန်လာ၍အစီရင်ခံနိုင်သည်။

တာဝန်ပြောင်းရွှေ့အမိန့်စာပေါ်မှလက်မှတ်မှာ သခင်ကျိုး၏တံဆိပ်ဖြစ်သည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှမဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်း မနေ့ညကယန်ဟယ်၏စကားများကို မနေနိုင်ဘဲစဉ်းစားမိလိုက်ရာ ကိစ္စ၏အကြောင်းအကျိုးမှာ ရှင်းလင်းလာပုံရသည်။ သူယန်ဟယ်အတွက် အနည်းငယ်စာနာစိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်၊ ‘’စကားကြောင့်ဘေးတွေ့၊ အစာကြောင့်ရောဂါတွေ့၊ အမြဲသတိရပါ၊ အမြဲသတိရပါ။’’

နှစ်ဦးသား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ရောက်ရှိလာရာ စီကျန့်နှင့်ကန်းဖေးလန်တို့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ငါးဦး စင်မြင့်အဆောက်အအုံပေါ်သို့တက်သွားကြသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြီးအကဲ ကျိုးခိုင်၏ရုံးခန်းသို့မသွားကြဘဲ အခြားဧည့်တွေ့ဆောင်တစ်ခုသို့ သွားရောက်ကြသည်။

ခန်းမဆောင်တွင် ပုံရိပ်များစွာ ထိုင်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းကတွေ့ခဲ့သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအကြီးအကဲကျိုးခိုင်အပြင် နားထင်တွင်ဆံပင်အနည်းငယ်ဖြူနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသောအရာရှိတစ်စုလည်း ရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း အရာရှိဝတ်ရုံများ၏အဆင့်အတန်းကိုမှတ်မိပြီး အံ့ဩစိတ်မဖြစ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဒုတိယအဆင့်အရာရှိကြီးတစ်ဦးပင်။ ကောင်းကင်မြို့တော်တွင် ဤသို့သောအဆင့်အတန်းကိုရရှိနိုင်သည့် ရာထူးတစ်ခုတည်းကိုသာ သူစဉ်းစားမိနိုင်သည်၊ ၎င်းမှာ ဘုရင်ခံပင်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှလူများ ဆူညံသံကိုကြားလျှင် အားလုံးသူတို့ရှိရာဘက်သို့ မျက်လုံးများလှည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးခိုင် လူတိုင်းကိုခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ပြုံးကာပြောသည်၊ "ကျေးဇူးပြုပြီးထိုင်ကြပါ။"

သတိထား၊ သူ့ရဲ့ကြင်နာပြီးစေတနာကောင်းဟန်ဆောင်တဲ့အသွင်အပြင်ကို မလှည့်စားခံနဲ့။ ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင်မိမိကိုယ်ကိုအထပ်ထပ်သတိပေးပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှာကာ သတိကြီးစွာဖြင့် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖွဲ့ ထိုင်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင်က နားထင်တွင်ဆံပင်ဖြူနေသောလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားကို မိတ်ဆက်ပေးသည်၊ "ဒါက ချီယွမ်မြို့ရဲ့ဘုရင်ခံလီမင်ရွှမ်းပါ။ သူဒီကိုရောက်လာတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့အောင်မြင်မှုတွေအတွက် ဆုချီးမြှင့်ဖို့ပါပဲ။"

လီမင်ရွှမ်း ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ သဘောတူထောက်ခံသောအမူအရာပြလိုက်သည်။ ချင်ဖုန်း ရိုသေစွာဖြင့်ပြန်လည်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

အရာရှိတစ်ဦး လီမင်ရွှမ်း၏အချက်ပြမှုဖြင့်ထရပ်လိုက်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ တရားဝင်ရုံးသုံးဘာသာစကားဖြင့် စတင်ပြောကြားတော့သည်။ အတန်ကြာမှ သူနောက်ဆုံးတွင်အောင်မြင်မှုများနှင့်ဆုလာဘ်များအကြောင်း စတင်ဆွေးနွေးတော့သည်။

စီကျန့် ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များစွာနှင့် ငွေအမြောက်အမြားရရှိခဲ့သည်။ သူမျက်နှာကြည်လင်ဝင်းပနေပြီး ချင်ဖုန်း သူပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် ငွေကိုရေလိုသုံးကာ ဖြုန်းတီးနေသောသူ၏ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

ကန်းဖေးလန်မှာ နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကို အောင်မြင်စွာကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သောကြောင့် ဆုလာဘ်များစွာရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေကဲ့သို့တည်ငြိမ်နေသည်။ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီးနောက် သူမပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း နားလည်သည်မှာ ဤဆုလာဘ်များမှာ သူဌေးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သော အစ်မကန်းအတွက် ပင်လယ်ထဲကရေတစ်စက်မျှသာဖြစ်သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပေးနိုင်သူတစ်ယောက်အဖို့ သူမဤဆုလာဘ်များကိုပင် ဂရုစိုက်ဦးမည်လော။ အမြင်က သေးသိမ်လွန်းသည်။

