မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကလည်း သူ့ကို လိုချင်သည်

ချီယွမ်မြို့တွင် အကြီးဆုံးသူဌေးနှစ်ဦး မမျှော်လင့်ဘဲ လူတစ်ယောက်တည်းကို စိတ်ဝင်စားလာကြရာ ရှိနေသူအားလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် ဒီလောက် လူလိုချင်ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် သူနားလည်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သောယောက်ျားများသည် ညအမှောင်ထဲမှပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ဘယ်နေရာသို့ရောက်ရောက် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

လီမင်ရွှမ်းသည် ကျိုးခိုင်ထံသို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား လေထဲတွင်မျက်လုံးချင်းဆုံမိပြီး မီးပွင့်များထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

လေထုသည် တစ်ခဏတာ တင်းမာသွားသည်။

လီမင်ရွှမ်း ပထမဆုံးစကားစပြောလာပြီး အနည်းငယ်ပြုံးကာ "သခင်လေးချင်က နာမည်ကြီးသမားတော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်နေသူပါ။ အစိုးရအရာရှိလောကထဲဝင်ရောက်ပြီး ပြည်သူတွေကိုအကျိုးပြုတာက သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်ပဲ။ တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့တာဝန်တွေက မိစ္ဆာနဲ့နတ်ဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းရတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ သခင်ကျိုး၊ ခံစားချက်အရရော ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုအရပါ သူ့ကိုကျွန်တော်တို့ဘုရင်ခံရုံးကို ဝင်ခွင့်ပေးသင့်တယ်။"

"ဘုရင်ခံလီ၊ ခင်ဗျားစကားတွေမှားနေပြီ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကအဖွဲ့ဝင်တွေ မိစ္ဆာတိုက်ခိုက်တဲ့အခါ မကြာခဏပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရတတ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်းသိပါတယ်။ အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့သမားတော်တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် အစားထိုးလို့မရတဲ့သူပါ။ ဒါ့အပြင် စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ သူတို့အရည်အချင်းတွေမပြသနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ စာပေသူတော်စင်လမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူအများအပြား စစ်ဘက်မှာထူးချွန်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာတိုးတက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာလည်း အတူတူပါပဲ။"

"ဘုရင်ခံမင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ့အတွက် ကျွန်တော်နဲ့ထပ်မပြိုင်ဆိုင်ပါနဲ့တော့၊" ကျိုးခိုင် ထရပ်လိုက်ပြီး ရိုသေစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လီမင်ရွှမ်း သဘာဝအတိုင်းပင်သဘောမတူဘဲ ချင်ဖုန်း ဘုရင်ခံရုံးသို့ဝင်သင့်ကြောင်း သက်သေပြရန် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးကို တင်ပြသည်။

ကျိုးခိုင်မှာလည်း အလျှော့မပေးလိုဘဲ ချင်ဖုန်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွက် ပိုမိုသင့်တော်သည်ဟုယုံကြည်ကာ အချက်အများအပြားကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားသည်။

နှစ်ဦးသား ပြင်းထန်စွာအငြင်းပွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မစည်းရုံးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ဖော်ရွေသောအပြုံးများနောက်ကွယ်တွင် ယမ်းငွေ့မှာ ထင်ရှားစွာရှိနေသည်။

အဘိုးကြီး၊ လီမင်ရွှမ်း၊ စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ မင်းငါ့ဆီကလူလုရဲတယ်ပေါ့လေ။

နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ အငြိုးအတေးထားနေဆဲဖြစ်သော ကျိုးခိုင်မှာ အလျှော့မပေးပေ။

ဤသို့ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါက အဖြေထွက်မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားသော ထိုနှစ်ဦးသည် ချင်ဖုန်းထံသို့ အတူတကွကြည့်လိုက်ကြပြီး မေးသည်၊ "သခင်လေးချင်၊ မင်းဘယ်ဘက်ကို ဝင်ချင်သလဲ။"

ဘာဖြစ်လို့ မီးက ငါ့ဘက်ကိုပြန်လောင်လာရတာလဲ။

ချင်ဖုန်း တံတွေးကို ဂလုခနဲမြိုချလိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

ဘယ်ဘက်ကိုဝင်ရမည်ကိုရွေးချယ်ရသည့်မေးခွန်းမှာ ရွေးချယ်စရာမေးခွန်းတစ်ခုနှင့်တူသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အသက်အန္တရာယ်ရှိသောမေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အရင်ဘဝက သင်၏ရည်းစားမိန်းကလေးက "မင်းအမေနဲ့ငါနှစ်ယောက်လုံး ရေထဲပြုတ်ကျသွားရင် မင်းဘယ်သူ့ကိုအရင်ကယ်မှာလဲ" ဟု အတင်းအကျပ်မေးခွန်းထုတ်သည့်အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသည်။

သင်ဘယ်ဘက်ကိုရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ အဖြေမှာ အမြဲမှားနေသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုသို့သောမေးခွန်းမျိုးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အထိအခိုက်မရှိလွတ်မြောက်လိုပါက လိမ္မာပါးနပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးကို မထိခိုက်စေရန် သေချာအောင်လုပ်ဆောင်ရမည်။

ဤသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသောအခါ ချင်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော့်အပေါ်ထားရှိတဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ဦးလုံးရဲ့စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ပျက်အောင်လုပ်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လေးစားရပါသောပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးလုံးရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်ရပါတော့မယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ကြည့်ရှုနေသူများ မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ဤသူမှာ အလွန်သတ္တိကောင်းလှသည်၊ နှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းငြင်းပယ်ရဲသည်တကား။

လီမင်ရွှမ်း အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးခိုင်မှာမူ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တဝက်တပျက်ပြုံးနေသည်။

နှစ်ဦးစလုံး ချင်ဖုန်း၏ရှင်းပြချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ကျင့်ယန်မြို့မှာ ကျွန်တော်ဂရုစိုက်ရမယ့်မိသားစုနဲ့ မိတ်ဆွေတွေရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်ဘုရင်ခံအိမ်တော်ကိုဝင်ဖို့ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကိုဝင်ဖို့ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်တော်ကျင့်ယန်မြို့ကနေထွက်ခွာပြီး သူတို့နဲ့ခွဲခွာနေရမှာက ကံကြမ္မာပါလာပြီးသားပါ။ ဒီလို ပွက်လောရိုက်နေတဲ့အချိန်တွေမှာ မနက်ဖြန်ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်သူတို့နဲ့အတူ ကျင့်ယန်မြို့မှာပဲ နေချင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ အကယ်၍ကျွန်တော့်ကိုလိုအပ်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်သေချာပေါက် ရေမီးမရွေးဖြတ်သန်းပြီး မဆိုင်းမတွလာခဲ့ပါ့မယ်။"

ချင်ဖုန်း ရိုးသားစွာပြောလိုက်ရာ လီမင်ရွှမ်းနှင့်ကျိုးခိုင် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ရည်မှန်းချက်က တခြားဆီရောက်နေမှတော့ ငါများများစားစားမပြောတော့ဘူး။ နောင်မှာမင်းသတိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ ဘုရင်ခံအိမ်တော်ကိုလာလည်ပြီး ငါ့ကိုရှာဖွေနိုင်တယ်၊" ဤစကားများကိုချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် လီမင်ရွှမ်း သူ၏အရာရှိများနှင့်အတူ မဆိုင်းမတွထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဤဘုရင်ခံအပေါ် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသောခံစားချက်ရှိသည်ကို ဝန်ခံရမည်၊ သူ၏လေသံမှာဖော်ရွေပြီး ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သည်။

"ကောင်လေး၊" ကျိုးခိုင် ရုတ်တရက်အော်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ဤသည်ကိုကြားလျှင် လန့်သွားသည်။ ဤရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်သောအဘိုးကြီး နေရာမှာတင်လက်စားချေပြီး သူ့ကိုအခက်အခဲတွေ့အောင်လုပ်တော့မှာလား။