" သမားတော်ချင်၊" အရာရှိ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မတ်မတ်ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အလှည့်ရောက်ပြီ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဘုရင်ခံလီ ထရပ်လိုက်ပြီး အရာရှိများကိုဖြတ်ပြောသည်၊ "ချီယွမ်မြို့ကပြည်သူတွေ ဒီတစ်ခေါက်ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး သမားတော်ချင်က အလွန်ကြီးမားတဲ့ဂုဏ်ကျေးဇူးရှိတယ်။ ကျွန်တော်သခင်ကျိုးနဲ့ အချိန်အတော်ကြာဆွေးနွေးခဲ့ပေမယ့် သင့်တော်တဲ့ဆုလာဘ်တစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ခင်ဗျားဆီက တိုက်ရိုက်ကြားချင်တယ်။ ခင်ဗျားဘာလိုချင်လဲ။ ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်တွေလား ဒါမှမဟုတ် ရွှေ၊ ငွေ နဲ့ အစားအစာတွေလား။"

ဒါတကယ်ဖြစ်နေတာလား။

ချင်ဖုန်း တစ်ခဏအံ့ဩသွားပြီးနောက် ထရပ်ကာစဉ်းစားနေသည်။

ကျင့်ကြံရေးအရင်းအမြစ်များမှာ စာပေသူတော်စင်တာအိုပညာရှင်များအတွက် များစွာအသုံးမဝင်ပေ၊ ၎င်းမှာ အခြားလမ်းကြောင်းများမရှိဘဲ အဆက်မပြတ်စုဆောင်းရသောဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ထိုအရာကို ပထမဆုံးဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရွှေ၊ ငွေ နှင့် အစားအစာများမှာ အနည်းငယ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း လုံလောက်ခြင်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အခြားစိတ်ကူးများရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း အရာရှိများကိုဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်လီမင်ရွှမ်းကိုကြည့်ကာ ပြောသည်၊ "ဘုရင်ခံမင်းကြီး၊ ကျွန်တော်ချီယွမ်မြို့မှာ စားသောက်ဆိုင်အနည်းငယ်ဖွင့်ချင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေအောင်စီစဉ်ပေးလို့ရမလားခင်ဗျာ။"

"စားသောက်ဆိုင်တွေ ဟုတ်လား။" အရာရှိများ အံ့ဩတကြီးတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့မျှော်လင့်မထားခဲ့သောအရာဖြစ်သည်။

သခင်ကျိုး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း စီကျန့်မှာ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကိုကြိုသိထားသည့်အလား မျက်နှာအမူအရာပြသနေသည်။

လီမင်ရွှမ်း တစ်ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေးသည်၊ "ကျွန်တော်မမှားဘူးဆိုရင် ကျုံးထျန်းလမ်းမှာ လေလံမတင်ရသေးတဲ့အိမ်ခြံမြေသုံးခု ရှိနေသေးတယ်မဟုတ်လား။"

"ဒါကတော့အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်တွေက..." အရာရှိတစ်ဦးထရပ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေဟန်ဖြင့် စကားပြောချင်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"သူတို့လေလံမတင်ရသေးမှတော့ အဲ့ဒီစာချုပ်သုံးခုကို ဒီကိုယူခဲ့ပြီး သမားတော်ချင်ကိုပေးလိုက်ပါ၊" လီမင်ရွှမ်းက တိုးညှင်းစွာပြောရင်း ကိစ္စကိုပြတ်သားစွာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘုရင်ခံလီ။" ချင်ဖုန်း အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤကိစ္စ ဤမျှလျင်မြန်စွာပြေလည်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ဘဲ တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုမြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်သုံးခုကို တစ်ကြိမ်တည်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဘုရင်ခံလီ ပြတ်သားစွာဆောင်ရွက်တတ်သည်ကို ဝန်ခံရမည်၊ သူဒုတိယအဆင့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

အရာရှိများ ဤသည်ကိုကြားလျှင် ပါးစပ်ဟလိုက်ကြသော်လည်း များများစားစားမပြောကြတော့ပေ။

ဆုလာဘ်ကိစ္စပြီးပြတ်ပြီးနောက် လီမင်ရွှမ်း ချင်ဖုန်းကိုနောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ကာ ပြောသည်၊ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဘုရင်ခံရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှုရှိပါသလား။"

ဤပြောစကားက လူတိုင်းကိုတုန်လှုပ်သွားစေပြီး ချင်ဖုန်းလည်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ကောင်းကင်မြို့တော်၏ဘုရင်ခံအနေဖြင့် လီတွင် သတ္တမအဆင့်အောက်မှအရာရှိများကို ခန့်အပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာရှိသည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်းသိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်း ဘုရင်ခံလီ သူ့ကိုမိတ်ဖွဲ့ကမ်းလှမ်းလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျိုးခိုင် ရုတ်တရက်စကားပြောလာသည်၊ "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ဘုရင်ခံလီ။ ကျွန်တော့်မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလည်း ဒီလူကိုလိုချင်နေတာ။"

"!!!"