"မင်းဘာလို့ဒီလောက်ကြောက်နေရတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပါ၊" ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးခိုင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ချင်ဖုန်းထံသို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ပြားမဟုတ်ဘဲ အလယ်တွင် "ဆောင်" (閣 - Ge) ဟူသောစာလုံးထွင်းထုထားသည့် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုဖြစ်သည်။

"သခင်ကျိုး၊ ဒါဘာလဲခင်ဗျာ။"

"အရင်က နဂါးနှိမ်နင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်ကိုကာကွယ်ဖို့ မင်းရဲ့အသက်ကယ်ရတနာတစ်ခုကို စားသုံးခဲ့ရတယ်။ နည်းစနစ်အရဆိုရင် ငါမင်းကိုတန်ဖိုးတူညီတဲ့တစ်ခုခုနဲ့ လျော်ကြေးပေးသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရလိုမျိုး အသက်ကယ်ရတနာတွေက အရမ်းအဖိုးတန်ပြီး ငါတို့မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှာ အရေအတွက်ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်။ အသက်ကယ်ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရတစ်ခုစီက အနည်းဆုံး ဆဋ္ဌမကပ်ဘေးစက်ဝန်းရဲ့တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနဲ့ ညီမျှတယ်။ ငါမင်းကိုတစ်ခုမပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါမင်းကိုဒီတံဆိပ်ပြားပေးလိုက်တာ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ရတနာတိုက်ကိုသွားပြီး မင်းကိုယ်တိုင်အတွက် ရတနာတစ်ခုရွေးချယ်လိုက်။"

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ ရတနာအများစုမှာ အသက်ကယ်ပင်ကိုယ်အစစ်အမှန်အနှစ်သာရလောက် တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း ဘာမှမရခြင်းထက်တော့ ပိုကောင်းသည်။

"သခင်ကျိုး။"

"ပြောပါ။"

"ကျွန်တော် နောက်ထပ်ရတနာအနည်းငယ် ရွေးချယ်လို့ရမလားခင်ဗျာ။"

"မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။" ကျိုးခိုင် ကြင်နာစွာပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ သူ့ကိုအဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

တကယ်ကပ်စေးနဲတာပဲ။

ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့်ထွက်ခွာသွားသည်။

လူအနည်းငယ် ခန်းမဆောင်မှထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းထျန်းနန်လည်း မကြာမီမှာပင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူချင်ဖုန်းကိုပြောသည်၊ "ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ၊" ထို့နောက် အဖွဲ့၏ရှေ့မှတိုက်ရိုက်အရှိန်မြှင့်ကာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်း ကျိုးခိုင်ကသူ့ကို ရတနာတိုက်သို့ဦးဆောင်ခေါ်သွားစေလိုကြောင်း နားလည်သောကြောင့် တရင်းတနှီးလိုက်ပါသွားသည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း ချင်ဖုန်း အဖော်လိုက်ပါလာသောစီကျန့်နှင့်ကန်းဖေးလန်ကို မေးသည်၊ "ရတနာတွေရွေးချယ်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့မှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုရှိပါသလား။"

ကန်းဖေးလန် တစ်ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အဆင့်မြင့်ရတနာတွေမှာ ဝိညာဉ်ဓာတ်ရှိပြီး သူတို့ပိုင်ရှင်ကို တက်ကြွစွာအသိအမှတ်ပြုလိမ့်မယ်။ ရှင်သူတို့ကိုရွေးချယ်တာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကရှင့်ကိုအသုံးပြုခွင့်ပေးမှာ။ အဆင့်နိမ့်ရတနာတွေနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ ကျွန်မမသုံးဖူးဘူး။"

ချင်ဖုန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး သူမ၏စကားများကို စိတ်ထဲတွင်ပြန်လည်အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူလိုက်သည် -- တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မအဆင့်နိမ့်ရတနာတွေနဲ့ပတ်သက်လို့ အတွေ့အကြုံသိပ်မရှိဘူး၊ ရှင့်ကိုဘာအကြံဉာဏ်မှမပေးနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရတနာတိုက်ထဲမှာ အဆင့်မြင့်ရတနာတစ်ခုရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် ဒါကကောင်းမွန်တဲ့သဘောတူညီမှုတစ်ခုလိုပဲမဟုတ်လား။

စီကျန့် ချင်ဖုန်း၏အတွေးများကိုမြင်တွေ့ပြီး သူ့အပေါ်ရေအေးလောင်းချလိုက်သည်၊ "အဆင့်မြင့်ရတနာတွေအကြောင်း စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နဲ့။ အဲ့ဒီအရာတွေက ကြာနီအဆင့်အထက်ကမိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးကျွမ်းကျင်သူတွေ လုယူသွားတာကြာပြီ။ မင်းအခွင့်အရေးရမှာမဟုတ်ဘူး။ လက်တွေ့အသုံးဝင်တဲ့ရတနာတစ်ခုရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ရင် ကျေနပ်လိုက်ပါ။"

အတိအကျမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စီကျန့် ထပ်ပြောသည်၊ "မင်းက စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သမိုင်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံနေတာဆိုတော့ စာပေချီနဲ့အသက်သွင်းရတဲ့ရတနာတွေကို ရွေးချယ်တာအကောင်းဆုံးပဲ။ ရတနာတွေကို တိုက်ခိုက်ရေး၊ ကာကွယ်ရေး၊ ချုပ်နှောင်ရေး၊ နဲ့ ရုပ်သေးအတတ်ဆိုပြီး အမျိုးအစားလေးမျိုးခွဲခြားနိုင်တယ်။ ရုပ်သေးအတတ်အကြောင်း မပြောကြရအောင်၊ အဲ့ဒါကအရမ်းရှားပါးပြီး နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံကလူတွေပဲ သုံးတာငါမြင်ဖူးတယ်။ ကျန်တဲ့အမျိုးအစားသုံးမျိုးနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ မွေးရာပါအဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုမရှိဘူး၊ မင်းအလိုအပ်ဆုံးအရာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း အတွေးထဲနစ်မြုပ်သွားသည်။

ကာကွယ်ရေးရတနာတစ်ခုရွေးချယ်ခြင်းက သူ၏မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး စာပေသူတော်စင်တာအိုမျိုးဆက်သမိုင်းစဉ်၏လက္ခဏာရပ်များနှင့်လည်း ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် သူအရှင်လတ်လတ် လိပ်ခွံကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ချုပ်နှောင်ရေးရတနာတစ်ခုက ရန်သူကိုထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာမဆိုးပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မလှုပ်ရှားနိုင်သောရန်သူများမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့သောရတနာများမှာ များသောအားဖြင့် အစွမ်းထုတ်ဖော်ချိန်ကြာမြင့်ခြင်း ရှိတတ်သည်။ အကယ်၍ရန်သူအလွန်မြန်ဆန်ပြီး ငါအစွမ်းမထုတ်ဖော်မီမှာပင် ငါ့ကိုဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင် အဘယ်သို့နည်း။

ထိုအဖြစ်အပျက်ကိုစိတ်ကူးကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်း မနေနိုင်ဘဲတုန်လှုပ်သွားသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် တိုက်ခိုက်ရေးရတနာတစ်ခုမှာ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်အဖို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးခုခံကာကွယ်ခြင်းပင်။

စောင့်ဦး၊ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ်ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသေးပုံရတယ်၊ ခုခံကာကွယ်မှုကိုနားမလည်လျှင် တိုက်ခိုက်ခြင်းအကြောင်း ဘယ်လိုပြောနိုင်မလဲ။

ချင်ဖုန်း နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာပြသနေသည်။

"သခင်စီ။"

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရတနာအမျိုးအစားကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်မေးချင်တာက တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ကာကွယ်ရေးပေါင်းစပ်ထားပြီး ချုပ်နှောင်မှုအစွမ်းပါဝင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခုများ ရှိပါသလားလို့ပါ။"

"သွားစမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့။